۸۶ سال پیش در چنین روزی ایوار جیار فیزیکدان سرشناس نروژی متولد شد. شهرت این فیزیکدان بزرگ بخاطر کشف پدیده‌ی تونل زنی کوانتومی در جامدات است که به همین خاطر نیز جایزه‌ی نوبل فیزیک سال ۱۹۷۳ میلادی را دریافت کرد.

۵ اوریل سال ۱۹۲۹ ایوار جیاور در شهر برگن در نروژ متولد شد. بعد از پایان تحصیلات در مقطع ابتدایی و دبیرستان وارد دانشگاه فنی نروژ شد و سال ۱۹۵۲ از این دانشگاه مدرک کارشناسی مهندسی مکانیک دریافت کرد. سال ۱۹۵۴ ایوار جیاور تصمیم گرفت به کشور کانادا مهاجرت کند و بعد از ورود به خاک کانادا در شرکت جنرال الکتریک مشغول به کار شد؛ اما بعد از مدتی تصمیم گرفت تا به کشور آمریکا مهاجرت کند و کارش را در شرکت جنرال الکتریک در کشور آمریکا ادامه داد. وی در سال ۱۹۶۴ شهروندی کشور آمریکا را دریافت کرد.

ایوار جیاور بعد از ورود به خاک آمریکا تحصیلاتش را ادامه داد و هم زمان با دریافت شهروندی کشور آمریکا، دکترای خود را نیز دریافت کرد. مهمترین دستاورد علمی دکتر ایوار جیاور به کشف پدیده‌ی تونل زنی کوانتومی در جامدات باز می‌گردد. تونل‌ زنی کوانتومی اشاره به فرایند کوانتومی تونل زنی ذره در طول یک سد و مقاومت دارد که از نظر تئوری کلاسیک این ذره قادر به عبور از آن نیست. این اتفاق مهم در چندین پدیده‌ی فیزیکی دیده می‌شود. برای مثال، در واکنش‌های هسته‌ای که در ستارگان اصلی مثل خورشید اتفاق می‌افتد، می‌توان این پدیده را مشاهده کرد. از این پدیده در ساخت وسایل پیشرفته و جدید مانند دیود تونلی استفاده می‌شود. این پدیده اوایل قرن بیستم پیش بینی شده بود و اواسط همین قرن به عنوان یک پدیده کلی در فیزیک پذیرفته شد. دکتر جیاور همچنین در خلال آزمایش‌های خود در این خصوص نشان داد که مناطق نوار ممنوعه یا گپ‌های انرژی در ابررساناها وجود دارد که همین موضوع زیربنای توسعه نظریه بی‌سی‌اس در توجیه پدیده ابررسانایی است. این نظریه به خاطر حرف آغازین نام سه فیزیکدان پدیدآورنده آن، جان باردین، رابرت شریفر و لئون کوپر نامگذاری شد و در سال ۱۹۷۲ جایزه‌ی نوبل فیزیک را نیز برای آن‌ها به ارمغان آورد.

دکتر ایوار جیاور در حال حاضر در موسسه فناوری رسلیر مشغول به کار است.

۱۸۸ سال پیش در چنین روزی یعنی ۳ آوریل سال ۱۸۲۷، ارنست کلادنی - دانمشند سرشناس آلمانی متولد شد. از وی به عنوان پدر علم صوتشناسی و همچنین پدر علم مطالعه شهاب‌سنگ ها یاد می‌شود.

ارنست کلادنی در شهر ویتنبورگ و در یک خانواده تحصیل کرده و روشنفکر متولد شد. پدر و پدربزرگ وی هر دو هم کشیش و هم استاد رشته‌ی الهیات در دانشگاه ویتنبورگ بودند. همچنین عموهای ارنست کلادنی نیز در رشته‌های حقوق و تاریخ استاد دانشگاه بودند و ارنست کلادنی در محیطی پرورش یافت که فراگیری علم از اهمیت بسیار زیادی برخوردار بود.

ارنست کلادنی به شدت به علوم طبیعی و فیزیک علاقه داشت اما پدرش با درخواست ارنست مبنی بر ادامه تحصیل در رشته‌ی فیزیک مخالفت کرد و اعلام کرد که وی باید در رشته حقوق به تحصیل به پردازد. ارنست کلادنی بر اساس درخواست پدر در رشته‌ی حقوق و فلسفه در دانشگاه ویتنبورگ و لایپزیک تحصیل کرد و در سال ۱۷۸۲ مدرک خود را دریافت کرد. در همان سال پدر ارنست از دنیا رفت و بلافاصله ارنست کلادنی تصمیم گرفت تا تحصیل در رشته‌ی فیزیک را آغاز کند و با علاقه فراوان به تحصیل و به انجام آزمایش‌های گوناگون در این رشته پرداخت.

