۱۱۰ سال پیش در چنین روزی اولف فون اویلر عصب شناس سرشناس سوئدی متولد شد. شهرت این دانشمند بخاطر دستاوردهای علمی وی در خصوص پیام رسان‌های عصبی است که به همین موجب نیز جایزه نوبل پزشکی را سال ۱۹۷۰ دریافت کرد.

۷ فوریه سال ۱۹۱۵ اولف فون اویلر در یک خانواده کاملا دانشمند متولد شد؛ پدرش هانس فون اویلر چپلین استاد شیمی و یکی از دانشمندان سرشناس آن زمان بود و مادرش آسترید کلو استاد گیاه شناسی و زمین شناسی بود. پدر اولف فون اویلر اصلیتی آلمانی داشت و وی نیز سال ۱۹۲۹ موفق شد جایزه نوبل شیمی را کسب کند و یکی از مورد احترام‌ترین شیمیدانان عصر خود بود.

از سمت مادری در کنار این که مادر اولف خود یک دانشمند بزرگ و استاد گیاه شناسی و زمین شناسی به شمار می‌رفت، پدر بزرگش، پر تئودور کلو، یکی از شیمیدانان بزرگ عصر خود بود که شهرت ایشان بخاطر کشف عناصری نظیر تولیوم و هولمیوم است. پدرِ پدربزرگِ مادری اولف نیز دانشمند بزرگ لئونارد اویلر است که یکی از بزرگترین ریاضیدانان و فیلسوفان قرن ۱۸ میلادی است. در واقع اولف فون اویلر در خانواده‌ای بدنیا آمد که نام بزرگان بسیاری در آن به چشم می‌خورد و نزد پدر و مادری دانشمند پرورش یافت و جای تعحب نیست که اولف نیز به علم علاقه‌مند بود و راه پدر و مادرش را ادامه داد.

اولف سال ۱۹۲۲ وارد دانشگاه پزشکی کارولینسکا در سوئد شد و سال ۱۹۳۰ با دفاع از پایان نامه‌ی خود دکترا گرفت. سپس اولف به عنوان استادیار رشته‌ی داروشناسی دانشگاه انتخاب شد، یک سال بعد برای دوره فوق دکترا به انگلستان رفت و زیر نظر سر هنری دیل در لندن به تحصیل پرداخت و بعد از آنجا برای تکمیل دوره فوق دکترای خود به بلژیک و آلمان سفر کرد.

دکتر اولف فون اویلر به شدت به سفر علاقه داشت و همین موضوع باعث شد به شهرهای مختلف سفر کند و دوره‌های تکمیلی و تخصصی نظیر بیوفیزیک و بسیاری دیگر را زیر نظر استاتید بزرگ آن زمان به پایان برساند. مهمترین دستاورد علمی دکتر اولف فون اویلر مربوط به پیام‌رسان‌های عصبی است که جایزه‌ی نوبل پزشکی سال ۱۹۷۰ به همین دلیل به ایشان اهدا شد. پیام‌رسان‌های عصبی مواد شیمیایی خاصی هستند که در بدن جانداران زنده تولید می‌شوند و پیام‌های عصبی را با عبور از فضای سیناپس یا همایه، از یک سلول عصبی یا نورون به سلول هدف می‌رسانند و به عبارتی هدف انتقال پیام‌های عصبی را برعهده دارند.

دکتر اولف فون اویلر سرانجام در تاریخ ۹ مارچ سال ۱۹۸۳ در سن ۷۸ سالگی دیده از جهان فروبست، از وی چهار فرزند برجای ماند که هر یک از آنها نیز از دانشمندان خوشنام در حوزه‌های گوناگون به شمار می‌روند.

۱۰۰ سال پیش در چنین روزی رابرت هافستاتر - فیزیکدان بزرگ آمریکایی متولد شد. شهرت وی بخاطر تحقیق در خصوص پدیده‌ی پراکندگی الکترون و تاثیر آن در کشف ساختار نوکلئون‌ها است.

۵ فوریه سال ۱۹۱۵ رابرت هافستاتر در یک خانواده‌ی یهودی در شهر نیویورک متولد شد که شامل مهاجران لهستانی به آمریکا بودند. رابرت در شهر نیویورک تحصیلات خود را در مقطع ابتدایی و دبیرستان سپری کرد، سپس وارد کالج شد و سال ۱۹۳۵ در حالی که فقط ۲۰ سال داشت توانست مدرک کارشناسی خود را دریافت کند و جایزه کنیون را در ریاضیات و فیزیک بدست آورد.

