یک سال پیش در چنین روزی راجر ایستون دانشمند سرشناس آمریکایی دیده از جهان فروبست. شهرت این دانشمند و فیزیکدان بزرگ بخاطر اختراع سامانه موقعیت یاب جهانی یا GPS است که امروزه به شکل گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد.

راجر ایستون در تاریخ ۳۰ آوریل سال ۱۹۲۱ در شهر کرفتسبری متولد شد. بعد از پایان تحصیلات ابتدایی و دبیرستان وارد کالج میدلبری شد و در آنجا در مقطع کارشناسی به تحصیل در رشته فیزیک پرداخت. بعد از پایان تحصیل در مقطع کارشناسی شروع به کار و تحقیق در مراکز تحقیقاتی مختلفی کرد. در سال ۱۹۵۵ و در حالی که ۳۴ سال سن داشت یکی از کسانی بود که طرح مهمی را تحت نام سامانه موقعیت یاب جهانی به وزارت دفاع آمریکا ارائه کرد. این طرح یکی از ایده‌هایی بود که راجر ایستون آنرا پرورش داده بود. اما در آن سال طرح ایستون مورد تایید وزارت دفاع آمریکا قرار نگرفت و اجرا نشد. ایستون به کار خود ادامه داد و در سال ۱۹۵۷ طرح اصلاح شده و پیشرفته‌تری را آماده کرد. طرح ایستون تا اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی و اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی مورد استقبال قرار نگرفت تا اینکه سرانجام ایستون تاییدیه پیاده سازی سیستم در حالت آزمایشی را دریافت کرد و در ابتدا با ۴ ماهواره شروع به پیاده سازی سیستم موقعیت یاب جهانی کرد. آزمایش راجر ایستون در سال ۱۹۷۷ با موفقیت به انجام رسید و ماهواره NTS-2 اولین سیگنال‌های GPS را به زمین ارسال کرد. طرح اولیه GPS با اهداف نظامی بود اما از سال ۱۹۸۰ میلادی این سیستم با اهداف غیر نظامی نیز مورد استفاده قرار گرفت.

سامانه موقعیت یاب جهانی یا Global Positioning System سامانه منظومه‌ای متشکل از ۲۴ ماهواره است که بدور زمین در گردش هستند و در هر مدار ۴ ماهواره قرار دارد. به این ماهواره‌‌ها، نوستار (NAVSTAR) نیز گفته می‌شود. این ماهواره‌‌ها از محاسبات ریاضی ساده‌ای برای پخش اطلاعات استفاده می‌کنند که به عنوان طول و عرض و ارتفاع جغرافیایی، توسط گیرنده‌های زمین دریافت می‌شوند. جی ‌پی ‌اس در تمام شرایط به ‌صورت ۲۴ ساعت در شبانه ‌روز و در تمام دنیا قابل استفاده ‌است و هیچ‌ گونه بهایی بابت این خدمات اخذ نمی‌‌شود. ماهواره‌های جی ‌پی‌ اس، هر روز دو بار در یک مدار دقیق دور زمین می‌گردند و سیگنال‌های حاوی اطلاعات را به زمین می‌فرستند.

راجر ایستون سرانجام در تاریخ ۸ می سال ۲۰۱۴ میلادی و در ۹۳ سالگی دیده از جهان فروبست.

۴ می سال ۱۶۷۷ میلادی درست ۳۳۸ سال پیش در چنین روزی  ایزاک بارو - ریاضیدان و خداشناس مسیحی در شهر لندن دیده از جهان فروبست. وی یکی از بزرگترین ریاضیدانان عصر خود بود و پایه و اساس علم حساب دیفرانسیل و انتگرال را پی‌ریزی کرد. ایزاک نیوتن دانشمند بزرگ از شاگردان وی بوده است.

ایزاک بارو در اکتبر سال ۱۶۳۰ میلادی در لندن متولد شد. ایزاک زمانیکه ۴ سال داشت مادرش را بخاطر بیماری از دست داد و سپس پدرش او را نزد پدربزرگش فرستاد تا نزد ایشان پرورش یابد. ایزاک تحصیلات خود را در مدرسه چارترهاوس آغاز کرد و سپس به مدرسه فلستد رفت. در آنجا ایزاک به فراگیری زبان یونانی، زبان لاتین و منطق پرداخت و خود را برای ورود به دانشگاه آماده کرد. سپس وارد کالج ترینیتی در کمبریج شد و در این دانشگاه به شدت به تحصیل پرداخت و با تلاش فراوان توانست به عنوان دانشجوی ممتاز در سال ۱۶۴۸ فارغ التحصیل شود. ایزاک بارو تحصیلات خود را ادامه داد و فوق لیسانسش را در سال ۱۶۵۲ از دانشگاه کمبریج دریافت کرد. بعد از فارغ التحصیلی چند سالی را در کالج دانشگاه باقی ماند و حتی به وی پیشنهاد استادی زبان یونانی در دانشگاه داده شد اما وی این پیشنهاد را نپذیرفت و ترجیح داد به سفر خارج از کشور بپردازد و بدین ترتیب چهار سال بعد را در کشورهای ایتالیا، فرانسه و عثمانی سپری کرد.

