۱۴ ژآنویه سال ۱۷۴۲ ٬ درست ۲۷۲ سال پیش ادموند هالی دانشمند بزرگ انگلیسی در شهر گرینویچ انگلستان فوت کرد. بیشترین شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر تحقیقات و محاسباتی است که روی مدار ستاره دنباله‌دار هالی انجام داده است.

ادموند هالی  ۸ نووامبر سال ۱۶۵۶ در شهر هاگرستون انگلستان متولد شد. خانواده هالی یک تولیدی صابون را اداره می‌کردند و وضعیت مالی خوبی داشتند. ادموند هالی از کودکی به ریاضیات علاقه بسیار داشت و رشته‌ی مورد علاقه‌ی وی به حساب می‌آمد. وی در مدرسه سنت پاول به تحصیل پرداخت و بعد از مدتی وارد کالج کویین در آکسفورد شد. ادموند هالی در مقطع کارشناسی بسیار فراتر از هم دوره‌ای‌های خود ظاهر شد و در همان دوران اولین مقاله خود را در خصوص سیستم منظومه شمسی ارائه کرد.

ادموند هالی بعد از فارغ التحصیلی به عنوان دستیار جان فلمستید - اولین ستاره‌شناس سلطنتی در رصدخانه سلطنتی انگلستان مشغول به کار شد. سال ۱۶۷۶ به جزیره سنت هلن در جنوب اقیانوس اطلس سفر کرد و در آنجا یک رصدخانه تحقیقاتی احداث کرد. در این رصدخانه پدیده‌ی گذر سیاره عطارد را رصد کرد. این پدیده٬ گذر سیاره عطارد از میان محدوده سیاره زمین و ستاره خورشید است بطوری که عبور سیاره عطارد از زاویه دید زمین قابل رویت است. سال ۱۶۷۸ هالی به انگلستان بازگشت و برای ماموریتی به دانزیگ از طرف انجمن سلطنتی انگلستان فرستاده شد. در این ماموریت قرار بود هالی دستاوردهای یوهانس هولیویس در خصوص ستاره شناسی را که توسط سایر ستاره شناسان نظیر رابرت هوک مردود اعلام شده بود را با کمک تلسکوپ بررسی کند و صحت یا عدم صحت آن‌را اعلام کند. بعد از مدتی ادموند هالی با دقت دستاوردهای هولیوس را بررسی و صحت آنها را تایید کرد. بعد از این داستان هالی مدتی را نزد هولیوس باقی ماند تا با هم به رصد آسمان و انتقال دانش بپردازند.

سال ۱۶۷۹ هالی تمامی دستاوردهای علمی خود، شامل اطلاعات دقیق ۳۷۹ ستاره‌ای که در زمان حضور در جزیره سنت هلن ثبت کرده بود را منتشر کرد. ادموند هالی بعد از جان فلمستید دومین کسی بود که به عنوان ستاره شناس سلطنتی انتخاب شد و یکی از بزرگترین ستاره شناسان قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی به شمار می‌رود. شاید مهمترین دستاورد علمی ادمون هالی، ستاره دنباله دار هالی باشد که معروفترین ستاره دنباله‌دار شناخته شده تا کنون محسوب می‌شود. این ستاره دنباله دار هر ۷۶ سال یکبار از نزدیکی زمین عبور می‌کند و قابل رویت است آخرین عبور این ستاره دنباره دار به سال ۱۹۸۶ باز می‌گردد و بر همین اساس پیش بینی می‌شود که ستاره دنباله دار هالی سال ۲۰۶۲ مجددا از کنار زمین عبور کند. متدهای محاسباتی و روش‌های علمی که ادموند هالی برای محاسبه مدار ستاره دنباله‌دار هالی آنها را ابداع کرد و بکار برد کمک بسیاری به ستاره شناسان برای شناخت بهتر دنیای خارج از سیاره خاکی کرد.

ادموند هالی عالم بزرگ انگلیسی در تاریخ ۱۴ ژآنویه سال ۱۷۴۲ در سن ۸۵ سالگی دیده از جهان فروبست.