رابرت هافستاتر سپس به دانشگاه پرینستون رفت و در آنجا تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد و دکترا ادامه داد. وی در سن ۲۳ سالگی موفق شد با دفاع از پایان نامه دکترای خود، رسما مدرک دکترا را از دانشگاه پرینستون کسب کند. هافستاتر پس از آن به دانشگاه پنسیلوانیا رفت و در آنجا دوره‌ی فوق دکترا را سپری کرد و بعد ازپایان تحصیلات وارد دانشگاهِ استنفورد شد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۵ به مدت ۳۵ سال یکی از معبترترین اساتید این دانشگاه به شمار می‌رفت.

مهمترین دستاورد علمی دکتر هافستاتر مربوط به تحقیق در خصوص هسته‌ی اتم و پدیده‌ی پراکندگی الکترون‌ها می‌شود که در آن الکترون‌ها از مسیر اصلی حرکتی خود به‌دور هسته خارج شده و پراکنده می‌شوند. هسته‌ی اتم ناحیه‌ای با جرم بالا است که پروتون‌ها و نوترون‌ها در آن قرار گرفته‌اند. اندازه‌ی هسته از اندازه‌ی خود اتم بسیار کوچک‌تر است و تقریبا تمام جرمِ اتم که از ذرات پروتون و نوترون سبب می‌شود در این ناحیه قرار دارد. تحقیقات دکتر هافستاتر در خصوص پدیده‌ی پراکندگی الکترون‌ها کمک قابل ملاحظه‌ای به کشف و شناسایی ذرات هسته‌‌ای یا نوکلئون‌ها کرد. در فیزیک به نوترون‌ها یا پروتون‌ها ذرات هسته‌ای یا نوکلئون گفته می‌شود. بخاطر دستاوردهای علمی دکتر هافستاتر در این حوزه، جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۶۱ به طور مشترک به وی و رودولف موسبورر تعلق گرفت.

دکتر هافستاتر سرانجام در تاریخ ۱۷ نووامبر سال ۱۹۹۰ در سن ۷۵ سالگی دید از جهان فروبست.

۲۱ سال پیش در چنین روزی یعنی یعنی ۶ فوریه سال ۱۹۹۴، فضاپیمای علمی کلمنتین برای نخستین بار عملیات عکسبرداری از سطح مریخ به کمک تکنولوژی لیزر را آغاز کرد.

فضاپیمای کلمنتین که با نام رسمی DSPSE شناخته می‌شود در تاریخ ۲۵ ژآنویه سال ۱۹۹۴ به فضا پرتاب شد. این فضا پیما بصورت مشترک توسط ناسا - اداره ملی هوانوردی و فضایی آمریکا و سازمان دفاعی موشکی بالستیک این کشور طراحی و حمایت می‌شد.

از برنامه‌های این فضاپیما، آزمایش سنسورهای پیشرفته جدید در خارج از جو زمین و بررسی عملکرد آن‌ها در محیط خارج از جو زمین و همچنین مطالعه و نقشه برداری دقیق سطح ماه به‌ویژه به کمک تکنولوژی عکسبرداری لیزری بود که برای نخستین بار در یک عملیات فضایی مورد استفاده قرار می‌گرفت. در این آزمایش علمی در کنار بکارگیری از تکنولوژی لیزر از تکنولوژی فرابنفش و فروسرخ نیز در عکس برداری از سطح ماه استفاده شد. این فضاپیما با طرح هشت گوشه، ارتفاعی برابر ۱.۸۸ متر  و عرضی ۱.۱۴ متر داشت. دو صفحه خورشیدی انرژی مورد نیاز این فضاپیما را تامین می‌کردند.

