۹۹ سال پیش در چنین روزی ویلیام برنبرگ پزشک آمریکایی و استاد دانشگاه هاروارد متولد شد. وی از پیشگامان روش‌های درمانی برای مبتلایان به فلج‌های مغزی بوده است.

۹۹ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۹ اکتبر سال ۱۹۱۵ ویلیام برنبرگ در هاورویل ماساچوست متولد شد. از همان کودکی استعداد خارق العاده‌ای از خود نشان داد و به سرعت با نمرات عالی مقطع‌های تحصیلی را پشت سر گذاشت و به عنوان شاگرد ممتاز و بورسیه تحصیلی وارد دانشگاه هاروارد شد. ویلیام برای گذران زندگی از نوجوانی مشغول کار بود حتی برای داشتن کمی کمک خرج در حین تحصیل شب‌ها در رستوران‌ها به شستن ظروف مشغول بود تا بتواند بخشی از خرج زندگی خود را تامین کند.

ویلیام در سال ۱۹۳۶ از دانشگاه هاروارد فارغ التحصیل و سپس وارد دانشگاه پزشکی بوستون شد. او در سال ۱۹۴۰ دکترای پزشکی خود را از این دانشگاه دریافت کرد. بعد از فارغ التحصیلی وارد بخش آسیب شناسی بیمارستان بوستون شد و به مدت ۶۰ سال در این بیمارستان به خدمت مشغول بود. دکتر ویلیام برنبرگ به شدت به کار خود و کمک به بیماران عشق می ورزید و با تمام وجود برای درمان بیمارانش در تلاش بود. بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ مدیریت و سرپرستی ۷ بخش درمانی و تحقیقاتی بیمارستان را به عهده داشت. او بیشتر عمر خود را صرف تحقیق و درمان کودکان و به ویژه کودکانی که به بیماری فلج مغزی مبتلا شده بودند، کرد. تحقیقات و دستاوردهای وی موجب تحول بزرگی در روش درمانی و بازپروری بیماران مبتلا به فلج مغزی شد و تلاش‌های خستگی ناپذیرش مورد تقدیر بسیاری از مجامع علمی و پزشکی دنیا قرار گرفت. درکنار درگیری‌های کاری در بیمارستان دکتر ویلیام برنبرگ یک استاد نمونه در دانشگاه هاروارد به شمار می‌رفت که پزشکان بسیاری را تربیت کرد. وی تا آخر عمر حتی بعد از بازنشستگی در سال ۲۰۰۱ به تدریس در دانشگاه هاروارد ادامه داد و همیشه سعی می‌کرد تا آنچه را آموخته است به پزشکان آینده آموزش دهد.

حوزه‌ای که وی تمام عمر در خصوص آن تحقیق کرد بازپروری و درمان بیماران مبتلا به فلج مغزی بود. این بیماری مجموعه‌ای از اختلالات است که با درگیری مغز و دستگاه عصبی همراه می‌شود و موجب می‌گردد تا مهارتهای حرکتی، یادگیری، شنیدن، دیدن، تفکر با اختلال روبرو شود. شیوع فلج مغزی ۳/۳ در هر ۱۰۰۰ نفر است; تقریباً ۸۱ درصد آنها مبتلا به نوع اسپاستیک فلج مغزی می‌شوند در میان کودکان با فلج مغزی ۸ درصد دچار طیفی از اختلالات مانند اوتیسم و ۳۵ درصد مبتلا به صرع هستند. ۵۶ درصد قادر به راه رفتن به تنهایی و ۳۳ درصد دچار محدودیت حرکتی یا نا توانی در راه رفتن هستند. فلج مغزی توسط آسیب یا ناهنجاری‌های مغزی ایجاد می‌شود. بسیاری از این مشکلات در دوران جنینی رخ می‌دهند، اما این اختلال می‌تواند در هر زمان دیگری طی ۲ سال اول زندگی، زمانی که مغز کودک همچنان در حال تکامل است رخ دهد.

دکتر برنبرگ در طول عمر حرفه‌ای خود بیش از ۱۰۰۰ پزشک را تربیت کرد و به درمان هزاران کودک پرداخت و با پایه گذاری اصول بازپروری مبتلایان به فلج مغزی گام بزرگی در جهت درمان و تسهیل زندگی این بیماران برداشت و کمک بسیاری به خانواده‌های آنها کرد. تمام عمر خانه وی همانند بیمارستان بر روی مراجعه کنندگان باز بود و وی سعی می‌کرد تا به بیماران تا آنجا که می‌تواند کمک کند. او با هزینه‌ی خود چندین مرکز تخصصی برای نگهداری از بیماران مبتلا به فلج مغزی راه اندازی کرد. دکتر ویلیام برنبرگ در تاریخ ۱۴ سپتامبر سال ۲۰۰۵ و در ۸۹ سالگی دیده از جهان فروبست. 

