۷۴ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۳ فوریه سال ۱۹۴۱ عنصر پلوتونیم توسط دکتر گلن تئودور سیبورگ کشف شد. پلوتونیوم یک عنصر شیمیایی رادیواکتیوِ مصنوعی است که در لابراتوار دانشگاه برکلی کشف شد و بخاطر مصادف شدن آن با کشف سیاره پلوتو، پلوتونیوم نام‌گذاری شد.

دکتر گلن سیبورگ در سال ۱۹۱۲ میلادی و در ایالت میشیگان متولد شد. بعد از پایان تحصیلات در مقطع دبیرستان وارد دانشگاه شد و در سال ۱۹۳۳ از دانشگاه کالیفرنی مدرک کارشناسی در رشته شیمی گرفت و سپس تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۳۷ توانست دکترای خود را نیز از دانشگاه کالیفرنیا دریافت کند.

دکتر سیبورگ یکی از پیشگامان رشته شیمی هسته‌ای است و بسیاری از مفاهیم و ساختارهای این شاخه از شیمی به کمک ایشان شکل گرفته است. مهمترین دستاورد علمی دکتر سیبورگ در کنار تمام دستاوردهای علمی ایشان به کشف ۱۰ عنصر فرااورانیم باز می‌گردد. یکی از عناصر مهمی که به کمک دکتر سیبورگ کشف شد عنصر پلوتونیوم است که در تاریخ ۲۳ فوریه سال ۱۹۴۱ از طریق بمباران دوترونی اورانیوم در سیکلوترون یا شتابدهنده حلقوی دانشگاه برکلی کشف شد هر چند که این کشف تا مدت ها بصورت مخفی باقی ماند. پلوتونیوم یکی از مواد مهم شکافت هسته‌ای در سلاح‌های هسته‌ای پیشرفته است و یکی از دلایل مخفی باقی ماندن این عنصر تا مدتی نیز همین موضوع بوده است. همچنین در خصوص این عنصر باید احتیاط بسیار زیادی انجام داد چراکه جمع شدن این عنصر می‌تواند خود موجب ایجاد شکافت هسته‌ای شود. این فلز ظاهری نقره‌ای رنگ دارد و هنگامی که اکسید می‌شود رنگش تا حدی به زرد تیره تمایل پیدا می‌کند. اگر مقدار زیادی از پلوتونیوم در جایی جمع شود به قدری گرم می‌شوند که نمی‌توان آن را لمس کرد و دلیل آن نیز ساطع کردن انرژی آلفا توسط این عنصر است.

دکتر سیبورگ بخاطر خدمات علمی در کشف ۱۰ عنصر فرااورانیوم و به خصوص عنصر پلوتونیم در سال ۱۹۵۱ میلادی مفتخر به دریافت جایزه نوبل شیمی شد. دکتر سیبورگ سرانجام در تاریخ ۲۵ فوریه سال ۱۹۹۹ و در ۸۶ سالگی دیده از جهان فروبست.

۲۱ فوریه سال ۱۹۴۱، درست ۷۴ سال پیش در چنین روزی سر فردریک بنتینگ پزشک و دانشمند سرشناس کانادایی دیده از جهان فروبست. از وی به عنوان یکی از کاشفان انسولین یاد می‌شود. بنتینگ اولین کسی است که انسولین را روی انسان با موفقیت آزمایش کرد.

فردریک بنتینگ در تاریخ ۱۴ نووامبر سال ۱۸۹۱ در الیستون، اونتاریو کانادا متولد شد. بعد از پایان دوره تحصیل مقدماتی در سال ۱۹۱۰ وارد کالج ویکتوریا شد که زیر نظر دانشگاه تورنتو قرار داشت. وی در این کالج به تحصیل هنر پرداخت. اما سال اول تحصیل نتوانست نمرات قابل قبولی را کسب کند و به همین خاطر نیز سال بعد در امتحان ورودی رشته پزشکی شرکت کرد و سال ۱۹۱۲ در رشته پزشکی پذیرفته شد.