ایزاک بارو بعد از سفرهای زیاد و ماجراجویی‌های فراوان سرانجام سال ۱۶۵۹ به انگلستان بازگشت. بعد از بازگشت به انگلستان به عنوان استاد مذاهب یونانی در دانشگاه کمبریج مشغول به کار شد، سال ۱۶۶۲ بخاطر مهارت بالا در ریاضیات به عنوان استاد علم هندسه در کالج گرشهام مشغول به تدریس شد و سال ۱۶۶۳ به عنوان اولین نامزد کرسی ریاضیات لوکاسی دانشگاه کمبریج انتخاب شد. کرسی ریاضیات لوکاسین نام یک کرسی معروف علمی در جهان است. این کرسی در سال ۱۶۶۳ به وسیلهٔ هنری لوکاس در دانشگاه کمبریج انگلستان بنا نهاده شد. ایزاک بارو تا سال ۱۶۶۹ این کرسی را در اختیار داشت و بعد از آن نوبت به ایزاک نیوتن رسید تا ریاست این کرسی را برعهده بگیرد. در این دوران ایزاک بارو دستاوردهای مهم خود را منتشر کرد و به تربیت افرادی نظیر ایزاک نیوتن پرداخت که به شدت تحت تاثیر وی قرار داشت.

ایزاک بارو نخست دستاوردهای مهم خود را در هندسه منتشر کرد و زیربنای نظریه حساب دیفرانسیل و انتگرال را پی ریزی کرد و در ادامه دانش خود را در فیزیک نور منتشر کرد که آن نیز زیربنایی بود برای گسترش علم فیزیک نور. ایزاک بارو که استاد ایزاک نیوتن بود در سال ۱۶۶۹ از کرسی‌های استادی خود استعفا داد و ایزاک نیوتن را به عنوان جانشین خود پیشنهاد و از وی حمایت کرد. بعد از آن ایزاک بارو بیشتر زمان خود را صرف ساخت و توسعه کتابخانه دانشگاه کرد و تا پایان عمر در آنجا باقی ماند.

ایزاک بارو ریاضیدان برجسته انگلیسی سرانجام در تاریخ ۴ می سال ۱۶۷۷ در سن ۴۶ سالگی دیده از جهان فروبست.

۷ می سال ۲۰۱۱ میلادی، درست ۴ سال پیش در چنین روزی ویلارد بویل - فیزیکدن سرشناس کانادیی آمریکایی دیده از جهان فروبست. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر اختراع دستگاه بار جفت شده یا Charged-Coupled device است که در عکس برداری از آن استفاده می‌شود و بخاطر همین اختراع نیز جایزه‌ی نوبل فیزیک سال ۲۰۰۹ میلادی به وی تعلق گرفته است.

ویلارد بویل در تاریخ ۱۹ آگست سال ۱۹۲۴ میلادی متولد شد. پدر ویلارد پزشک بود و بخاطر شغل وی به شهر کبک در کانادا نقل مکان کردند. تا سن چهارده سالگی تحصیلات ویلارد زیر نظر مادر و در خانه آنها پیگیری شد سپس با قبولی در امتحانات ورودی، ویلارد وارد کالج Lower Canada شد که در واقع یک دبیرستان خصوصی بود. بعد از پایان دوره دبیرستان وارد دانشگاه مک گیل شد اما تحصیلات وی در سال ۱۹۴۳ و به واسطه جنگ جهانی دوم با وقفه مواجه شد و ویلارد به خدمت نیروی دریایی کانادا درآمد.

ویلارد پس از پایان جنگ تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۴۷ کارشناسی و سال ۱۹۴۸ کارشناسی ارشد و سپس سال ۱۹۵۰ دکترای خود را در رشته‌ی فیزیک کاربردی از دانشگاه مک گیل کسب کرد. بعد از پایان دوره‌ی دکترا، ویلارد بویل حدود یک سال را در لابراتوار تشعشعات کانادا سپری کرد و به مدت ۲ سال نیز به تدریس فیزیک در کالج نظامی سلطنتی کانادا پرداخت. سال ۱۹۵۳ ویلارد بویل دعوت به کار آزمایشگاه بل را پذیرفت و در آنجا اولین لیزر سرخ متوالی را همراه دان نلسون در سال ۱۹۶۲ اختراع کرد. همچنین نام ایشان به عنوان اولین کسانی که حق اختراع دستگاه لیزر تزریق نیمه‌رسانا را ثبت کرده‌اند به چشم می‌خورد. وی در سال ۱۹۶۲ به عنوان سرپرست تیم تحقیقات فضایی آزمایشگاه بل نیز انتخاب شد و نقش کلیدی در برنامه فضایی آپولو ایفا کرد.