از مهمترین دستاوردهای علمی ارنست کلادنی در فیزیک می‌توان به مطالعه موج‌های صوت اشاره کرد. ارنست کلادنی در سال ۱۷۸۷ نتیجه‌ی تحقیقات خود در خصوص صوت را در قالب کتابی به نام کشف‌هایی در نظریه‌ی صوت منتشر کرد که یکی از مهمترین منابع در خصوص صوت به حساب می‌آید و باعش شد تا از ارنست کلادنی به عنوان پدر علم صوت شناسی یاد شود. وی در سال ۱۷۹۴ با مطالعه بعضی از سنگ‌ها نتیجه گرفت که این سنگ‌ها باید منشا خارج از کره زمین داشته باشد و اعلام کرد که احتمال زیاد این سنگ‌ها که از فلز و سنگ تشکیل شده بودند از خارج از جو کره زمین به این کره برخورد کرده‌اند. به همین خاطر نیز از ارنست کلادنی به عنوان پدر علم مطالعه شهاب سنگ‌ها یاد می‌شود. از دیگر دستاوردهای ارنست کلادنی در خصوص علم صوت شناسی به اندازه گیری سرعت صوت باز می‌گردد که یک کشف مهم در دوران خود به حساب می‌آید.

ارنست کلادنی فیزیکدان سرشناس آلمانی در تاریخ ۳ آوریل سال ۱۸۲۷ دیده از جهان فروبست.

۸۳ سال پیش در چنین روزی یعنی ۴ آوریل سال ۱۹۳۲ ویلهلم اوستوالد شیمیدان سرشناس آلمانی فوت کرد. شهرت وی بخاطر فعالیت‌های علمی‌اش بر روی کاتالیزوها و تعادل‌های شیمیایی است که به همین خاطر نیز جایزه‌ی نوبل شیمی سال ۱۹۰۹ به وی تعلق گرفته است. از او به عنوان یکی از پایه گذاران علم شیمی فیزیک یاد می‌شود.

ویلهلم اوستوالد در تاریخ ۲ سپتامبر سال ۱۸۵۳ در منطقه‌ای از امپراتوری روسیه که امروزه در کشور لاتویا واقع شده است متولد شد. ویلهیم اوستوالد بعد از پایان دوره مقدماتی و ابتدایی وارد دانشگاه تارتو در استونی شد و در سال ۱۸۷۵ توانست کارشناسی خود را دریافت کند. وی سپس با ادامه تحصیل در سال ۱۸۷۸ دکترای خود را نیز دریافت کرد. دکتر اوستوالد در آغاز بخاطر کشف فرایندی در سال ۱۹۰۲ برای ساخت اسید نیتریک که به فرایند اوستوالد شناخته می‌شود به شهرت رسید.

اوستوالد علاوه بر کار در زمینه شیمی به بسیاری زمینه‌‌های دیگر نیز علاقه داشت و در آن‌ها فعالیت می‌کرد، میزان نوشته‌هایی که او از خود برجای گذاشته ‌است به حدود چهل هزار صفحه می‌رسد که بخش زیادی از آن‌ها در زمینه‌ی فلسفه ‌است. دکتر اوستوالد در اواخر دهه ۱۸۹۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰ تحقیقات بسیاری در خصوص کاتالیزورها و تعادل‌های شیمیایی انجام داد که بخاطر کار در این حوزه در سال ۱۹۰۹ جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. از وی به عنوان یکی از بنیانگذاران علم شیمی فیزیک نیز یاد می‌شود.

علم شیمی فیزیک شاخه‌ای از دانش شیمی است که در آن، از قواعد و قوانین فیزیکی، برای حل مسائل شیمی استفاده می‌شود. از دستاوردهای علمی دکتر اوستوالد می‌توان به ایجاد مفهوم مول در شیمی که برابر با وزن مولکولی یک ماده بر حسب گرم است،‌ قانون رقیق سازی اوستوالد در شیمی، فرایند اوستوالد برای تولید اسیت نیتریک ، مرحله اوستوالد در محلول‌های جامد در تبدیل های ناهمگون ،‌ اختراع دستگاه ویسکومتر برای اندازه گیری ویسکوزیته سیال،‌ ساخت دستگاه پیپت که یکی از ابزارهای آزمایشگاهی است و به منظور اندازه‌گیری دقیقی از مایع در آزمایشگاه از آن استفاده می‌شود و بسیاری دیگر اشاره کرد.

