۷۹ سال پیش در چنین روزی ساموئل سی‌سی تینگ فیزیکدان سرشناس آمریکایی متولد شد. شهرت این فیزیکدان بزرگ بخاطر کشف ذره سای بود و به همین دلیل برنده‌ی جایزه نوبل فیزیک شد.

۲۷ ژآنویه سال ۱۹۳۶ ساموئل سی سی تینگ در ایالت میشیگان آمریکا به دنیا آمد. پدر و مادرش دانشجوی دانشگاه میشیگان بودند که در زمان تحصیل در مقطع کارشناسی باهم آشنا و ازدواج کردند. والدین ساموئل چینی بودند و چند ماه بعد از تولد ساموئل تصمیم گرفتند به چین بازگردند. دوران کودکی ساموئل همزمان با حمله ژاپن به چین در خلال جنگ جهانی دوم بود و این موضوع باعث شد ساموئل نتواند به مدرسه برود و تحصیلات ابتدایی را در خانه و نزد پدر و مادرش ادامه داد.

اواخر جنگ جهانی دوم و خروج نیروهای ژاپنی از چین این کشور با جنگ داخلی روبرو شد و به همین خاطر پدر و مادر ساموئل به تایوان فرار کردند و در آنجا به تدریس در یک کالج مهندسی پرداختند. ساموئل توانست در آنجا مقطع دبیرستان را به پایان برساند. سال ۱۹۵۶ ساموئل با کمک پدر و مادرش و دعوت دانشگاه میشیگان وارد دانشگاهی شد که پدر و مادرش بیش از ۲۰ سال قبل در آنجا تحصیل کرده و باهم آشنا شده بودند. ساموئل در دانشگاه میشیگان به تحصیل ریاضیات و فیزیک پرداخت و سال ۱۹۵۹ توانست مدرک کارشناسی خود را در هر دو رشته فیزیک و ریاضیات دریافت کند. ساموئل بعد از پایان دوره کارشناسی تحصیلات خود را در مقطع بالاتر ادامه داد و سال ۱۹۶۲ موفق به دریافت دکترای فیزیک از دانشگاه میشیگان شد. سال ۱۹۶۳ به دعوت آژانس تحقیقات هسته‌ای اروپا شروع به کار با این سازمان کرد و از سال ۱۹۶۵ در دانشگاه کلمبیا به تدریس مشغول شد. ساموئل چایو چونگ تینگ سال ۱۹۶۹ به عنوان استاد وارد دانشگاه فنی ماساچوست شد و کماکان در این دانشگاه به فعالیت مشغ ول است. مهمترین دستاورد دکتر ساموئل چایو چونگ تینگ مربوط به ذره سای است که توسط وی در سال ۱۹۷۴ کشف شد. ذره سای (psi particle) یک مزون بدون بار الکتریکی است که طول عمر بسیار بالایی دارد. دکتر تینگ دو سال بعد از کشف ذره سای مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۷۶ شد.