۵۶۵ سال پیش در چنین روزی الغ بیگ، دانشمند و پادشاه ایرانی سلسله‌ی تیموری به دست فرزندش عبداللطیف به قتل رسید. این ستاره شناس و ریاضیدانی بزرگ، بسیار اهل علم و ادب بود و به همراه پدر، مادر و برادرانش خدمات بسیاری در حوزه‌ی علم و هنر ارائه کرد.    

۵۶۹ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۷ اکتبر سال ۱۴۴۹ میلادی الغ بیگ پادشاه تیموری و دانشمند سرشناس ایرانی به دست فرزندش عبداللطیف کشته شد. الغ بیگ در منطقه سلطانیه در شمال غرب ایران که در حال حاضر یکی از شهرهای استان زنجان محسوب می‌شود و در ۴۳ کیلومتری شهر زنجان واقع شده، دیده به جهان گشود.

مادرش گوهرشاد آغا یا ملکه گوهرشاد بیگم از شاهزادگان معروف ایرانی بود و از سیاستمداران نامی دوره تیموریان به شمار می‌رفت که از وی به نیکی یاد می‌شود. گوهرشاد آغا زنی بسیار نیکوکار، ثروتمند، ادب دوست،‌ هنرور، خردمند، محتاط و با سیاست بود. پدر الغ بیگ، معین الدین شاهرخ تیموری، چهارمین پسر تیمور گورکانی بود. وی بسیار هنرور و ادب دوست بود و تلاش بسیاری برای گسترش علم و هنر در دوران خود کرد و سعی نمود تا خرابی‌های جنگ‌های پدرش را بازسازی کند. علاقه الغ بیگ به علم به واسطه پرورش مادر شکل گرفت که تمام فرزندانش از جمله دانشمندان و هنرمندان آن دوران بودند.

الغ بیگ از کودکی به علم علاقه مند بود و کاری به سیاست‌های دربار نداشت و حتی در دربار نیز زندگی نمی‌کرد و بیشتر اوقات خود را در سمرقند به مطالعه و تحقیق می‌گذراند و تنها به عنوان مهمان برای ملاقات با پدر و مادرش به دربار پدر می‌رفت. الغ بیگ در سمرقند رصدخانه عظیم و مجهزی را تاسیس کرد که به نام رصدخانه الغ بیگ معروف است. به عقیده بسیاری از کارشناسان این رصدخانه‌ یکی از بهترین رصدخانه‌های جهان اسلام و بزرگترین آنها در آسیای میانه محسوب می‌شود. بزرگترین ستاره شناسان آن عصر از جمله غیاث الدین جمشید کاشانی و علی قوشچی در این رصدخانه به مطالعه و تحقیق می‌پرداختند که البته خود الغ بیگ نیز از جمله ستاره شناسان بزرگ آن عصر به حساب می آید که در آنجا به تحقیق و مطالعه مشغول بوده است.

الغ بیگ برادران دیگری نیز داشت که همانند وی زیر نظر مادر اهل علم خود، پرورش یافته بودند که همگی آنها نیز از جمله هنرمندان و دانشمندان زمان خود بودند. برای مثال غیاث الدین بایسنقر برادر الغ بیگ از جمله بزرگترین خوشنویسان عصر بود و یکی دیگر از امیران هنرمند و هنرپرور آن دوران که در هرات زندگی می‌کرد و ابراهیم سلطان برادر دیگر الغ بیگ نیز از جمله هنرمندان بزرگ و نامی بود که در خوشنویسی به ویژه در خط ثلث و محقق استاد بود. الغ بیگ نیز به خوشنویسی علاقه مند بود، اما هیچگاه نتوانست به استادی برادران خود برسد.

