۱۳۴ سال پیش در چنین روزی دکتر رودولف هس، پزشک سرشناس سوئیسی متولد شد. شهرت وی بخاطر تحقیقات و نقشه‌برداری از قسمت‌هایی از مغز انسان است که ارگان‌های داخلی بدن را کنترل می‌کند و به همین خاطر نیز جایزه‌ی نوبل پزشکی سال ۱۹۴۹ به ایشان تعلق گرفت.

۱۷ مارچ سال ۱۸۸۱ والتر رودولف هس در شهر فراونفلد سوئیس به دنیا آمد. پدر رودولف به علم علاقه‌مند بود و از کودکی رودولف را به فراگیری علم تشویق می‌کرد. پدرِ رودولف برای تشویق پسرش، در آزمایشگاه فیزیک به همراه وی دست به انجام آزمایش‌های ساده علمی می‌زد تا به فراگیری پسرش کمک کند و همین موضوع باعث علاقه‌مند شدن رودولف به علم و انجام آزمایش‌های علمی شد.

والتر تحصیلات پزشکی را در سال ۱۸۹۹ در دانشگاه لوزان سوئیس آغاز کرد و سپس به دانشگاه برلین و دانشگاه زوریخ رفت تا تحصیلات پزشکی خود را تکمیل کند و سرانجام سال ۱۹۰۶ توانست مدرک پزشکی از دانشگاه زوریخ بگیرد. وی سال ۱۹۰۷ مجددا وارد دانشگاه زوریخ شد تا دوره تخصص خود را برای رشته چشم پزشکی زیر نظر دکتر اتو هاب سپری کند. تا سال ۱۹۱۲ دکتر هس در یک مرکز تحقیقاتی خصوصی زیر نظر دکتر هاب فعالیت کرد و سپس به دانشگاه زوریخ رفت و زیر نظر دکتر جاستوس گاول در خصوص جریان خون در بدن انسان به تحقیق پرداخت.

سال ۱۹۱۶ دکتر جاستوس گاول بازنشست شد و دکتر هس به عنوان جانشین وی برگزیده شد و سال ۱۹۱۷ نیز به مقام استاد تمام در دانشگاه زوریخ منسوب شد. وی تا زمان بازنشستگی یعنی سال ۱۹۵۱ در این دانشگاه باقی ماند. در دهه‌ی ۱۹۳۰ دکتر هس شروع به تحقیق و نقشه برداری از بخش‌هایی از مغز گربه کرد که ارگان‌های داخلی بدن گربه را کنترل می‌کردند و برای اینکار الکترودهایی ساخت که می‌توانستند مناطق خاصی از مغز حیوان را تحریک کنند. این تحقیقات به وی کمک کرد تا بخش‌های خاصی از مغز که رفتارهای خاصی را کنترل می‌کردند را مشخص کند. در خلال این تحقیقات، دکتر هس دریافت که به کمک دستگاه‌هایی که ساخته است می‌تواند مغز گربه را تحریک و وادار به خواب کند و سپس این آزمایش را روی پسر خود نیز انجام داد اگرچه تحقیقات دکتر هس در آغاز با مخالفت‌های بسیاری روبرو شد اما بعدها نتایج آن تایید شد.

تحقیقات دکتر هس روی مغز انسان باعث شد تا بخش‌های از مغز انسان که می‌توانستند ارگان‌های داخلی بدن را کنترل کنند مشخص شود. به واسطه همین تحقیقات سال ۱۹۵۱ دکتر والتر رودولف هس مفتخر به دریافت جایزه نوبل پزشکی شد.

دکتر والتر رودولف هس سرانجام در تاریخ ۱۲ آگست سال ۱۹۷۳ در سن ۹۲ سالگی دیده از جهان فروبست.

95 سال پیش در چنین روزی ادوارد دونالد توماس پزشک سرشناس آمریکایی متولد شد. شهرت وی بخاطر توسعه روش پیوند مغز استخوان و مقابله با بیماری کشنده سرطان خون است که به همین خاطر نیز در سال ۱۹۹۰ مفتخر به دریافت جایزه نوبل پزشکی شده است.

15 مارچ سال 1920 ادوارد دونالد توماس در شهر مارت در ایالت تگزاس آمریکا در سال ۱۹۲۰ متولد شد. بعد از پایان دوره دبیرستان وارد دانشگاه تگزاس در آستین شد و در آنجا به تحصیل در رشته شیمی و مهندسی شیمی پرداخت. وی سال ۱۹۴۱ موفق به دریافت مدرک کارشناسی و سال ۱۹۴۳ کارشناسی ارشد شد.