دکتر ساموئل تینگ یکی از بزرگترین فیزیکدانان حال حاضر است. وی طراح و مسئول یکی از عظیم‌ترین پروژه‌های تحقیقاتی به نام طیف نمای مغناطیسی آلفا نیز بوده است که طرح اولیه آن در سال ۱۹۹۵ ارائه شد. طیف نمای مغناطیسی آلفا یک شناساگر بسیار دقیق پرتوهای کیهانی است که به بر اساس طراحی ساموئل بای خارج از جو زمین و در ایستگاه فضایی نصب شد. اولین آزمایش با مدل اولیه این پروژه در سال ۱۹۹۸ با موفقیت در عملیات شاتل اس تی اس ۹۱ به انجام رسید. سپس قرار شد تا مدل نهایی از طریق شاتل فضایی بعد از تکمیل به ایستگاه فضایی بین المللی منتقل شود. سال ۲۰۰۳ بخاطر فاجعه شاتل فضایی کلمبیا، سازمان تحقیقات فضایی ملی آمریکا اعلام کرد که شاتل دیگر در پروژه‌های فضایی مورد استفاده قرار نخواهد گرفت، و به همین خاطر نیز پروژه دکتر تینگ با مشکل روبرو شد چراکه قرار بود این شناساگر فوق پیشرفته از طریق شاتل به ایستگاه بین المللی فضایی منتقل شود. این پروژه یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های تحقیقاتی و علمی با بودجه ۱.۵ میلیارد دلاری بود که در آن بیش از ۵۰۰ دانشمند و ۵۶ موسسه تحقیقاتی از ۱۶ کشور زیر نظر دکتر تینگ کار کردند. دکتر تینگ با اعتبار علمی خود و تلاش فراوان سرانجام کنگره آمریکا را متقاعد کرد تا مجوز تنها یک پرتاب دیگر را برای شاتل فضایی بدهد. سال ۲۰۱۱ با تلاش‌های فراوان دکتر تینگ سرانجام این شناساگر که یکی از پیچیده‌ترین طراحی‌های مهندسی و علمی نیز به حساب می‌آید در آخرین ماموریت فضایی شاتل به ایستگاه بین المللی فضایی با موفقیت ملحق شد.

۲۵ ژآنویه سال ۱۹۴۹، درست ۶۶ سال پیش، پل نرس زیست شناس انگلیسی و متخصص مشهور ژنتیک متولد شد. شهرت وی بخاطر کشف پروتئین‌هایی است که وظیفه کنترل تکثیر سلولی را برعهده دارند و به همین دلیل جایزه نوبل پزشکی سال ۲۰۰۱ را دریافت کرد.

پل نرس در مدرسه لیون پارک در آلپرتون تحصیلات خود را آغاز کرد و سپس به مدرسه هاروکانتی رفت. بعد از پایان تحصیلات در مقطع دبیرستان برای پذیرش در دانشگاه‌های آکسفورد، کمبریج، ساسکس و یورک اقدام کرد ، اما به دلیل نگذراندن درس زبان‌های خارجی، این دانشگاه‌ها درخواست وی را رد کردند. سپس برای تحصیل به دانشگاه بیرمنگهام رفت که ابتدا در این دانشگاه هم پذیرفته نشد، اما بعد از مصاحبه قرار شد بصورت شرطی و در صورتی که بتواند بصورت همزمان در کلاس‌های زبان فرانسه شرکت کند و آن را با موفقیت به پایان برساند در این دانشگاه به تحصیل ادامه دهد.

پل نرس سال ۱۹۷۰ مقطع کارشناسی را در رشته زیست شناسی به پایان رساند و سپس دکترای خود را در همین رشته از دانشگاه بیرمنگهام دریافت کند. بعد از این دوره پل نرس دوره فوق دکترا را در دانشگاه ادینبرو به مدت ۶ سال در خلال سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹ ادامه داد. سال ۱۹۷۶ در حین تحصیل در مقطع فوق دکترا، پل نرس موفق به کشف ژن CDC2 در مخمر شد. این ژن وظیفه کنترل چرخه سلولی از گام نخستین رشد G1 به مرحله S را بر عهده داشت که این دو مرحله از مرحله‌های رشد تکامل تک یاخته‌ها به حساب می‌آید و در یک چرخه چهار مرحله‌ای قرار می‌گیرد.

سال ۱۹۸۷ دکتر پل نرس توانست ژن مشابهی را در بدن انسان پیدا کند که وظیفه مشابهی با CDC2 بر عهده داشت و به نام CDK1 شناخته  می‌شود. دکتر نرس به همراه همکاران خود کشف کرد که فرایند تقسیم سلولی در بدن انسان تحت کنترل دو پروتئین اتفاق می‌افتد و این پروتئین‌ها بررسی می‌کنند که آیا فرایند تقسیم سلولی درست انجام شده یا خیر. در صورتی که هر مرحله با مشکل روبرو شده باشد پروتئین‌های دیگری به رفع مشکل و بازسازی فرایند قبل خواهند پرداخت و در صورتی که پروتئین‌های کنترلی تایید کننده که مرحله تقسیم سلولی به درستی انجام پذیرفته است سلول وارد مرحله بعدی تقسیم سلولی می‌شود.