سال ۱۹۱۴ و در خلال جنگ جهانی اول بصورت داوطلب درخواست ورود به ارتش را ارائه کرد اما در آغاز بخاطر ضعف بینایی درخواست وی رد شد ولی با پیگیری فراوان توانست سرانجام وارد ارتش شود و سال ۱۹۱۶ به عنوان پزشک در ارتش خدمت کرد و در نبرد کامبرای ۱۹۱۸ مجروح شد و با وجود جراحت شدید تا ۱۶ ساعت بعد از صدمه دیدن نیز به کمک سایر مجروحان به عنوان پزشک ادامه داد تا اینکه سایر پزشکان وی را مجبور به توقف کار و استراحت کردند، بنتینگ سال ۱۹۱۹ مدال شجاعت و افتخار قهرمان جنگ را دریافت کرد، بعد از پایان جنگ جهانی دوم به کانادا بازگشت تا تحصیلات پزشکی خود را تکمیل کند.

در خلال سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ به تحصیل در رشته‌ی جراحی استخوان پرداخت و دکترای خود را سال ۱۹۲۲ کسب کرد. مهمترین دستاورد دکتر بنتینگ به کشف داروی انسولین و نخستین آزمایش این دارو بر روی انسان باز می‌گردد. اَنسولین یکی از هورمون‌هایی است که تاثیرات مختلفی در متابولیسم و دیگر اعمال بدن می‌گذارد. این ماده با اثر به سلول‌های کبد باعث می‌شود این سلول‌ها گرفتن قند از خون و ذخیرهٔ آن به صورت گلیکوژن را کاهش دهند. در صورت نبود یا کمبود انسولین در خون، بدن از چربی به عنوان منبع سوخت استفاده می‌کند. انسولین به عنوان مرکز کنترل متابولیسم بدن عمل می‌کند. داروی انسولین یکی از حیاتی‌ترین داروهای مورد نیاز بیماران دیابتی نوع اول و دوم است و زندگی این افراد به این دارو وابسته است. دکتر فردریک بنتینگ در سال ۱۹۲۲ توانست به همراه دستیارش، دکتر بست داروی انسولین را کشف کند و اولین آزمایش موفق این دارو را روی انسان انجام دهد. بنیاد نوبل سال ۱۹۲۳ جایزه نوبل پزشکی را به ایشان اهدا کرد تا دکتر بنتینگ تبدیل به جوان‌ترین برنده جایزه نوبل پزشکی شود. داروی انسولین توانسته است جان بسیاری از انسان‌ها را نجات دهد و امید را به بیماران قندی بازگرداند.

دکتر فردریک بنتینگ در تاریخ ۲۱ فوریه سال ۱۹۴۱ در سن  ۴۹ سالگی بخاطر جراحات وارده در یک سانحه هوایی جان خود را از دست داد.

۱۰۰ سال پیش در چنین روزی دکتر رناتو دولبکو ویروس شناس سرشناس ایتالیایی متولد شد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر دستاوردهای علمی در خصوص آنکوویروس‌ها است که به همین خاطر نیز جایزه نوبل پزشکی سال ۱۹۷۵ به ایشان تعلق گرفت.

۲۲ فوریه سال ۱۹۱۴ رناتو دولبکو در شهر کاتانزارو در جنوب ایتالیا متولد شد. رناتو با هوش بالای خود توانست در ۱۶ سالگی از مقطع دبیرستان فارغ التحصیل شده و به دانشگاه تورین وارد شود. با وجود علاقه شدیدی که به ریاضیات و فیزیک داشت اما تصمیم گرفت در رشته پزشکی به تحصیل بپردازد.

رناتو در ۲۲ سالگی زیر نظر پرفسور لاوی با تخصص پاتولوژی و آناتومی بیماری‌ها فارغ التحصیل شد. بعد از تحصیل به خدمت ارتش احضار شد و بعد از پایان دوره خدمت مجددا شروع به کارهای تحقیقاتی کرد اما بخاطر شروع جنگ جهانی دوم مجددا به خدمت احضار شد و در یکی از نبردهای جنگ جهانی دوم مجروح شد. وی بعد از سقوط دولت فاشیسم در اواخر جنگ به گروه‌های چریک مخالف اشغال آلمان پیوست و تا پایان کامل جنگ جهانی دوم به مبارزات خود ادامه داد. بعد از جنگ مجددا به کارهای تحقیقاتی زیر نظر استاد خود بازگشت اما بعد از مدتی به آمریکا مهاجرت کرد و بعد از فعالیت در چند مرکز تحقیقاتی، در سال ۱۹۴۹ وارد دانشگاه فنی کالیفرنیا کلتک شد و در این دانشگاه به تحقیق در خصوص ویروس‌های حیوانی به خصوص خانواده پولیماویرایدی پرداخت. در دهه ۱۹۵۰ تحقیقات دکتر دولبکو روی ویروس‌های مولد تومور و ساختار سلولی آنها متمرکز بود و دستاوردهای ایشان کمک بسیاری به کشف آنزیم رونوشت بردار معکوس و مشخص شدن رفتار آنکوویروس‌ها در ایجاد بیماری سرطان کرد.