بعد از پایان دوره کارشناسی ارشد، دونالد توماس به خاطر علاقه به رشته پزشکی وارد مدرسه پزشکی دانشگاه هاروارد شد. وی در سال ۱۹۴۶ توانست مدرک پزشک عمومی خود را نیز از دانشگاه هاروارد بگیرد. سپس دوره‌ی دستیاری خود را در بیمارستان پیتر بنت سپری کرد و بعد از این دوره به عنوان پزشک وارد ارتش آمریکا شد.

ادوارد دونالد توماس در سال ۱۹۵۵ به عنوان پزشک در بیمارستان ماری اموجین باست زیر نظر دانشگاه کلمبیا به فعالیت مشغول شد. در همین دوران بود که در خصوص روش پیوند استخوان به تحقیق پرداخت و توانست این روش را که در ان دوران بیشتر تحقیقاتی بود، بصورت عملی به عنوان روشی برای مقابله با بیماری لوکمی یا سرطان خون مورد استفاده قرار دهد. پیوند مغز استخوان و پیوند سلول‌های بنیادی، جایگزینی مغز استخوان فرد بیمار با مغز استخوان سالم است تا بیمار بتواند مقادیر بالای داروهای شیمی درمانی و یا پرتودرمانی را دریافت کند. در این روش بصورت خلاصه نخست پس از تهیه بافت پیوندی از فرد سالم، به بیمار مقادیر بالای داروهای شیمی درمانی همراه یا بدون پرتو درمانی می‌دهند تا باقی‌ مانده مغز استخوان وی تخریب شود و در مرحله آخر مغز استخوان سالم را گرم کرده و به ‌وسیله یک سوزن و از طریق سیاهرگ به بیمار تزریق می‌کنند تا جانشین مغز استخوان تخریب شده شود. بیماری لوکمی یا سرطان خون یکی از کشنده‌ترین بیماری‌ها به شمار می‌رفت اما امروزه با پیشرفت علم و به کمک دستاوردهای دکتر دونالد توماس امید به کسانی که به این بیماری دچار می‌شوند بازگشته است.

در بیماری لوکمی یا همان سرطان خون، مغز استخوان به صورت غیر عادی، مقدار بسیار زیادی سلول خونی تولید می‌کند. این سلول‌ها با سلولهای خون عادی متفاوت هستند و درست عمل نمی‌کنند. درنتیجه، تولید سلول‌های سفیدِ خونِ طبیعی را متوقف کرده و توانایی فرد را در مقابله با بیماری‌ها از بین می‌برند. سلول‌های لوکمی همچنین بر تولید سایر انواع سلول‌های خونی که توسط مغز استخوان ساخته می‌شود از جمله گویچه‌های قرمز خون که اکسیژن را به بافت‌های بدن می‌رسانند، و پلاکتهای خونی که از لخته شدن خون جلوگیری می‌کنند، اثر می‌گذارند.

دکتر دونالد توماس سرانجام در تاریخ ۲۰ اکتبر سال ۲۰۱۲ در سن ۹۲ سالگی دیده از جهان فروبست.

۹۷ سال پیش در چنین روزی فردریک راین - فیزیکدان سرشناس آمریکایی در شهر پترسون نیوجرسی متولد شد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر آزمایش مشهور نوترینو و کشف نورترینوها است که به همین خاطر نیز جایزه‌ی نوبل سال ۱۹۹۵ به وی تعلق گرفته است.

فردریک در یک خانواده‌ی یهودی که از روسیه به آمریکا مهاجرت کرده بودند، متولد شد. خانواده در کودکی به شهر نیویورک نقل مکان کرد و فردریک دوران کودکی خود را در این شهر گذراند و تحصیلات خود را در آنجا آغاز کرد. در کودکی به آواز علاقه داشت و عموما به عنوان تکخوان در گروه‌های کر فعالیت می‌کرد و حتی به عنوان استعداد در این حوزه شناسایی شد اما بخاطر اینکه خانواده‌ی وی توان پرداخت شهریه تحصیل در موسیقی را نداشتند نتوانست در این حوزه ادامه فعالیت دهد.

فردریک در دوران دبیرستان همیشه بالاترین نمره را در درس‌های تاریخ و ادبیات می‌گرفت و عموما نمره متوسطی در درس‌های علوم و ریاضیات داشت. بعد از پایان دوره دبیرستان وارد دانشگاه MIT شد و از این دانشگاه در سال ۱۹۳۹ مدرک کارشناسی در رشته مهندسی مکانیک گرفت. سپس سال ۱۹۴۱ توانست فوق لیسانس خود را در رشته ریاضی فیزیک از این دانشگاه کسب کند و در ادامه نیز دانشگاه MIT را به مقصد دانشگاه نیویورک برای دوره دکترا ترک کرد و سال ۱۹۴۴ توانست دکترای خود را نیز کسب کند.

