فروش این محصول در فروشگاه:

5626 Sigma-Aldrich

L-Lysine monohydrochloride

reagent grade, ≥98% (HPLC)

Synonym: (S)-2,6-Diaminohexanoic acid monohydrochloride

• CAS Number 657-27-2

• Linear Formula H₂N(CH₂)₄CH(NH₂)CO₂H·HCl

• Molecular Weight 182.65

•  Beilstein Registry Number 3563889

•  EC Number 211-519-9

•  MDL number MFCD00064564

•  PubChem Substance ID 24896408

• Popular Documents:  Specification Sheet (PDF)  

موجود است

برای اولین بار در تاریخ شیمی شیمیدان های UCDavis برای اولین بار توانستند یک ترکیب پایدار حاوی پیوند پنج گانه ما بین دو اتم فلز را بسازند.آنها با فعالیتهایی که برروی فلز کروم انجام دادند توانستند به اطلاعات بیشتری راجع به طبیعت پیوند های اتمی پی ببرند.
طبق گفته های نویسنده و پروفسور شیمی فیلیپ پاور در موسسه muchof chemistry ، UCDavis , یکی از شاخه های شیمی می باشد که به فهم چگونگی تشکیل و شکسته شدن پیوند های شیمیایی می پردازد، تقریبا در بیشتر تاریخچه شیمی پیوند های یگانه، دوگانه یا سه گانه شناخته شده می باشد.پیوند های چند گانه بطور کلی در ساختارهای کربنی اهمیت پیدا می کنند اما فقط تعداد کمی از فلزات ظرفیت تشکیل پیوندهای بیشتر از سه گانه را دارا هستند.
بلور های تیره رنگ قرمز این ترکیب جدید توسط پیتر نیگوئن، دانش آموز آزمایشگاه پاور، ساخته شده است.ترکیب های که بر پایه کروم ساخته شده است در دمای اتاق پایدار بوده، در داخل آب تجزیه می گردند، و درهوای آزاد آتش زا می باشند.
برای تشکیل ترکیب مود نظر، نیگوئن و پاور ساختار های دراز کربنی را به ملکول های کروم وصل نمودند تا رفتار آنها را موردبررسی قرار دهند.آنها توانستند از این طریق ملکول های کروم را وادار به تشکیل پیوند نمایند. پیوند پنج گانه کروم توسط کریستالوگرافی و اندازگیری های مغناطیسی تشخیص داده شد.
پاور میگوید"هیچ ترکیبی مشابه این ترکیب جدید در طبیعت وجود ندارد"
علاوه بر نیگوئن و پاور دیگر نویسندگان محقق از جمله دکتر اندرو سوتن، مارچین بریندرا (نظریه پرداز)، جیمز فینگر(کریستالوگراف) در دپارتمان شیمی UCDavis و گری لانگ پروفسور شیمی دانشگاه میسوری، رولا پیتر کلاوینس و لانگ فام از دپارتمان فیزیک UCDavis، با انتشار اندازه گیری های مغناطیسی، وجود این ترکیب جدید حاوی پیوند ۵ گانه را تایید نمودند.

شرکت‌هایی را تصور کنید که در قبال دریافت هزینه، به ویرایش ژنتیکی فرزند‌ان شما بپردازند و آن‌ها را آن طور که دوست دارید طراحی کنند. در این مطلب به نتایج تحقیقات دانشمندان چینی که برای اولین بار موفق به ویرایش ژنتیکی جنین انسان شده‌اند می‌پردازیم؛ اینکه چرا و چگونه این کار را انجام دادند.

موضوعاتی از این قبیل که آیا «اساسا این کار عملی اخلاقی است؟» و «آیا در جهان آینده، افراد بدون ویرایش ژنتیک شهروند درجه دوم خواهند بود» بحث جداگانه ای می طلبد، اما ویرایش ژنتیک امکانی برای جلوگیری از انواع بیماری های ارثی فراهم می کند. امکانی که نخستین گام آن را گروه محققان چینی  برداشتند . آن‌ها در  آوریل سال ۲۰۱۵ میلادی گزارش دادندکه با استفاده از روش CRISPR/Cas9  توانستند ژن معیوب HBB را از ژنوم یک جنین حذف کنند.