در زمان مرگ پدر یعنی شاهرخ، از فرزندانش تنها الغ بیگ در قید حیات بود و به همین جهت به عنوان پادشاه انتخاب شد که البته به هیچ‌وجه با تربیت و علاقه‌اش همخوانی نداشت. شاهرخ با اینکه پادشاهی علم دوست و هنر دوست بود و تلاش بسیاری نیز انجام داد تا صلح و امنیت را برقرار کند؛ ولی در کنار این موضوع فردی جنگجو و مبارز نیز بود که زیر نظر پدرش تیمور گورگانی پرورش یافته بود و راه و رسم جنگ و کشورداری را خوب می‌دانست. در حالی که فرزندانش فاقد این توانایی بودند چراکه تمام عمر خود را صرف علم و هنر کرده بودند. در این میان نوه‌های شاهرخ که فرزندان پسران دانشمندش بودند رویکردی متفاوت و نگاهی دیگر داشتند؛ آنها متاسفانه همانند پدر خود به ادب و علم اهمیت نمی‌داند و تنها به قدرت و مال و اموال می‌اندیشدند. برای مثال فرزند بایسنقر و نوه شاهرخ، سلطان محمد در اواخر حکومت شاهرخ دست به قیام و شورش زد که البته نتوانست در مقابل پدربزرگش مقاومت کند و فراری شد. الغ بیگ نیز زمانی که به پادشاهی رسید با پسرش عبداللطیف به مشکل برخورد و بعد از دو سال درگیری عاقبت در تاریخ ۲۷ اکتبر سال ۱۴۴۹ به دست فرزند نااهلش به قتل رسید.

۹ سال پیش در چنین روزی ریچارد ارت اسمالی دانشمند بزرگ آمریکایی و یکی از پیشگامان علم نانو تکنولوژی در ۶۲ سالگی دیده از جهان فروبست. بیشترین شهرت وی بخاطر مولکول فولرن باکمینستر است که بواسطه آن مفتخر به دریافت جایزه نوبل شد.

۹ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۸ اکتبر سال ۲۰۰۵ ریچارد اسمالی شیمیدان، فیزیکدان و ستاره شناسی آمریکای در ۶۲ سالگی فوت کرد. وی در شهر آکرون متولد شد و در کانزاس سیتی رشد کرد و به مدرسه رفت. قبل از ورود به دانشگاه میشیگان در کالج هوپ به تحصیل پرداخت و در دانشگاه میشیگان کارشناسی خود را در سال ۱۹۶۵ دریافت کرد. بعد از دوره کارشناسی به تحصیل در دانشگاه پرینستون ادامه داد و در سال ۱۹۷۳ دکترای خود را دریافت کرد و بعد از ان دوره فوق دکترا را در دانشگاه شیکاگو پشت سر گذاشت و در آنجا بود که به عنوان پیشگام توسعه و ساخت پرتوافکن‌های مافوق صوت، طیف‌های لیزری خود را مطرح کرد.

اواخر دهه‌ی هفتاد میلادی تمرکز ریچارد بر روی مولکول‌های کربن بیشتر شد و آزمایشات گسترده‌ای را در خصوص مولکول‌های مختلف کربن به انجام رساند تا اینکه سر انجام در سال ۱۹۸۵ برای نخستین بار وی به همراه همکاران خود هارولد کروتو و رابرت کارل توانست مولکول فولرن باکمینستر را کشف کند. بررسی خصوصیات این مولکول کربنی و دسته بندی اطلاعات آن حدود ۸ سال طول کشید؛ سرانجام در سال ۱۹۹۶ ریجارد به همراه همکاران خود مفتخر به دریافت جایزه نوبل شیمی شد.

این فولرن اولین نوع از خانواده فولرن‌ها بود که کشف می‌شد و از این لحاظ اهمیت بسیار بالایی دارد. فولرن‌ها از جمله دگرشکل‌های مصنوعی کربن هستند که با گرما دادن به گرافیت تبدیل می‌شوند. این مولکول‌ها دارای خواص جالب بیولوژیکی هستند که کاربردهای بسیاری در نانوتکنولوژی دارند. برای نمونه از این مولکول‌ها در نانو تکنولوژی برای متوقف کردن ویروس اچ آی وی و شکستن دی‌ان‌ای به شیوه فوتونی و حفاظت‌های عصبی استفاده می‌شود. با وجود خاصیت‌های بسیار مفید بیولوژیکی این مولوکول‌ها در سیالات، کم حلال هستند که همین موضوع باعث محدود شدن شدید استفاده از آنها در داروسازی دارد.

ریجارد اسمالی در اواخر عمر و در سال ۱۹۹۹ مبتلا به لوسمی مزمن لنفوئیدی (سرطان خون) شد. در سال‌های آخر زندگی به شدت به موضوع انرژی‌های پاک علاقه پیدا کرد و سخنرانی‌های بسیاری در حمایت از بکارگیری انرژی‌های پاک انجام داد، وی با وجود ابتلا به بیماری مهلک سرطان خون کماکان به تدریس ادامه می‌داد و همیشه شاگردانش را نصیحت می‌کرد که علم بیاموزند تا دنیا را نجات دهند.