ریچارد فیمند، بعد از پایان دوره‌ی دکترا در سال ۱۹۴۴، راین را در پروژه منهتن زیر نظر آزمایشگاه تحقیقاتی لوس آلاموس استخدام کرد و فردریک راین در بخش تحقیقات تئوری این پروژه مشغول به فعالیت شد. وی به مدت ۱۵ سال در این بخش به فعالیت‌های علمی خود ادامه داد. مهمترین دستاورد علمی فردریک راین به کشف نوترینوها مربوط می‌شود که سال‌ها قبل توسط ولفگانگ پاولی وجود آن برای توصیف یک انرژی ناشناس پیش بینی شده بود. نوترینو یک ذره بنیادی است که از نظر الکتریکی خنثی بوده و به ندرت وارد واکنش می‌شود. نوترینو به معنی کوچک خنثی است و معمولاً با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می‌کند، از نظر الکتریکی خنثی بوده و قادر است از درون مواد تقریباً بدون هیچ واکنشی عبور کند و به همین خاطر نیز تا مدت‌ها مخفی باقی مانده بود. نوترینوها دارای جرم بسیار کوچک، اما غیر صفر هستند.

دکتر فردریک راین در سال ۱۹۹۵ بخاطر دستاوردهای علمی خود در خصوص نوترینو‌ها مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد. وی در تاریخ ۲۶ آگست سال ۱۹۹۸ در سن ۸۰ سالگی بعد از سال‌ها بیماری دیده از جهان فروبست.

۱۳۶ سال پیش در چنین روزی آلبرت اینشتین - فیزیکدان و دانشمند سرشناس آلمانی متولد شد. اینشتین بیشتر به خاطر نظریه نسبیت و به ویژه برای معادله مشهور هم‌ ارزی جرم و انرژی که از مشهورترین روابط ریاضی در علم فیزیک است شهرت دارد. علاوه بر این، او در بسط تئوری کوانتوم و مکانیک آماری سهم عمده‌ای داشته است. وی به واسطه دستاوردهای مهم علمی در سال ۱۹۲۱ مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد.

۱۴ مارچ سال ۱۸۷۹ آلبرت اینشتین در شهر اولم در ورتمبرگ آلمان، واقع در ۱۰۰ کیلومتری شهر اشتوتگارت و در خانواده ‌ای یهودی دیده به جهان گشود. آلبرت خیلی دیرتر از بچه‌های معمولی و هم سن‌های خود صحبت کردن را آغاز کرد که باعث نگرانی خانواده وی نیز شده بود. طبق ادعای خود اینشتین، او تا سه سالگی حرف زدن را آغاز نکرده بود و بعد از آن هم حتی تا سنین بالاتر از نه سالگی به سختی صحبت می‌کرد. به دلیل پیشرفت کند کلامی اینشتین و بی ‌توجهی به هر موضوعی که در مدرسه برایش خسته کننده بود و در مقابل توجه به مواردی که برایش جالب بود بسیاری تصور می‌کردند که او کند ذهن است.

خانواده آلبرت با وجود آنکه یهودی بودند ولی اعتقادات مذهبی نداشتند و آلبرت در مدرسه کاتولیک به تحصیل مشغول شده بود. او با اصرار مادرش آموزش ویولون را فراگرفت. اگرچه او از همان ابتدای کار تمرین ویولون را دوست نداشت و در نهایت نیز آن‌را کنار گذاشت، اما بعدها آرامش عمیق خود را در سونات ویلون موتسارت بدست می‌آورد. زمانی که آلبرت تنها ۵ سال سن داشت پدرش به وی یک قطب نما هدیه داد و آلبرت به شدت به آن علاقه پیدا کرد. آلبرت پی برد که در فضای خالی، نیرویی بر سوزن قطب نما تاثیر می‌گذارد که به گفته خود وی این موضوع یکی از تاثیر گذار ترین اتقاقات زندگی وی بوده است.