این ژن عامل بیماری تالاسمی است که به صورت ارثی منتقل می شود و بدون وجود آن، احتمال ابتلای فرد به دنیا امده به تالاسمی بسیار پایین استاما اینکه چرا محققان به جای بدن یک فرد بالغ، جنین انسان را هدف گرفته اند، دلیل خاصی دارد. همه سلولهای بدن ما از کد ژنتیکی واحد و یکسانی درست شده اند که بین سلول های پوست و مغز یکی هستند. چیزی که باعث تفاوت این سلولها با هم می شود، خاموش یا روشن بودن بخشهای مختلف این کد در هر سلول است. به دلیل یکسان بودن کد ژنتیکی در همه سلول ها، دستکاری و تغییر بخشی از این کد برای تمام شان فعلا غیرممکن است؛ اما تصور کنید درست زمانی که جنین انسان در حال شکل گیری است بخش‌های زائد و بیماری زای جنین را از آن جدا کرده و به جایش بخش های بی ضرری بگذاریم. آن وقت به طور جدی جلوی انواع بیماری هایی را که فرد ممکن است در آینده به آن دچار شود، گرفته ایم.
فن به کار گرفته شده توسط این گروه، تزریق ترکیب پیچیده کریسپر به تخم تازه لقاح یافته انسان است تا ژن معیوب را هدف بگیرند. به این ترتیب، ژن معیوب را بریده و در همان زمان قطعات ژنتیکی دیگری که وارد جنین شده اند جایگزین آن می شوند. این روش در سلولهای انسان بالغ و همین طور جنین حیوانات مورد مطالعه قرار گرفته بود، اما تابه حال بر جنین انسان آزمایش نشده بود. هدف این محققان، جایگزین کردن ژن جدید در جنین تازه لقاح یافته بود تا در فرآیند رشدش، سلول هایی با ترکیب ژنتیک تازه تولید کند. در این پروژه تحقیقاتی که توسط جون جیو هوانگ، پژوهشگر ژنتیک سرپرستی شده، به ۸۶ جنین تازه شکل گرفته ترکیب «کریسپر و جایگزین» را تزریق و ۴۸ ساعت صبر کردند. از این تعداد، ۷۱ جنین بعد از قیچی شدن دی ان ای زنده ماندند اما فقط ۲۸ مورد ژن تازه را پذیرفته و پروتئین‌های جدیدی براساس آن تولید کردند.

این پژوهش هر چند با موفقیت ۳۲.۵ درصدی همراه بود، اما این نتیجه آن طور که جون‌جیو هوانگ می‌گویبد کافی نیست:

    اگر بخواهید این کار را روی جنین های معمولی انجام دهید، موفقیت تان باید به صددرصد نزدیک باشد. به همین خاطر ما کار را متوقف کردیم. فکر می کنیم هنوز بسیار ابتدایی است.

آنها همچنین در خلال این تحقیق، تعداد زیادی جهش ژنتیکی خارج از هدف را یافتند که کریسپر برایش برنامه ریزی نشده بود. نرخ این جهش ها بسیار بالاتر از نرخ وقوع آن در پژوهش روی موشها یا اصلاح ژنتیکی سلول های انسان بالغ بوده است. این موضوع، یکی دیگر از نگرانی‌هایی است که گروه تحقیقاتی برای عملیاتی شدن این روش باید آن را رفع کند.

اما این پژوهشی باعث به وجود امدن بحثهای زیادی بر سر اخلاقی بودن چنین روش هایی شده که ذیل مبحث «اخلاق زیستی» دسته بندی می شوند. در یک سوی این بحث‌ها موافقان چنین استدلال می کنند که چنین کاری درنهایت می تواند باعث از بین رفتن بیماریهای ژنتیکی و ایجاد جامعه ای سالم تر شود. اما در سوی دیگر طیفی از مخالفان قرار دارند. مخالفان معتدل تر می گویند چنین کاری ممکن است عواقب ناخواسته بسیاری داشته باشد، اما برخی از اساس چنین کاری را غیراخلاقی می دانند. ادوارد لنفیر، عضو هیأت مدیره سازمان اتحاد برای احیای پزشکییکی از این افراد است. او اخیرا در یادداشتی در Nature نوشت: «ما انسانیم. موشیهای تراریخت نیستیم. ما معتقدیم که دستکاری ژنتیکی انسان، تناقض اساسی با اخلاق دارد.» همچنین عدهای دیگر از مخالفان معتقدند پیشرفت چنین روشهایی حتی به فرضی موفقیت محدود، منجر به از بین شرکت‌هایی در آینده از این روش برای تولد نوزاد دلخواه والدین بهره برداری کنند چندان دور از ذهن نیست. شرکتهایی که به والدین اجازه خواهند داد تا رنگ چشم و پوست و حتی قد و خصوصیات بدنی فرزندشان را پیش از تولد انتخاب کنند. خود این کار از جمله این نگرانی هاست. در این صورت شاید جهان آینده، چندان تفاوتی با جهان فیلم گاتاکا نداشته باشد.