۳۴۳ سال پیش در چنین روزی «جیووانی دومنیکو کاسینی» ریاضیدان،‌ ستاره شناس و مهندس ایتالیایی موفق به کشف یاپتوس، یکی از قمرهای سیاره کیوان شد. یاپتوس سومین قمر بزرگ کیوان است و بخاطر خصوصیت ویژه‌ای که دارد جزو معروفترین قمرها به شمار می‌رود.

۳۴۳ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۵ اکتبر سال ۱۶۷۱ ستاره شناس و منجم برجسته‌ی ایتالیایی جیووانی دومنیکو کاسینی موفق به کشف یاپتوس سومین قمر بزرگ سیاره کیوان شد.

جیووانی کاسینی را به نام جاندومنیکو کاسینی نیز می‌شناسند. کاسینی به همراه رابرت هوک، لکه قرمز بزرگ را در سیاره‌ی مشتری کشف کرد. کاسینی همچنین نخستین کسی بود که چهار قمر کیوان را توانست رصد کند و آنها را ستارگان لویی نامید. همچنین در حدود سال ۱۶۹۰ برای نخستین بار شکافی در میان حلقه‌های زحل توسط کاسینی شناسایی شد که به شکاف کاسینی معروف است. حلقه‌ها یا کمربندهای زحل در فاصله ۱۱۲۰۰ کیلومتری آن جای گرفته‌اند. حلقه‌های زحل از تکه‌های یخ و همچنین تکه‌های سنگ و غبار تشکیل شده‌اند برخی به اندازه یک غبار ریز و برخی به اندازه یک خانه. حلقه‌های زحل پهن و بسیار تخت و نازک هستند. پهنای آن‌ها ۲۸۰ هزار کیلومتر است اما ضخامت آنها تنها یک کیلومتر است.

جیووانی کاسینی دستاوردهای بسیاری را در علم ستاره شناسی از خوب بجای گذاشته است؛ ولی شاید یکی از جالب‌ترین و معروفترین دستاوردهایش همان کشف قمر سوم کیوان یعنی یاپتوس باشد. چراکه این قمر از خصوصیت‌های منحصربه فردی برخوردار است که موجب شده  با سایر قمرهای سیاره کیوان و حتی قمرهای سایر سیاره‌های منظومه شمسی متفاوت باشد.

در اکتبر سال ۱۶۷۱ جیووانی کاسینی موفق به رصد یاپتوس شد. او آن را در سمت غرب کیوان مشاهده کرد، اما موفق نشد آن را در سمت شرق ببیند که این موضوع موجب تعجب وی شد چراکه قاعدتا باید بتواند با توجه به حرکت قمر به دور سیاره در سمت دیگر نیز این قمر را مشاهده کند. این اتفاق چند بار ادامه پیدا کرد که او تنها میتوانست این قمر را در غرب کیوان و نه در شرق آن مشاهده کند. این موضوع تبدیل به یک چالش بزرگ برای کاسینی شده بود و سال‌ها مشغول بررسی آن بود تا اینکه سرانجام موفق شد این قمر را در شرق کیوان در سال ۱۷۰۵ مشاهده کند ولی متوجه شد که نور آن در سمت شرق بسیار کمتر است و همین موضوع مانع رصد آن می‌شود. در آن زمان کاسینی نتوانست توضیح دقیقی برای این پدیده ارایه کند؛ اما حدس زد که نیمی از آن روشن و نیمی از آن تاریک است و نمی‌تواند نور را بازتاب دهد. نحوه گردش این قمر به‌دور سیاره کیوان به گونه‌ای است که این قمر با گردش کیوان همزمان است و به همین دلیل همیشه یک طرف آن رو به سیاره کیوان است. از این رو سمت روشن آن فقط وقتی قابل مشاهده است که این قمر در غرب کیوان قرار دارد و در زمانی که در شرق کیوان است تنها نیمه تاریک آن از زمین قابل دیدن است. بعدها دانشمندان کشف کردند که نیمی از این قمر، دارای موادی است که نور را منعکس کرده و نیمی دارای سطح جذب کننده نور است و به همین دلیل نیمی از این قمر قابل رویت نیست و همچنین در تصاویری که توسط تلسکوپ‌ها گرفته می‌شود همیشه نیمی از آن درخشان و نیمی تاریک به نظر می‌آید. همچنین دیوار بسیار بلندی بین دونیمه یاپتوس وجود دارد که ساختاری شبیه گردو برای این قمر ایجاد کرده است.