دکتر رناتو دولبکو بخاطر تحقیقات علمی در خصوص آنکوویروس‌ها سال ۱۹۷۵ مفتخر به دریافت جایزه نوبل پزشکی شد. دکتر دولبکو همچنین یکی از دانشمندانی است که پروژه معروف ژنوم انسان را آغاز کرد و در بخش تحقیقات کمک بسیاری به پیشبرد این پروژه کرد. این پروژه طرح نقشه ‌برداری و تعیین توالی کل ژنوم انسان است که اولین بار سال ۱۹۸۴ در کنفرانسی در آلتا اوتا مطرح شد و تأمین قسمتی از بودجه این پروژه را دپارتمان انرژی آمریکا به عهده گرفت و کنگره آمریکا رسماً اجرای پروژه ژنوم انسانی را از سال ۱۹۹۱ به مدت ۱۵ سال تصویب کرد. بطور کلی پروژه ژنوم انسان نه تنها چهره دانش ژنتیک مولکولی انسانی را دگرگون ساخت بلکه بر بیشتر علوم زیستی اثر زیادی گذاشته‌ است.

سرانجام دکتر رناتو دولبکو در تاریخ ۱۹ فوریه سال ۲۰۱۲ در سن ۹۷ سالگی دیده از جهان فروبست.

۴۳ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۰ فوریه‌ی ۱۹۷۲، ماریا ژئوپرت مایر - فیزیکدان سرشناس آلمانی آمریکایی فوت کرد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر ارائه مدل پوسته هسته‌ای مربوط به هسته‌ی اتم است که به همین خاطر نیز جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۶۳ را به خود اختصاص داد. مایر دومین زنی است که توانست جایزه نوبل را دریافت کند.

ماریا ژئوپرت در تاریخ ۲۸ ژوئن سال ۱۹۰۶ در خاک امپراتوری آلمان متولد شد. در سال ۱۹۱۰ خانواده‌ی وی به شهر گوتینگن مهاجرت کردند و پدر ماریا به عنوان استاد در دانشگاه گوتینگن مشغول به کار شد. ماریا ژئوپرت از کودکی به علم علاقه مند بود. بعد از پایان دوره دبستان و در مقطع دبیرستان وارد یک مدرسه خصوصی برای آماده سازی جهت ورود به دانشگاه شد و در سال ۱۹۲۴ و در ۱۷ ساگی موفق شد تا آزمون ورودی دانشگاه را با موفقیت پشت سر بگذارد و در همان سال وارد دانشگاه گوتینگن شد. وی در رشته ریاضیات تحصیلات خود را آغاز کرد و بعد از پایان دوره‌ی کارشناسی در رشته ریاضیات به رشته فیزیک علاقه‌مند شد و این رشته را در دانشگاه گوتینگن تا مقطع دکترا ادامه داد. ماریا ژئوپرت در سال ۱۹۳۰ توانست با دفاع از پایان نامه خود زیر نظر دانشمند بزرگ مکس بورن دکترا بگیرد. در همان سال با یکی از دستیاران جیمز فرانک فیزیکدان سرشناس آشنا شد و با وی ازدواج کرد و بعد از چندی به کشور آمریکا مهاجرت کرد. 

ماریا ژئوپرت تا پایان عمر در دانشگاه‌های این کشور به تحقیق و تدریس در خصوص علم فیزیک مشغول بود. مهمترین دستاورد علمی ماریا ژئوپرت مایر به سال ۱۹۴۹ و ارائه مدل پوسته هسته‌ای مربوط می‌شود که به موجب آن نیز جایزه‌ی نوبل فیزیک سال ۱۹۶۳ را از آن خود کرد. دکتر ماریا ژئوپرت مایر بعد از ماری کوری دومین زنی بوده که توانسته جایزه علمی نوبل را دریافت کند که از این لحاظ نیز حائز اهمیت است. در علم فیزیک و شیمی هسته‌ی مدل پوسته هسته‌ای، مدلی‌است که بر اساس اصل طرد پائولی نحوه قرارگیری ذرات در ترازهای انرژی در هسته اتم را تشریح می‌کند.

خانم مایر سرانجام در تاریخ ۲۰ فوریه سال ۱۹۷۲ و در ۶۵ سالگی دیده از جهان فروبست.