مغز عضوی شگفت‌انگیز از بدن انسان‌ها است. یک کتابخانه‌ی بزرگ و نامحدود که در قفسه‌های خود خاطرات و دانش ما را ذخیره کرده است. آیا زمانی فرا می‌رسد که ظرفیت مغز تمام شود؟ آیا مغز ما پر می‌شود؟

پاسخ این است که مغز انسان پر نمی‌شود چرا که ساختاری بسیار پیچیده و عملکردی متفاوت دارد. تحقیقی جدید نشان می‌دهد مغز ما خاطرات قدیمی را پاک و خاطرات جدید را جایگزین آن‌ها می‌کند.

تحقیقات گذشته بیان می‌کردند که یادگیری اطلاعات جدید باعث فراموشی اطلاعات قدیمی موجود در مغز خواهد شد. در تحقیق جدید نشان می‌دهند که این اتفاق چگونه در مغز به وقوع می‌پیوندد.

محققان قصد داشتند با تحت نظر گرفتن فعالیت مغز، نحوه‌ی عملکرد آن را هنگامی که می‌خواهد موردی مشخص را به یاد آورد، درک کنند. این آزمایش‌ها نتایج جالبی را در بر داشتند.

مشاهدات نشان می‌دهند که ناحیه‌ی هیپوکمپوس در مغز همانند یک موتور جست‌و‌جو عمل می‌کند و این وظیفه‌ی ناحیه‌ی جلومغزی است که اطلاعات بدست آمده را غربال کند و نتایجی که به موضوع مورد نظر نزدیک‌تر هستند را برگزیند. این نتیجه‌گیری نشان می‌دهد که صرف ذخیره‌ی اطلاعات دلیل داشتن حافظه‌ی خوب نخواهد بود. مغز نیاز دارد که به اطلاعات مورد نظر بدون توجه به اطلاعات مشابه، دسترسی پیدا کند و در واقع غربالگر خوبی داشته باشد.

در زندگی روزمره فراموشی مزیت‌هایی نیز دارد. به عنوان مثال زمانی که شما کارت بانکی خود را گم کرده و برای گرفتن کارت جدید به بانک مراجعه می‌کنید، رمز جدیدی برای آن دریافت می‌کنید. تحقیقات نشان ‌می‌دهند هر بار که تلاش می‌کنید رمز جدید را به یاد آورید، رمز قدیمی را بیشتر فراموش می‌کنید. این اتفاق در مغز باعث می‌شود که اطلاعات مورد نظر را راحت‌تر به یاد بیاوریم.

زمانی که ما اطلاعات جدیدی کسب می‌کنیم، مغز آن‌ها را با ایجاد طبقه‌بندی‌های خاصی با دیگر اطلاعات موجود در آن طبقه، به یکدیگر پیوند می‌دهد و زمانی که می‌خواهیم مورد خاصی را به یاد آوریم، هم آن مورد و هم سایر اطلاعات هم‌طبقه و غیرمرتبط را در اختیار ما قرار می‌دهد.

غالب تحقیقات گذشته بر روی یادگیری و چگونگی به یادآوردن اطلاعات جدید متمرکز بودند اما به تازگی و با درک مهم‌تر بودن مکانیزم فراموشی مغز، تحقیقات جدید توجه بیشتری به نحوه‌ی فراموشی دارند.

افراد بسیار کمی توانایی به یادآوری اطلاعات دقیق از تمام سال‌های عمر خود را دارند. اگر روز مشخصی را بیان کنید آن‌ها به یاد می‌آورند که کجا و در حال چه کاری بودند. ناهار آن روز چه غذایی خوردند و می‌توانند جزئیات دقیقی از آن روز را ارائه دهند. با وجود این‌که به نظر این توانایی بسیار مهم و عالی می‌آید، افراد دارای آن خیلی از داشتن حافظه‌ی خوب احساس رضایت نمی‌کنند.

آن‌ها بیان می‌کنند که توانایی تفکر در مورد حال و آینده‌ی خود را ندارند چرا که در چهارچوب افکار خود اسیر شده‌اند و گویا در حال زندگی در گذشته هستند. اگر مغز ما نیز اطلاعات قدیمی را از خود بیرون نمی‌کرد قطعا چنین احساسی را تجربه می‌کردیم و از آن ناراضی بودیم.

در طرف دیگر، افرادی نیز وجود دارند که توانایی به یادآوری اطلاعات جدید را ندارند. به نظر می‌رسد این عارضه بدلیل عدم توانایی مغز این افراد در انتقال اطلاعات جدید به حافظه‌ی بلندمدت، رخ می‌دهد. اما دلیل این اتفاق به‌طور دقیق و حتمی هنوز مشخص نشده است.

تحقیقات نشان می‌دهند که به یادآوردن و فراموشی دو روی یک سکه هستند. فراموشی روش مغز ما برای ذخیر‌ه‌ی اطلاعات جدید و به یادآوری آن‌ها است. در واقع فراموشی مکانیزمی است که مغز ما برای جلوگیری از پر شدن، در پیش می‌گیرد.