آلبرت بعد از پایان دوره‌ی متوسطه وارد دانشگاه شد و تحصیلات خود را تا مقطع دکترا ادامه داد و سرانجام در سال ۱۹۰۵ موفق شد دکترای خود را از دانشگاه زوریخ کسب کند. پس از فارغ‌ التحصیلی، اینشتین نتوانست شغلی را در محیط دانشگاه پیدا کند که برخی، گرایش‌های ضد یهودی آن دوران آلمان را در ناکامی اینشتین در پیدا کردن شغل دخیل می‌دانند. پدرِ یکی از هم ‌کلاسی‌های آلبرت به او کمک کرد تا در یکی از دفاتر ثبت اختراع در سوئیس در سال ۱۹۰۲ استخدام شود و این اولین کار آلبرت اینشتین بود. اگرچه وی در دفتر ثبت اختراع در سوئیس مشغول به کار بود، اما دست از تحقیقات خود نکشید و نظریه‌های مهم خود را به دنیای علم ارائه کرد. پس از انتشار نظریه نسبیت خاص و نظریه نسبت عام، اینشتین به شهرت و اعتبار بسیاری دست یافت و در دانشگاه‌های متعددی به تدریس و تحقیق پرداخت.

اینشتین تا سال ۱۹۳۲ مدیر انستیتوی فیزیک کایزر ویلهلم برلین آلمان و استاد یکی از دانشگاه‌های برلین بود. در این سال او ابتدا چندین ماه در دانشگاه پرینستون به سر برد و سپس به دلیل قدرت گیری نازی‌ها در سال ۱۹۳۳، تصمیم گرفت که به آلمان برنگردد. سال ۱۹۳۳ او در مؤسسه تحقیقات پیشرفته دانشگاه پرینستون مشعول کار شد و سال ۱۹۳۵ تصمیم گرفت تا برای همیشه در آمریکا باقی بماند. سال ۱۹۳۹ گروهی از فیزیکدان‌های مجارستانی از جمله لئو زیلارد که بخاطر خطر آلمان نازی به آمریکا مهاجرت کرده بودند، به دولت ایالات متحده آمریکا در مورد برنامه نازی‌ها در مورد بمب اتمی هشدار دادند، اما اخطار آنها مورد توجه دولت آمریکا قرار نگرفت و اهمیتی داده نشد. بعداز مدتی و در همان سال ۱۹۳۹ چند ماه قبل از جنگ جهانی دوم، زیلارد نامه‌ای برای روزولت، رییس‌جمهور وقت ایالات متحده تهیه کرد و از اینشتین خواست که نامه را امضا کند. زیلارد نسبتاً گمنام بود، اما اینشتین به واسطه نظریه‌‌های نسبیت و جایزه نوبل، شهرت بسیاری داشت و زیلارد تصور می‌کرد به واسطه شهرت اینشتین می تواند دولت آمریکا را در خصوص خطر صلاح هسته‌ای آلمان نازی متقاعد کند. این نامه را نقطه شروع پروژه سری منهتن برای ساخت بمب اتمی می‌دانند. اینشتین، یک سال قبل از مرگش به دوست قدیمی‌اش لینوس پاولینگ گفت "من یک اشتباه بزرگ در زندگی خود مرتکب شدم، زمانی که نامه‌ای را که ساخت بمب اتمی را به روزولت توصیه می‌کرد امضا کردم. اما یک دلیل برای این کار وجود داشت و آن خطر ساخت این بمب توسط آلمانی‌ها...". هرچند که به خاطر فعالیت‌های صلح ‌جویانه سابق اینشتین، گرایش‌های چپگرانه وی و همچنین گزارش‌های مغرضانه و بی‌ اساس که اف‌بی‌آی در مورد ارتباط اینشتین با شوروی دریافت کرده بود، دولت آمریکا از حضور آلبرت اینشتین در پروژه منهتن جلوگیری کرد.

آلبرت انشتین بیشتر به خاطر نظریه نسبیت و به ویژه برای هم‌ارزی جرم و انرژی (E=mc۲) (که از معروف‌ترین روابط فیزیک بین غیرفیزیک‌دان‌هاست) شهرت دارد. علاوه بر این، او در بسط تئوری کوانتوم و مکانیک آماری سهم عمده‌ای داشت. ضریب هوشی اینشتین برابر با ۲۰۵ تا ۲۲۵ در معیار‌های متفاوت معیین شده است.

اینشتین جایزه نوبل فیزیک را در سال ۱۹۲۱ برای خدماتش به فیزیک نظری و به خصوص به خاطر کشف قانون اثر فوتوالکتریک دریافت کرد. او به دلیل تأثیرات چشمگیرش، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین فیزیکدانانی شناخته می‌شود که به این جهان پا گذاشته‌اند. در فرهنگ عامه، نام «اینشتین» مترادف هوش زیاد و نابغه شده‌ است.

آلبرت اینشتین یکی از بزرگترین فیزیکدانان نظری قرن ۲۰ میلادی سرانجام در تاریخ ۱۸ آوریل سال ۱۹۵۵ میلادی در سن ۷۶ سالگی در پرینستون نیوجرسی آمریکا دیده از جهان فروبست.