116 سال پیش «کارل زیگلر» شیمیدان برجسته آلمانی متولد شد. شهرت این شیمیدان بزرگ بخاطر دستاوردهایش در زمینه‌ی پولیمرها است که به موجب آن در سال 1963 به همراه «جولیو ناتا» دانشمند ایتالیایی جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد.

26 نوامبر سال 1898 کارل زیگلر شیمیدان بزرگ آلمانی در شهر کِسل واقع در امپراتوری آلمان متولد شد.

تحصیلات ابتدایی را در شهر محل تولد خود گذراند و در همان دوره، مطالعه کتابی که به بیان مقدماتی از فیزیک پرداخته بود، توجه کارل را جذب کرد و در همان دوره‌های راهنمایی و دبیرستان دست به انجام آزمایش‌های زیادی در زمینه فیزیک و شیمی زد. انجام آزمایش‌های علمی در سنین کم و پیگیری نتایج آن باعث شده بود تا تمایز قابل ملاحظه‌ای با هم‌سن‌های خود در خصوص مباحث علمی داشته باشد. پدر کارل نیز سعی می‌کرد فرزندش را به دانشمندان بزرگی که می‌شناخت معرفی کند تا کارل جوان بتواند از آن‌ها بیاموزد. امیل ادولف فون برینگ یکی از دانشمندان بنامی است که در سال 1901 جایزه نوبل پزشکی را بخاطر کشف سرم دیفتری کسب کرده بود و زندگی بسیاری را از این بیماری نجات داد. این دانشمند بزرگ به فرشته نجات کودکان مشهور است چراکه در آن دوران بیماری دیفتری بزرگترین عامل مرگ و میر کودکان بود.

کارل در کنار آزمایشات شخصی زیادی که انجام داد از این فرصت‌ها که پدرش با معرفی وی به دانشمندان بزرگ فراهم می‌کرد،  به خوبی در جهت گسترش دامنه اطلاعات‌اش استفاه کرد و زمانی که از دبیرستان فارغ التحصیل شد جزو ممتازترین دانش آموزان مدرسه بود.

کارل زیگلر تحصیلاتش را در دانشگاه ماربورگ آغاز کرد و سطح دانش و اطلاعات وی تمام اساتید دانشگاه را شگفت زده کرد تا آنجا که دو ترم نخست را از فهرست دروس مورد نیاز کارل زیگلر با نمره قبولی حذف کردند و وی اجازه یافت از ابتدا دروس ترم 3 را بخواند. تحصیلات کارل با جنگ جهانی مصادف و با وقفه همراه شد. وی به عنوان سرباز در ارتش آلمان خدمت می‌کرد و با پایان جنگ مجددا به تحصیل مشغول شد. زیگلر در سال 1920 دکترا گرفت.

زیگلر بین سال‌های 1920 تا 1926 بخاطر مشکلات شدید اقتصادی، نتوانست کار مناسبی پیدا کند و در دانشگاه‌های مختلف به تدریس پاره وقت مشغول بود. اما در سال 1926 موفق شد کرسی استادی دانشگاه هایدلبرگ را تصاحب کند که موفقیت بزرگی در شرایط اقتصادی آلمان بعد از جنگ به حساب می‌آمد. این شرایط موجب به وجود آمدن موقعیتی شد که به مدت 10 سال در زمینه شیمی عالی به تحقیق بپردازد و زیربنای بسیاری از دستاوردهای مهم  را در همین دوران پایه گذاری کند. در این دوران در خصوص رادیکال‌ها روی کربن‌های سه ظرفیتی به تحقیق پرداخت که او را بسوی دستاوردهای مهمش در خصوص ترکیبات آلی-فلزی هدایت کرد. همچنین دکتر زیگلر در زمینه سیستم‌های حلقه‌ای چند عضوی در شیمی آلی به تحقیق و بررسی پرداخت.

سال 1936 دکتر کارل زیگلر به عنوان استاد و رییس موسسه‌ی شیمی دانشکاه هیل انتخاب شد؛ وی همچنین به عنوان استاد مهمان در دانشگاه شیکاگو نیز شروع به تدریس کرد. در زمان جنگ جهانی دوم، کارل زیگلر با اینکه علاقه‌ای به فعالیت‌های نظامی نداشت، اما به حمایت مالی نیروی SS پرداخت و سال 1940 مدال لیاقت را از حزب نازی دریافت کرد.

