۱۳۴ سال پیش در چنین روزی هرمان اشتودینگر شیمیدان سرشناس آلمانی دیده به جهان گشود. شهرت وی بخاطر تشریح درشت مولکول‌ها یا ماکرومولکول‌ها و مشخص کردن پولیمرهاست که به همین خاطر نیز جایزه‌ی نوبل سال ۱۹۵۳ به وی تعلق گرفت.

۲۳ مارچ سال ۱۸۸۱ میلادی هرمان اشتودینگر در شهر ورمز واقع در امپراتوری آلمان متولد شد، بعد از سپری کردن دوره ابتدایی و دبیرستان وارد دانشگاه هیل شد و تا مقطع دکترا در این دانشگاه و در رشته شیمی پیش رفت. وی سرانجام در سال ۱۹۰۳ موفق شد مدرک دکترای خود را دریافت کند. بعد از پایان دوره دکترا به عنوان استاد رشته شیمی وارد دانشگاه استراسبورگ شد و تحقیقات علمی خود را در آنجا آغاز کرد. در همین دوران بود که توانست مولکول کتن را کشف کند این ماده بعدها نقش کلیدی در کشف پنیسیلین ایفا کرد.

کتن یک ترکیب آلی است که ساده‌ترین نوع آن اتانون است. در سال ۱۹۱۲ هرمان اشتودینگر دانشگاه استراسبورگ را ترک کرد و وارد موسسه تحقیقاتی ایالتی سوئیس در زوریخ شد و در آنجا بود که توانست واکنش اشتودینگر را کشف کند. واکنش اشتودینگر یا کاهش اشتودینگر گونه‌ای از واکنش‌های آلی است که طی آن یک آزید با یک فسفین یا فسفیت ترکیب شده و تولید یک حد واسط، ایمینوفسفران را می‌دهد که این واکنش به نام کاشف آن هرمان اشتودینگر نام گذاری شده است.

بعد از این دوره اشتودینگر شروع به تحقیق در خصوص ساختارهای شیمیایی لاستیک کرد که در آن دوران به عنوان ماده‌ای که دارای مولکول‌های درشت بود، شناخته می‌شد. سال ۱۹۲۰ هرمان اشتودینگر مقاله‌ای را منتشر کرد که در آن به تشریح مولکول‌های لاستیک و سایر پولیمرها نظیر نشاسته،‌ سلولز و پروتئین پرداخته بود و اشاره کرده بود که مولکول‌های این مواد در واقع زنجیره‌ای از مولکول‌های ساده و تکرار شده هستند که به هم متصل شده‌اند. هر چند که در ابتدای قرن ۲۰ میلادی مقاله دکتر اشتودینگر مورد توجه قرار نگرفت و بسیاری از شیمدانان بزرگ نظریه‌ی اشتودینگر را رد کردند، اما با پیشرفت علم نظریه وی به اثبات رسید و به همین خاطر نیز در سال ۱۹۵۳ دکتر اشتودینگر مفتخر به دریافت جایزه نوبل شیمی شد.

دکتر هرمان اشتودینگر سرانجام در تاریخ ۸ سپتامبر سال ۱۹۶۵ در سن ۸۴ سالگی دیده از جهان فروبست.

۲۴۷ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۱ مارچ سال ۱۷۶۸ ژآن باپتیست ژوزف فوریه فیزیکدان و ریاضیدان سرشناس فرانسوی متولد شد. شهرت این دانشمندِ بزرگ بخاطر ارائه سری فوریه در ریاضیات و کاربرد آنها در مسئله انتقال حرارت و ارتعاشات است. همچنین از وی به عنوان کاشفِ اثر گلخانه‌ای نیز یاد می‌شود.