این کشف یکی از مهمترین دستاوردهای علمی در حوزه ژنتیک مربوط به اواخر قرن ۲۰ میلادی است که تحول بزرگی را در این علم بوجود آورد. سال ۲۰۰۱ میلادی دکتر پل نرس بخاطر همین دستاورد علمی موفق به دریافت جایزه نوبل پزشکی شد. در حال حاضر وی ریاست انجمن سلطنتی انگلستان که یکی از عالی‌ترین انجمن‌های علمی در دنیاست را برعهده دارند و به تحقیقات خود در خصوص علم ژنتیک و فرایند تقسیم سلولی ادامه می‌دهد.

۲۶ ژآنویه سال ۱۸۹۱، درست ۱۲۴ سال پیش، نیکولاس آگوست اوتو، مهندس و مخترع آلمانی فوت کرد. شهرتِ اتو بخاطر اختراع اولین موتور درون سوز یا احتراق داخلی است. او همچنین موفق به تولید نخستین مورتورهای چهار زمانه به صورت کاربردی شد.

نیکولاس اوتو در تاریخ ۱۰ ژوئن سال ۱۸۳۲ در نزدیکی شهر هایده متولد شد. پدر نیکولاس کشاورز بود  و در کنار کار کشاورزی یک دفتر پست را نیز اداره می‌کرد.

نیکولاس بعد از پایان تحصیلات در مقطع پایه به عنوان کاراموز در حوزه تجارت مشغول به کار شد و بخاطر ماهیت کارش به فرانکفورت و شهر کلن مدام در سفر بود.

نیکولاس از همان کودکی به کارهای مهندسی علاقه داشت و در اوقات فراغت به ساخت وسایل مکانیکی می‌پرداخت. زمانی که در شهر کلن مستقر شد، تصمیم گرفت کار دفتری خود را ترک کند و تمام وقتش را روی ساخت یک موتور گازی صرف کند. نیکولاس اوتو سال ۱۸۶۴ و چندی بعد از اینکه بصورت تمام وقت کار روی موتور گازی خود را شروع کرده بود با مخترع دیگری به نام اوگن لانگن آشنا شد.

اوگن لانگن یک تکنسین تحصیل کرده فنی بود و بعد از چندی متوجه استعداد بسیار زیاد نیکولاس اوتو در زمینه‌ی مهندسی شد. بعد از مدتی، آشنایی آنها سبب شکل‌گیری شرکت NA Otto & Cie شد. آنها در شرکت جدید، شروع به طراحی و بهبود موتورهای خود کردند و در نمایشگاه سال ۱۸۶۷ شهر پاریس توانستند جایزه‌ی طراحی برتر را به خود اختصاص دهند. موتوری که اوتو طراحی کرد، قادر بود بیشترین میزان گاز تولیدی از احتراق را برای ایجاد حرکت رانشی استفاده کند و در آن زمان سایر موتورهای موجود تقریباً قادر بودند نصف میزان گاز تولیدی را تبدیل به نیروی حرکتی کنند؛ از این جهت موتور اوتو که تقریباً از تمام گازهای تولیدی استفاده می‌کرد، یک طراحی خارق‌العاده به حساب می‌آمد. با این وجود چون در آن دوران عملاً کاربرد چندانی برای این نوع موتورها وجود نداشت، آنها نتوانستند موفقیت چشمگیری از ساخت این نوع موتورها کسب کنند. بعد از مدتی توجه اتو به موتورهای چهار زمانه جلب شد و شروع به بررسی طراحی‌های موجود کرد. با وجود اینکه پتنت این اختراع قبلاً به نام فرد دیگری ثبت شده بود، اما تا آن زمان هیچ کس نتوانسته بود موتور چهار زمانه‌ای را تولید کند که بصورت عملی قابل استفاده باشد و نیازمندی‌های طراحی را در عمل برآورده کند. اتو سرانجام توانست با بهبود و تغییر طراحی‌های موجود، اولین موتور چهارزمانه‌ی احتراق داخلی را بسازد که این موتور تحولی بزرگی در ساخت موتورها ایجاد کرد و به نوعی باعث سرعت بخشیدن به شکل‌گیری عصر ماشین شد.