دکتر کارل زیگلر تمایلی به مسایل سیاسی و نظامی نداشت و تمرکزش تنها روی کارهای تحقیقاتی بود. او در سال 1943 به عنوان رییس مرکز تحقیقاتی مکس پلانک برای تحقیقات روی ذغال سنگ انتخاب شد و تا سال 1969 در این مقام باقی ماند. بعد از پایان جنگ دکتر کارل زیگلر از دارایی‌های شخصی خود برای بازسازی انجمن شیمی‌دانان آلمان استفاده کرد تا انسجامی در آن ایجاد کند و کارهای تحقیقاتی را روی ویرانه‌های جنگ مجدد از سر بگیرد. دکتر کارل زیگلر دستاوردهای مهم علمی را کسب کرده بود، اما با توجه به شرایط سخت آلمان بعد از پایان جنگ به خصوص فشارهای شدیدی که روی دانشمندان از سوی نیروهای شرق و غرب وجود داشت از ارائه آنها ترس داشت.

سال 1952 دکتر کارل زیگلر در مورد یک کاتالیزو که توسط وی کشف شده بود با یک شرکت ایتالیایی مذاکره کرد و اطلاعاتش را در‌باره این کاتالیزو در اختیار آنها قرار داد. دانشمند ایتالیایی جولیو ناتا به عنوان مشاور در این شرکت مشغول کار بود و زمانی که اطلاعات این کاتالیزو جدید را مشاهده کرد، شگفت زده شد. در آن زمان کارل زیگلر به کمک کاتالیزوری که جولیو ناتا آنرا کاتالیزور زیگلر نامگذاری کرده بود، پیشنهاد تولید انبوه پلی اتیلن، اتیلن و پروپیلن را به شرکت ایتالیایی ارایه کرده بود. موضوع کاتالیزور زیگلر در زمینه ترکیب پلیمرها آنقدر با اهمیت بود که جوامع علمی به سرعت از این موضوع مطلع شدند و کشف دکتر کارل زیگلر جهانی شد. به موجب همین کشف در سال 1963 جایزه نوبل شیمی به کارل زیگلر و جولیو ناتا اختصاص یافت.

89 سال پیش در چنین روزی سیمون وندرمیر، فیزیکدان هلندی متولد شد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر سهم تعیین کننده‌اش در پروژه‌ای است که موجب کشف ذرات میدانی W و Z (بوزون‌‌های دبلیو و زد) شده است و به همین دلیل در سال 1984 به همراه کارلو روبیا مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد.

24 نوامبر سال 1925 سیمون وندرمیر، فیزیکدان هلندی در یک خانواده فرهنگی بدنیا آمد. اکثر اعضای خانواده‌اش معلم بودند و به علم اهمیت زیادی می‌دادند.

سال ۱۹۴۳ زمانی که هلند تحت اشغال نظامی آلمان بود، سیمون تحصیلاتش را در مقطع دبیرستان به پایان رساند و وارد دانشگاه فنی دلف شد. سال ۱۹۵۲ با مدرک مهندسی فارغ التحصیل و وارد مرکز تحقیقاتی فیلیپس در آیندهوون شد و تحقیقاتش روی تجهیزات ولتاژ بالا برای میکروسکوپ‌های الکترونی را آغاز کرد. بعد از چند سال تحقیق و پژوهش به عضویت سازمان تحقیقات هسته‌ای اروپا درآمد و تا سال 1990 که بازنشسته شد، در این مرکز باقی ماند. سیمون وندرمیر تکنیک Stochastic Cooling برای پرتوهای ذرات را ابداع کرد که به توسعه و بهبود شتاب‌دهنده‌ها کمک کرد. خنک کردن پرتوها برای کنترل انتشار امواج الکترو مغناطیسی در شتاب دهنده‌های ذرات نقش کلیدی ایفا می‌کند. همین تکنیک در خلال آزمایش‌هایی که کارلو روبیا در اوایل دهه 80 میلادی روی شتاب دهنده‌ها انجام می‌داد موجب کشف بوزون‌های دبلیو و زد شد  که این بوزون‌ها تبادلگر نیروی ضعیف هستند و موجب واپاشی هسته‌ اتم‌ها می‌شوند.

سیمون وندرمیر و کارلو روبیا سال 1984 بخاطر این کشف جایزه نوبل فیزیک را دریافت کردند. سیمون وندرمیر  4 مارچ سال 1911 در 85 سالگی دیده از جهان فرو بست. سیمون وندرمیر و ارنست لاورنس تنها متخصصان شتاب دهنده‌ها هستند که موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیک شدند.