۱۱ ژانویه سال ۱۹۹۱ درست ۲۳ سال پیش٬ کارل دیوید اندرسون فیزیکدان بزرگ آمریکایی در سان مارینو ایالت کالیفرنیا دیده از جهان فرو بست. بیشترین شهرت این دانشمند بخاطر کشف میون و پوزیترون است که به همین دلیل نیز سال ۱۹۳۶ جایزه نوبل فیزیک را کسب کرد.

کارل دیوید اندرسون در تاریخ ۳ سپتامبر سال ۱۹۰۵ متولد شد. پدرش یکی از مهاجران سوئدی بود که سال‌ها قبل به آمریکا مهاجرت کرده بود. کارل دیوید اندرسون بعد از پایان تحصیلات در مقطع دبیرستان وارد دانشگاه فنی کالیفرنیا شد و سال ۱۹۲۷ کارشناسی و سال ۱۹۳۰ دکترای خود را در رشته فیزیک از این دانشگاه دریافت کرد. بعد از پایان دوره دکترا کارل زیر نظر رابرت میلیکان فیزیکدان سرشناس به تحقیق در خصوص پرتوهای کیهانی پرداخت. در خلال آزمایشاتی که انجام می‌داد متوجه وجود ذرات جدیدی شد که از نظر جرم شبیه الکترون بودند اما بار الکتریکی متفاوتی داشتند. اولین نشانه‌های وجود پوزیترون به کمک اتاقک ابر ویلسون به دست آمد که کارل اندرسون از آن برای آزمایشات خود استفاده می‌کرد. در اتاقک ابر ویلسون در میدان مغناطیسی که ایجاد شده بود کارل اندرسون در خط باریک شناساگر که به طور آشکار مربوط به یک ذره تک بار و بسیار سبک همانند الکترون بود را مشاهده کرد که بر اساس مشاهدات دارای بار مثبت بود. این موضوع نشان می‌داد که این ذره با وجودی که جرمی مشابه الکترون دارد، اما الکترون نیست. 

این کشف در سال ۱۹۳۲ اعلام شد و چندی بعد سایر دانشمندان نیز آن‌را تایید کردند. آنچه کارل دیوید اندرسون کشف کرد پوزیترون بود که قبلا وجود آن توسط پل دیراک پیش بینی شده بود. کارل دیویدسون که تصور می‌کرد ذراتِ بیشتری نیز باید وجود داشته باشد تحقیقات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۳۶ توانست میون‌ها را نیز کشف کند. میون‌ها ذرات بنیادی هستند که همانند الکترون‌ها بار منفی دارند ولی جرم آنها تقریبا ۲۰۷ برابر الکترون‌ها است. البته زمانی که اندرسون و دستیارش این ذره را کشف کردند تصور کردند که این ذره یک پیون است اما چندی بعد اندرسون متوجه تفاوت‌هایی شد که در نتیجه آن سال ۱۹۳۶ وجود یک ذره جدید به نام میون را اعلام کرد. اهمیت ذرات بنیادی بخاطر شناخت بهتر دنیای پیرامون ما است، چراکه ماده جهان از ذرات بنیادی تشکیل شده است. اجسام، بدن انسان، ستارگان و هر آنچه در این دنیا وجود دارد از ذرات بنیادی تشکیل شده‌اند.

در علم فیزیک مطالعه ذرات بنیادی درک عمیق‌تر و دید وسیعی را در مورد ساختمان و تکامل اجسام منفرد مانند اتم‌ها، مولکول‌ها، بلورها، صخره‌ها، سیارات، ستارگان، منظومه‌های ستاره‌ای و کل جهان ارائه می‌دهد که به همین دلیل نیز از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.

کارل دیوید اندرسون در تاریخ ۱۱ ژانویه سال ۱۹۹۱ و در ۸۵ سالگی فوت کرد.

۱۳ ژانویه سال ۱۹۳۴ درست ۸۰ سال پیش٬ پل ویلارد شیمیدان و فیزیکدان فرانسوی فوت کرد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر کشف پرتو گاما است که در خلال انجام آزمایش روی عنصر رادیوم این پرتو را کشف کرد.