ویلهلم اوستوالد در کنار شیمی به نقاشی نیز علاقه داشت، او رنگ‌ها را خودش درست می‌کرد و در زمینه ساخت رنگ نقاشی یک استاد بود. وی در دهه‌های بعدی زندگی خود در زمینه‌ی نظریه رنگ‌‌ها نیز کار کرد و چندین مقاله در این زمینه منتشر کرد. سرانجام دکتر ویلهلم اوستوالد در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۳۲ در بیمارستانی در لایپزیگ درگذشت و در خانه خود در گروسبوتن در نزدیکی لایپزیگ و پس از آن در گورستان بزرگ ریگا به خاک سپرده شد.

۲۰ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲ آوریل سال ۱۹۹۵ میلادی، هانس اولوف گوستاو آلفون - مهندس برق و فیزیکدان سرشناس سوئدی فوت کرد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر فعالیت در حوزه‌ی مگنتوهیدرودینامیک و بکارگیری آن در مطالعه فیزیک پلاسما است که به همین خاطر نیز جایزه‌ی نوبل فیزیک سال ۱۹۷۰ را دریافت کرده است.

هانس آلفون در تاریخ ۳۰ می سال ۱۹۰۸ در شهر نورکوپینگ سوئد متولد شد. بعد از پایان تحصیلات در مقطع مقدماتی و متوسطه وارد دانشگاه اوپسالا در سوئد شد و در رشته مهندسی برق به تحصیل پرداخت و تا مقطع دکترا پیش رفت. با وجودی که در رشته مهندسی برق تحصیل کرده بود بیشتر عمر تحقیقاتش را صرف تحقیق در خصوص مگنتو هیدرودینامیک و فیزیک پلاسما کرد.

مگنتو هیدرودینامیک علمی است که در آن به مطالعه دینامیک شاره‌‌های رسانای الکتریکی همانند پلاسما و فلزات مایع می پردازد. به عبارتی دیگر نظریه‌ی مگنتوهیدرودینامیک یک نظریه ‌ شاره‌ای است که بر حسب پارامترهای ماکروسکوپی نظیر چگالی، فشار، دما، میدان سرعت شاره و میدان مغناطیسی بیان می‌شود. فیزیک پلاسما شاخه‌‌ای از فیزیک است که به بررسی یکی از اشکال وجود ماده یعنی پلاسما می‌پردازد.در فیزیک پلاسما درباره‌ی سیستم‌هایی بحث می‌شود که از ذرات باردار مثبت و منفی تشکیل شده‌‌اند و می‌توانند آزادانه حرکت کنند.

دکتر آلفون به خاطر تحقیق در حوزه مگنتوهیدرودینامیک که به MHD نیز شهرت دارد در سال ۱۹۷۰ توانست جایزه‌ی نوبل فیزیک را دریافت کند. وی از جمله بزرگترین فیزیکدانان در حوزه‌ی فیزیک پلاسما بوده است که دستاوردهای مهمی از خود برجای گذاشته است. از دستاوردهای دکتر آلفون در فیزیک پلاسما می‌توان به تشریح علمی پدیده‌ی شفق قطبی اشاره کرد که نتایج تحقیقات ایشان جنبه‌های مهمی را در فیزیک پلاسما آشکار ساخت. همچنین از دیگر دستاوردهای مهم دکتر آلفون می‌توان به مطالعه در خصوص کمربند وان آلن که یکی از مهم‌ترین دستاوردهای پروژه بین‌المللی ژئوفیزیک در برنامه‌ی ماهواره‌ی اکتشافگر آمریکا در سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ بوده است. از دیگر دستاوردهای علمی دکتر آلفون می‌توان به کشف و تشریح پدیده طوفان ژئومغناطیس نیز اشاره کرد که یک اختلال موقتی مگنتوسفر زمین است که از لرزش موج باد خورشیدی یا ابر میدان مغناطیسی بوجود می‌آید و با میدان مغناطیسی زمین تعامل دارد. تشریح دینامیک پلاسما در کهکشان راه شیری نیز از دیگر دستاوردهای علمی دکتر آلفون بوده است.

دکتر هانس اولوف گوستاو آلفون سرانجام در تاریخ ۲ آوریل سال ۱۹۹۵ میلادی  و در ۸۶ سالگی دیده از جهان فروبست.