ژوزف فوریه زمانی که ۹ سال بیشتر نداشت پدرش را از دست داد و یتیم شد. تحصیلاتش را بعد از پایان مقطع مقدماتی در مدرسه نظام و در رشته ریاضیات ادامه داد. در دوران انقلاب فرانسه فعالیت‌های سیاسی زیادی را انجام داد و در کمیته‌ی مرکزی یکی از اعضای اصلی بود. در دوران ترور یا عصر وحشت در فرانسه که در اواخر انقلاب کبیر فرانسه با درگیری بین گروه‌های انقلابی و حکومت شکل گرفته بود مدتی را در زندان سپری کرد، اما بعدا در سال ۱۷۹۵ آزاد شد و به استخدام اکول نرمال سوپریور درآمد.

وی از سال ۱۷۹۷ به عنوان جانشین لاگرانژ در اکول پلی‌تکنیک به تدریس مشغول شد. در آن دوران ژوزف فوریه یکی از سرشناس‌ترین و مهم‌ترین دانشمندان فرانسه محسوب می‌شد. از مهمترین دستاوردهای علمی وی می‌توان به سری فوریه اشاره کرد. در علم ریاضیات، با استفاده از این سری می‌توان هر تابع متناوب را به صورت جمعی از توابع نوسانی ساده (سینوسی، کسینوسی یا تابع نمایی مختلط ) نوشت و با بسط هر تابع به صورت سری فوریه، مولفه‌های بسامدی آن تابع به دست می‌آید. همچنین ژوزف فوریه به عنوان نخستین فردی که در خصوص اثر گلخانه‌ای صحبت کرده و این پدیده را کشف کرده یاد می‌شود. 

در دهه ۱۸۲۰ میلادی، ژوزف فوریه دست به تحقیقاتی در خصوص اندازه کره زمین و فاصله‌ی آن از خورشید زد و متوجه شد که اگر گرمای کره زمین تنها با تابش مستقیم نور خورشید بوجود بیاید گرمای کره زمین باید کمتر از آن چیزی باشد که هست. فوریه بعد از چند سال تحقیق در سال ۱۸۲۷ این نظریه را مطرح کرد که احتمال دارد جو زمین نقش یک عایق را ایفا کند و باعث افزایش حرارت کره زمین و جلوگیری از خروج انرژی می‌شود، که این ایده امروزه به عنوان اثر گلخانه‌ای شناخته می‌شود.

با تابش نور خورشید زمین مقداری از انرژی خورشید را جذب می‌کند و باقی آن را باز می‌تاباند. در طی این فرآیند طول موج نور تغییر پیدا می‌کند. بعضی از گازهای موجود در جو زمین، این تابش خروجی را جذب می‌کنند. این تابش عمدتاً در محدوده‌ی فروسرخ است. مولکول گازهای گلخانه‌ای، بسیار بیشتر از سایر گازها نور فروسرخ را جذب می‌کند. جذب انرژی توسط مولکول‌های گاز سبب جنبش مولکول و افزایش انرژی آن می‌شود. وقتی این اتفاق در مقیاس بزرگ رخ دهد، مانند این است که زمین را با یک پتو پوشانده‌ایم. دمای کل نواحی زمین افزایش می‌یابد. این پدیده اثر گلخانه‌ای نامیده می‌شود.

ژان باپتیست فوریه فیزیکدان سرشناس فرانسوی سرانجام در تاریخ ۱۶ می سال ۱۸۳۰ و در ۶۰ سالگی دیده از جهان فروبست.

۱۴۷ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۲ مارچ سال ۱۸۶۸ دکتر رابرت میلیکان فیزیکدان سرشناس آمریکایی متولد شد. شهرت وی بخاطر کار بر روی اثر فتوالکتریک است که به همین خاطر نیز جایزه‌ی نوبل فیزیک سال ۱۹۲۳ به ایشان تعلق گرفت.