دکتر ویلارد بویل در سال ۱۹۶۴ بعد از پایان ماموریت در تیم تحقیقات فضایی مجددا به آزمایشگاه بل بازگشت و تحقیقات خود را در خصوص مدار مجتمع آغاز کرد. تحقیقات دکتر بویل سرانجام در سال ۱۹۶۹ منجر به اختراع دستگاه بار جفت شده یا Charged-Coupled device شد که یک حسگر تصویربرداری برای ثبت تصاویری با کیفیت و رزولوشن بالاست. این دستگاه را دستگاه رنگ ‌بردار (Color-Capture Device) هم می‌نامند. در آن دوران ناسا یا اداره ملی هوانوردی و فضایی آمریکا از این دستگاه برای عکس برداری در پروژه‌های فضایی خود و ارسال عکس‌های شفاف و دقیق به زمین استفاده کرد و به مرور در صنعت تصویربرداری مورد استفاده قرار گرفت. CCD قلب دوربین‌های نظارت تصویری و یک تکنولوژی دیجیتال است که تصاویری بسیار شفاف با رزولوشن بالا ارائه می‌دهد و در نور کم هم تصاویر بسیار خوبی نمایش می‌دهد. دکتر ویلارد بویل بخاطر این اختراع همراه با دکتر جورج اسمیت در سال ۲۰۰۹ میلادی جایزه نوبل فیزیک را دریافت کرد.

سرانجام دکتر ویلارد بویل در تاریخ ۷ می سال ۲۰۱۱ میلادی دید از جهان فروبست.

36 سال پیش در چنین روزی یعنی 2 می سال 1979 جولیو ناتا - شیمیدان برجسته‌ی ایتالیایی فوت کرد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر دستاوردهای علمی وی در خصوص پلیمرها است که به همراه کارل زیگلر در سال 1963 جایزه‌ی نوبل شیمی را برایشان به ارمغان آورد.

جولیو ناتا در 26 فوریه سال 1903 میلادی در شهر ایمپریای ایتالیا متولد شد. بعد از پایان دوره‌ی دبیرستان وارد دانشگاه فنی میلان شد و از این دانشگاه در سال 1924 مدرک کارشناسی مهندسی شیمی را دریافت کرد.  در سال 1927 با قبولی در امتحان استادی توانست به عنوان استاد رشته‌ی شیمی در دانشگاه میلان مشغول به کار شود.

جولیو ناتا در سال 1933 استاد تمام در رشته‌ی شیمی دانشگاه پاویا شد و تا سال 1935 در انجا باقی ماند تا اینکه به عنوان استاد تمام رشته فیزیک شیمی دانشگاه روم انتخاب شد. وی در این دوران ریاست تعدادی موسسه تحقیقاتی در رشته فیزیک شیمی را برعهده گرفت. در همین دوران جولیو ناتا بصورت اتفاقی با دکتر کارل زیگلر شیمیدان بزرگ آلمانی آشنا شد و بهبودی که وی در روش زیگلر ایجاد کرد و به کاتالیزور زیگلر-ناتا مشهور است تبدیل به بزرگترین دستاورد علمی وی شد و جایزه‌ی نوبل شیمی سال 1963 را برای وی و دکتر زیگلر به همراه داشت. کارل زیگلر شیمیدان سرشناس آلمانی بود که در دوران بعد از جنگ جهانی دوم با مشکلات فراوانی بخاطر همکاری‌های قبلی خود با حکومت نازی مواجه شده بود. دکتر کارل زیگلر دانشمند سرشناس آلمانی با اینکه تمایلی به فعالیت‌های سیاسی نداشت اما قبل از جنگ جهانی دوم از حزب نازی آلمان حمایت می‌کرد و به همین خاطر نیز بعد از پایان جنگ تحت فشار شدید متفقین قرار داشت. در این شرایط دکتر زیگلر بسیاری از دستاوردهای خود را مخفی کرده بود و از مطرح کردن آنها بیم داشت که یکی از این دستاوردها در خصوص پولیمرها بود.

در سال 1952 دکتر کارل زیگلر در مورد یک کاتالیزو که توسط وی کشف شده بود با یک شرکت ایتالیایی برای تولید انبوه مذاکره کرد و اطلاعاتش را در‌باره این کاتالیزو در اختیار آنها قرار داد در آن دوران کشور المان و دانشمندان آلمانی با مشکلات مالی شدید روبرو بودند و دکتر زیگلر این مذاکره را با هدف تولید انبوه و کسب درامد انجام داد. در این دوران جولیو ناتا به عنوان مشاور در همان شرکت ایتالیایی مشغول کار بود و زمانی که اطلاعات  کاتالیزور جدید دکتر زیگلر را مشاهده کرد، شگفت زده شد. جولیو ناتا کاتالیزور زیگلر را کمی اصلاح کرد و پیشنهاد تولید انبوه پلی اتیلن، اتیلن و پروپیلن را به شرکت ایتالیایی ارایه کرد. موضوع کاتالیزور زیگلر در زمینه ترکیب پلیمرها آنقدر با اهمیت بود که جوامع علمی به سرعت از این موضوع مطلع شدند و کشف دکتر کارل زیگلر جهانی شد. به موجب همین کشف در سال 1963 جایزه‌ی نوبل شیمی به کارل زیگلر و جولیو ناتا اختصاص یافت.