شتاب‌دهنده‌های ذرات دستگاه‌هایی هستند که در آن ذرات باردار همانند ذرات بنیادی، هسته‌ی اتم‌ها یا اتم‌های یونیزه شده، مولکول‌ها یا بخش‌هایی از مولکول‌ها به وسیله‌ی میدان‌های الکتریکی یا مغناطیسی تا سرعت‌های بسیار بالا، شتاب‌داده می‌شوند. به طوری که سرعت بسیاری از آن‌ها، حتی به نزدیکی‌های سرعت نور می‌رسد. در این وضعیت انرژی جنبشی ذره به اندازه چندین برابر انرژی در حال سکون آن است. از شتاب دهنده‌ها در تحقیقات علمی روی ذرات و حتی امروز در پزشکی بشکل چشمگیری استفاده می‌شود؛ برای مثال در فیزیک پزشکی و به ویژه در پزشکی هسته‌ای کاربردهای مهمی دارند. بطور مثال برای تولید برخی رادیوایزوتوپ‌ها در پت اسکن از شتاب‌دهنده‌های مخصوصی در بیمارستان‌ها و مراکز مربوطه استفاده می‌شود.

170 سال پیش، کارل بنز مهندس مشهور آلمانی و موسس شرکت معروف مرسدس بنز، متولد شد. وی در کنار مرسدس بنز که بخش مهمی از صنعت خودرو به حساب می‌آید، بخاطر اختراع اولین موتورهای درون سوز نیز نامش در تاریخ خودرو جاودانه شده است.

25 نوامبر سال 1844 کارل بنز مهندس و مخترع مشهور آلمانی در شهر کارلسروهه آلمان متولد شد. فقط 2 سال داشت که پدرش را از دست داد، بعدها به یاد پدرش، نام خود را به کارل فردریش بنز تغییر داد. نبود پدر، خانواده کارل فردریش را با مشکلات زیادی روبرو کرد و مخارج زندگی توسط مادرش به سختی تامین می‌شد. با وجود اینکه از نظر مالی به شدت مشکل داشتند، اما مادر کارل روی تحصیل فرزندنش حساس بود و اولویت را تحصیل او می‌دانست. کارل در مدارس خوب آن دوران شروع به تحصیل کرد و نبوغ خود را خیلی سریع به نمایش گذاشت. زمانی که فقط 9 سال سن داشت در سالن سخنرانی که دانشمندان آن دوران حضور می‌یافتند و دستاوردهایشان را عرضه می‌کردند، حضور می‌یافت و به مباحث علمی گوش می‌داد. در این دوران کارل جوان به شدت تحت تاثیر سخنرانی‌های فردیناند ردتنباخر قرار گرفت، کسی که از وی به عنوان یکی از بنیانگذران مهندسی مکانیک یاد می‌شود.

در جوانی کارل بنز بدنبال تحصیل در رشته‌ی آهنگری بود، اما به مرور مسیرش را تغییر داد و تصمیم گرفت همانند پدر مهندس لوکوموتیو شود. کارل بنز 30 سپتامبر سال 1860 در سن 15 سالگی در امتحان ورودی دانشگاه کارلسروهه برای رشته مهندسی مکانیک شرکت کرد و با قبولی در این آزمون اجازه ورود به دانشگاه را یافت. وی در این دوره نیز از شاگردان بزرگ فردینان ردتنباخر به حساب می‌آمد. کارل فردریش بنز در تاریخ 9 جولای سال 1864 در حالی که فقط 19 سال سن داشت با مدرک مهندسی مکانیک از دانشگاه کارلسروهه فارغ التحصیل شد.

ایده ساخت ماشین در ذهن کارل بنز در خلال تحصیل در دانشگاه و زمانی که وی با دوچرخه به دانشگاه می‌رفت شکل گرفت. وی در تمام طول مسیر روی ایده خود فکر می‌کرد و آن را می‌پروراند. بعد از پایان تحصیل کارل فردریش بنز به مدت 7 سال در کارخانه‌های مختلف به عنوان کارآموز مشغول به کار شد، اما در هیچ کدام از آنها شغل ثابت پیدا نکرد. با این حال حضور در این شرکت‌ها و شرکت در دوره‌های آموزشی آن‌ها در کنار تجربه‌ی کارهای مختلف، دید وسیع و تجربه گرانبهایی را در اختیارش قرار داد. سال 1871 کارل بنز در سن 27 سالگی به همراه آگوست ریتر شروع به ساخت یک کارخانه کوچک آهن و کارگاه اهنگری کرد. سال‌های اولیه کار نتایج کاملا نا امید کننده بود و اگوست ریتر دیگر به کار علاقه نشان نمی‌داد؛ اما کارل بنز به کار امیدوار بود و به تلاش ادامه می‌داد.