این فضاپیما بعد از چند سال طراحی سرانجام در تاریخ ۲۵ ژآنویه به کمک موشک بالستیک چند مرحله‌ای به نام تیتان ۲ به فضا پرتاب شد تا ماموریت علمی خود را آغاز کند. فضاپیمای کلمنتین بعد از جدا شدن از موشکل تیتان ۲ در تاریخ ۶ فوریه سال ۱۹۹۴ عکس برداری از ماه را آغاز کرد و این کار را تا تاریخ ۳ می سال ۱۹۹۴ که از مدار ماه خارج شد ادامه داد. ماموریت فضاپیمای کلمنتین ۱۱۵ روز به طول انجامید و در این مدت اولین عکس‌های دقیق از سطح کره‌ی ماه به کمک فناوری لیزر تهیه و به زمین مخابره شد. از جمله تکنولوژی‌های مورد استفاده در عکسبرداری لیزری از سطح ماه می‌توان به سیستم LIDAR اشاره کرد که به کمک آن در کنار عکس برداری از سطح آن فاصله دقیق فضاپیما تا نقطه مورد نظر نیز ثبت می‌شد و این موضوع کمک بسیاری به بررسی دقیق سطح ماه را فراهم می‌کرد.

۳ فوریه سال ۱۹۷۵، درست ۴۰ سال پیش، دکتر ویلیام دی کولیج فیزیکدان سرشناس آمریکایی در ۱۰۱ سالگی دیده از جهان فروبست. شهرت این فیزیکدان بزرگ بخاطر دستاوردهای وی در خصوص ماشین‌های پرتو ایکس است.

کولیج در تاریخ ۲۳ اکتبر سال ۱۸۷۳ در نزدیکی یک مزرعه در ایالت ماساچوست به دنیا آمد. بعد از پایان دوره دبیرستان وارد دانشگاه MIT شد و در خلال سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۶ در این دانشگاه به تحصیل پرداخت؛ کولیج سپس برای دوره دکترا به آلمان رفت و در دانشگاه لایپزیک دکترا گرفت و مجددا در سال ۱۸۹۹ به دانشگاه MIT بازگشت تا به عنوان استادیار در دپارتمان شیمی دانشگاه مشغول به کار شد.

کولیج در سال ۱۹۰۵ به دعوت شرکت جنرال الکتریک به لابراتوار تحقیقاتی این شرکت پیوست و در خصوص لامپ‌های روشنایی به تحقیق پرداخت و در نهایت توانست از فلز تنگستن برای ساخت رشته‌ای که در لامپ‌های حبابی قرار می‌گرفت استفاده کند و این اختراع وی باعث موفقیت بسیار شرکت جنرال الکتریک شد. سال ۱۹۱۳ دکتر کولیج دستگاهی را به نام لامپ کولیج ساخت که این دستگاه قادر بود پرتو ایکس را با قدرت بیشتری ارسال کند و تصاویر دقیق‌تری در عکس‌برداری به کمک آن ضبط می‌شد. این موضوع کمک بزرگی به پزشکان برای شناسای تومورها می‌کرد و در راستای شناسایی بیماری‌ها و درمان آنها بسیار موثر بود.

پرتو ایکس یا اشعه ایکس (اشعه رونتگن) نوعی از تابش الکترومغناطیسی با طول موج حدود ۰/۰۱ تا ۱۰ نانومتر و انرژی بین ۱۰۰ الکترون ‌ولت تا ۱۰۰ کیلو الکترون ‌ولت است. این اشعه در بلورشناسی و عکسبرداری از اعضای داخلی بدن و عکسبرداری از درون اشیای جامد و به عنوان یکی از روش‌های تست غیرمخرب در تشخیص نقص‌های موجود در اشیای ساخته شده مثلا لوله‌ها کاربرد دارد. با وجود اینکه دکتر کولیج هیچگاه برنده جایزه نوبل نشد اما جوایز علمی بسیاری را نظیر مدال ادیسون توسط انجمن مهندسین برق آمریکا، جایزه علمی رامفورد، مدال علمی هاوارد پاتس، مدال علمی لویز لوی و مدال علمی مایکل فارادی را بخاطر دستاوردهای علمی و کشف‌های مهمی که انجام داده بود کسب کرد.

دکتر کولیج سال ۱۹۳۲ به ریاست مرکز تحقیقاتی شرکت جنرال الکتریک منصوب شد و از سال ۱۹۴۰ تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۴۴ قائم مقام شرکت جنرال الکتریک بود. سرانجام دکتر کولیج در تاریخ ۳ فوریه سال ۱۹۷۵ دیده از جهان فروبست.