پل ویلارد ۲۸ سپتامبر سال ۱۸۶۰ متولد شد. بعد از پایان تحصیلات در مقطع دبیرستان  وارد دانشگاه اکول نرمال سوپریور شد و در این دانشگاه به تحصیل پرداخت و بعد از پایان تحصیلات خود به عنوان استاد در بسیاری از دانشگاه‌های فرانسه شروع به تدریس کرد. پس از مدتی به عنوان محقق وارد لابراتوار تحقیقاتی دانشگاه اکول نرمال سوپریور شد و تا زمان بازنشستگی در این لابراتوار در بخش‌های گوناگون به تحقیق پرداخت. زمانی که روی عنصر رادیوم تحقیق می‌کرد عضوی از تیم دپارتمان شیمی دانشگاه بود. در خلال تحقیقات علمی روی پرتوهایی که از عنصر رادیوم دریافت می‌شد، پل ویلارد متوجه وجود پرتویی شد که قادر است از صفحه‌های عکاسی که برای دریافت پرتوها استفاده می‌شد عبور کند. با توجه به اینکه این صفحه‌ها قادر بودند پرتو آلفا را جذب کنند و اجازه عبور ندهند، پل ویلارد متوجه این موضوع شد که این پرتوها باید متفاوت از پرتو آلفا باشند. بعد از مدتی مشخص شد پرتو دوم همان پرتو بتا است که ارنست رادرفورد آن‌را قبلا شناسایی کرده است؛ اما پرتو دیگری نیز وجود داشت که نفوذ پذیری بسیار بالایی به نسبت پرتو آلفا و بتا نشان می‌داد. بعد از مدتی تحقیق پل ویلارد وجود پرتو دیگری را اعلام کرد. از آنجا که پل ویلارد فردی بسیار متواضع و بدور از حاشیه بود تمایلی نداشت که نامی برای پرتویی که کشف کرده است انتخاب کند و از نگاه وی رسالت علمی وی با کشف این پرتو ادا شده بود و با وجود پیشنهادهای بسیار برای انتخاب نام ویلارد برای این پرتو، وی این پیشنهاد را نپذیرفت. در این میان ارنست رادرفورد بخاطر اینکه دو پرتو قبلی آلفا و بتا نام گذاری شده بود و پرتو جدید قدرت نفوذپذیری بالاتری به نسبت آنها داشت پیشنهاد داد تا پرتو جدید به نام گاما نامگذاری شود. گاما پرتویی الکترومغناطیسی با بسامد بسیار بالا است که به موجبِ آن، این پرتو دارای انرژی بسیار بالایی است. اشعه‌ی گاما پرتویی یونی و در نتیجه برای سلامتی مضر است و تاثیرات جبران ناپذیری می‌تواند بر بافت‌های زنده بگذارد. پرتوی گاما از دیوار و سنگ نیز عبور می‌کند. هر ۹ میلی‌متر سرب یا هر ۲۵ متر هوا شدت تابش آن را نصف می‌کند. پرتو گاما با توجه به انرژی بسیار بالایی که دارد اگر به بدن انسان برخورد کند از ساختار سلولی آن عبور کرده و در مسیر حرکت خود باعث تخریب ماده‌ی دزوکسی ریبو نوکلوئیک اسید یا همان DNA شده و سرانجام زمینه را برای پیدایش انواع سرطان‌ها، سندرم‌ها ونقایص غیر قابل درمان دیگر فراهم می‌کند و حتی صدماتی که به ساختار DNA بدن وارد شده، می‌تواند به نسل‌های بعدی نیز منتقل شود. برای جلوگیری از نفوذ تابش گاما به حدود ۱۰ سانتی‌متر دیوار سربی نیاز است. با وجود تاثیرات منفی و خطرناک این اشعه بر سلامت انسان، ولی علم توانسته است از قدرت این اشعه در راستای اهداف خود و برای کمک به بشر استفاده کند؛ برای مثال از این اشعه می‌توان برای درمان برخی بیماری‌های سرطانی و ناراحتی‌های پوستی استفاده کرد. همچنین در فیزیوتراپی نیز از اشعه‌ی گاما استفاده می‌شود. اشعه‌ی گاما در صنعت هم کاربرد دارد و از طریق رادیم و کبالت رادیواکتیو با قدرت زیاد تابش می‌شود. از این پرتو برای پیدا کردن حفره‌های ریز و شکستگی‌های قطعات فلزی استفاده می‌کنند که در صنایع مختلف نظیر گاز اهمیت بسیار بالایی دارد. از مهم‌ترین کاربردهای دیگر پرتو گاما در پزشکی می‌توان به استریلیزاسیون تجهیزات پزشکی مانند سرنگ که قابل استریل شدن در دمای بالا نیستند، اشاره کرد.