رابرت میلیکان در موریسون ایلینویز متولد شد. وی دوره‌‌ی دبیرستان را در مدرسه‌ی ماکوکتا سپری کرد و سپس وارد کالجِ اوبرلین شد و از این کالج مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. رابرت در ادامه وارد دانشگاه کلمبیا شد و تحصیلاتِ خود را تا مقطع دکترا ادامه داد و در سال ۱۸۹۵ موفق شد دکترای خود را در رشته‌ی فیزیک از این دانشگاه دریافت کند و اولین کسی باشد که موفق می‌شود از دپارتمان فیزیک دانشگاه مدرک دکترا بگیرد. 

میلیکان در سال ۱۸۹۶ به عنوان استادیار دانشگاه شیکاگو انتخاب شد و در سال ۱۹۱۰ به رتبه‌ی استاد تمام دانشگاه دست یافت. رابرت میلیکان در سال ۱۹۰۹ مجموعه آزمایش‌هایی را ترتیب داد تا بتواند بار الکتریکی یک الکترون را مشخص کند. مهمترین دستاورد رابرت میلیکان به تایید تئوری اینشتین در خصوص اثر فتوالکتریک باز می‌گردد. اثر فوتوالکتریک پدیده‌ای است الکتروکوانتومی که در آن الکترون، بعد از جذب انرژی یک پرتوی الکترومغناطیسی مانند پرتوی ایکس یا انوار مرئی، از ماده گسیل می‌شود. اثر فوتوالکتریک توسط هاینریش هرتز در سال ۱۸۸۷ در جریان آزمایش‌هایی کشف شد که هدف عمده‌ی آنها تائید پیشگویی‌های نظری ماکسول در مورد وجود امواج الکترومغناطیسی حاصل از جریان‌های الکتریکی نوسانی بود.

اثر فوتوالکتریک پدیده‌ای الکتروکوانتومی است که در آن الکترون، بعد از جذب انرژی یک پرتوی الکترومغناطیسی مانند پرتوی ایکس یا انوار مرئی، از ماده گسیل می‌شود. در سال ۱۹۰۵ آلبرت اینشتین توصیفات ریاضی در خصوص پدیده فتوالکتریک، از اینکه چگونه اثر فوتوالکتریک به ‌وسیله جذب کوانتوم نور (چیزی که بعدها فوتون نام گرفت) پدید می‌آید، هرچند که نتوانست نظریه‌ی خود را در آزمایشات فیزیک به اثبات برساند. تفسیر انیشتین از پدیده‌ی فوتوالکتریک برای او جایزه‌ی نوبل را در سال ۱۹۲۱ به ارمغان آورد.

کار ارزشمند رابرت میلیکان در واقع اثبات تفسیر اینشتین در خصوص پدیده‌ی فتوالکتریک بود. در واقع کارهای اینشتین پیش بینی کرد که انرژی یک الکترون جداشده منفرد با فرکانس پرتوی ورودی یک رابطه خطی دارد که این موضوع را در توصیف‌های ریاضی خود تشریح کرده بود. یعنی با افزایش یکی دیگری هم افزایش می‌یابد، این مفاهیم مورد قبول بسیاری از دانشمندان قرار گرفت اما کسی نتوانست آنها را در خلال آزمایش نشان دهد تا اینکه در سال ۱۹۱۵ رابرت میلیکان با مجموعه آزمایش‌هایی که طراحی کرد توانست نظریه‌ی اینشتین را اثبات کند. رابرت میلیکان به همین خاطر نیز در سال ۱۹۲۳ مفتخر به دریافت جایزه‌ی نوبل فیزیک شد. وی سال‌ها در مباحث مختلف علم فیزیک به تحقیق و انجام آزمایش‌های علمی پرداخت و نقش مهمی در شکل گیری ساختار علم در قرن ۲۰ میلادی بازی کرد. سرانجام این دانشمند بزرگ در تاریخ ۱۹ دسامبر سال ۱۹۵۳ و در ۸۵ سالگی دیده از جهان فروبست.