نیکولاس اوتو در تاریخ ۲۶ ژآنویه سال ۱۸۹۱ در سن ۵۸ سالگی در شهر کلن دیده از جهان فروبست. یکی از پسران اتو به نام گوستاو اتو، بعد‌ها یکی از طراحان معروف هواپیما شد.

۱۰۳ سال پیش در چنین روزی کنراد امیل بلوخ زیست شناس آلمانی متولد شد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر دستاوردهای وی در خصوص مکانیزم‌های کلسترول و اسیدهای چرب است و به همین دلیل نیز جایزه نوبل پزشکی را سال ۱۹۶۴ دریافت کرد.

۲۱ ژآنویه سال ۱۹۱۲ کنراد امیل بلوخ در یک خانواده یهودی بدنیا آمد، بعد از پایان تحصیلات در مقطع دبیرستان وارد دانشگاه فنی مونیخ شد و در خلال سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۴ به تحصیل در رشته شیمی پرداخت و از این دانشگاه مدرک کارشناسی دریافت کرد. بعد از روی کار آمدن حزب نازی در آلمان و به خاطر مشکلاتی که برای یهودیان آلمان در آن دوران بوجود آمد به داووس در سوئیس رفت و سپس سال ۱۹۳۶ به آمریکا مهاجرت کرد.

بعد از مدتی در دانشکده پزشکی دانشگاه یل و در دپارتمان زیست شیمی مشغول به کار شد و همزمان به تحصیل در دانشگاه کلمبیا پراخت. سال ۱۹۳۸ کنراد توانست در رشته زیست شیمی دکترا بگیرد. بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۶ در دانشگاه کلمبیا به تدریس پرداخت و سپس به دانشگاه شیکاگو و بعد از آن به هاروارد رفت. کنراد امیل بلوخ سال ۱۹۵۴ به عنوان استاد زیست شیمی دانشگاه هاروارد انتخاب شد. وی بیشتر عمر خود را صرف تحقیق در خصوص کلسترل و اسیدهای چرب کرد و به همین خاطر نیز سال ۱۹۶۴ جایزه نوبل شیمی را کسب کرد. کلستلرل یکی از مولکول‌های زیستی و از دسته چربی‌ها (لیپیدها) است. این مولکولِ ۲۷ کربنه ساختار چندحلقه‌ای دارد. نقش عمده‌ی آن استحکام و انعطاف‌بخشی به غشا سلول‌ها است و برای تولید و بقای غشای سلول‌ها بسیار مهم و حیاتی است.

تحقیقات دکتر بلوخ نشان داد که بدن نخست ترکیب شیمیایی اسکوآلن را از استات تولید می‌کند و سپس طی چندین مرحله ترکیب شیمیایی اسکوآلن را به کلسترول تبدیل می‌کند. در واقع دکتر بلوخ موفق به کشف مکانیزم و نحوه عملکرد کلسترل‌ها در بدن شد.

دستاوردهای علمی دکتر بلوخ کمک بسیاری به علم پزشکی برای شناخت بهتر بدن انسان و مکانیزم‌های اسیدهای چرب و کلسترول در بدن کرد.

سرانجام دکتر کنراد امیل بلوخ ۱۵ اکتبر سال ۲۰۰۰ در سن ۸۸ سالگی بر اثر عارضه قلبی دیده از جهان فروبست.