پل ویلارد ۱۳ ژآنویه سال ۱۹۳۴ در سن ۷۳ سالگی دیده از جهان فروبست.

۷۸ سال پیش در چنین روزی رابرت وودرو ویلسون ستاره شناس آمریکایی متولد شد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر کشف تابش زمینه کیهانی است که به همین دلیل نیز جایزه‌ی نوبل فیزیک را سال ۱۹۷۸ به همراه آرنو آلن پنزیات بدست آورد.

۱۰ ژآنویه سال ۱۹۳۶ رابرت وودرو ویلسون در شهر هوستون تگزاس متولد شد و بعد از پایان تحصیلات در مقطع ابتدایی٬ دروه دبیرستان را در مدرسه لامار با موفقیت به پایان برساند. سپس به دانشگاه رایس در هوستن رفت و در رشته فیزیک کارشناسی گرفت. بعد از پایان دوره‌ی کارشناسی برای ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر به دانشگاه فنی کالیفرنیا رفت و تا مقطع دکترا در این دانشگاه در رشته فیزیک ادامه تحصیل داد. بعد از پایان تحصیلات در لابراتوار تحقیقاتی بل مشغول شد و تا سال ۱۹۹۴ در این لابراتوار به عنوان محقق باقی ماند. مهمترین دستاورد علمی دکتر رابرت ویلسون به زمانی باز می‌گردد که مسئولیت بهبود رادارهای لابراتوار را بر عهده داشت. در آن زمان آنتن‌های این آزمایشگاه نویزهایی را دریافت می‌کرد که منشا آنها نامشخص بود. رابرت ویلسون سال ۱۹۶۴ با بررسی دقیق این نویزها، متوجه وجود منبع اصلی آنها شد. آنچه رابرت وودوارد کشف کرد تابش زمینه کیهانی نامیده می‌شود. تابش زمینه کیهانی تابشی الکترومغناطیسی است که سراسر کیهان را پوشانده‌ است و قدیمی‌ترین امواج نور شناخته شده در دنیای پیرامون به شمار می‌آید.

این کشف کمک بسیاری به نظریه مه‌بانگ یا انفجار بزرگ کرد چراکه در این نظریه بر وجود امواج اشاره شده است و این کشف تاییدی بر بعضی از جنبه‌های این مدل کیهان شناسی بود. نظریه مه‌بانگ یا انفجار بزرگ یک مدل کیهان شناسی پذیرفته شده برای توصیف مراحل نخستین شکل‌گیری جهان است که بر اساس آن جهان ۱۳٫۷۹۸ میلیارد سال قبل در نتیجه انفجاری بسیار بزرگ به نام مه‌بانگ پدید آمده‌ است. تابش زمینه‌ی کیهانی یکی از پیش‌بینی‌هایی بوده که در نظریه‌ی مه‌بانگ مطرح شده است. طبق این نظریه، عالم نخستین پلاسمای داغی از فوتون‌ها، الکترون‌ها و باریون‌ها بوده است که فوتون‌ها پیوسته با الکترون‌ها برهمکنش تامسون داشتند. در این شرایط با انبساط جهان و پایین‌ آمدن دمای آن، الکترون‌ها با پروتون‌ها ترکیب شدند و اتم‌های هیدروژن را ساختند بعد از مدتی فرایند تامسون متوقف می‌شود و فوتون‌ها آزادانه شروع به حرکت می‌کنند.

سال ۱۹۷۸ دکتر رابرت وودرو ویلسون بخاطر کشف تابش زمینه کیهانی مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد. وی سال ۱۹۹۴ بیشتر کارهای تحقیقاتی را کنار گذاشت٬ اما کماکان یکی از اعضای اصلی لابراتوار فیزیک فضایی دانشگاه هاروارد است.