در این وضعیت نامزد کارل بنز، برتا رینگر با جهیزیه خود سهم اگست ریتر را خرید. در شرایطی که کارخانه آهن و کارگاه اهنگری کارل بنز در شرایط بدی قرار داشت و آن‌ها به سختی می‌توانستند مخارج روزمره خود را تامین کنند، کارل توانست مدل‌های اولیه موتور خود را اختراع کند و این موضوع کمک بزرگی به سودآوری کارخانه انها کرد و کمی از مشکلاتشان کاست. به مرور کارل بنز با ثبت اختراعات خود در زمینه مدل‌های مختلف موتور و ساخت موتورهای قویتر، در حالی که سود مناسبی را برای شرکت به همراه آورد، توانست باعث شهرت وی شود. در اوایل دهه‌ی 1880 مشکلات دوباره به سراغ شرکت آن‌ها آمد و بخاطر بدهی‌های بانکی و فشارهایی که از بانک‌ها بخاطر مخارج سنگین کارشان وارد می‌شد شروع به واگذاری سهام شرکت‌ کرد. تا آنجا که کارل بنز تنها 5% از سهام شرکت را دراختیار داشت و حتی به نظرات وی در طراحی محصولات شرکت نیز اهمیتی داده نمی‌شد. همین موضوع باعث شد که سال 1883، کارل بنز بطور کامل  شرکتی که خود آن را تاسیس کرده بود را ترک کند و به کار مورد علاقه و سرگرمی دوران کودکیش یعنی تعمیر دوچرخه مشغول شود و یک مغازه برای تعمیر دوچرخه باز کرد و بعد از مدتی نیز کمپانی جدید تاسیس کرد و خیلی زود به موفقیت قابل ملاحظه‌ای در ساخت موتورهای گازی ثابت دست یافت.

موفقیت کارل بنز در شرکت جدید کمک کرد تا وی بتواند روی رویای کودکی‌اش یعنی کالسکه‌های بدون اسب تمرکز کند. سرانجام کارل بنز رویای خود را در سال 1885 با ثبت بنز پتنت-موتورواگن به حقیقت تبدیل کرد تا نامش را در تاریخ صنعت خودر جاوان سازد و نوید شروع عصر طلایی جدیدی را بدهد. کارل بنز در تاریخ 19 ژانویه سال 1885 سه چرخه‌ای را که با موتور گازسوز حرکت می‌کرد، به شماره ۳۷۴۳۵ در دفتر ثبت اختراعات آلمان، در شهر برلین ثبت کرد. این خودرو نخستین اتومبیل در صنعت خودروسازی بشمار می‌آید.

کارل فردریش بنز تمام عمر خود را وقف صنعت خودرو و اتومبیل کرد و بدون شک عصر طلایی خودرو و بسیاری از تحولاتی که در قرن 20 میلادی به وقوع پیوست مدیون این مرد پرتلاش بوده است. کارل بنز سرانجام در تاریخ 4 آوریل سال 1929 و در 84 سالگی دیده از جهان فروبست. شرکت خودروسازی که کارل فردریش بنز از خود به جای گذاشت در حال حاضر یکی از بزرگترین شرکت‌های خودروسازی جهان است.

177 سال پیش در چنین روزی یوهان دیدریک وان در والس فیزیکدان برجسته هلندی متولد شد. شهرت این دانشمند بخاطر ارایه معادلات حالت گازها و مایعات بود که به همین خاطر نیز در سال ۱۹۱۰ موفق به دریافت جایزه فیزیک نوبل شد.

23 نوامبر سال 1837 یوهان دیدریک وان در والس در شهر لیدن هلند در یک خانواده پرجمعیت به دنیا آمد. پدرش نجار بود. به دلیل ساختار تحصیلی خاص قرن نوزدهم، بعد از اتمام پایان تحصیلات در مقطع ابتدایی، بجای ادامه تحصیل در مقطع راهنمایی و دبیرستان که پیش نیاز ورود به دانشگاه بود، تصمیم گرفت وارد مدرسه تحصیلات پیشرفته شود که در آن معلمان دوره ابتدایی را پرورش می‌دادند.

یوهان این دوره را در 15 سالگی به پایان رساند و در سال‌های 1856 تا 1861 به عنوان معلم دوره ابتدایی به تدریس مشغول شد. سپس دوره‌های تکمیلی را گذراند و به عنوان معلم ارشد در مدرسه تدریس می‌کرد. سال 1862 بخاطر علاقه‌اش به ریاضیات، فیزیک و ستاره شناسی، در کلاس‌های این دروس در دانشگاه محل تولدش حاضر می‌شد؛ اما به دلیل نگذراندن دوره دبیرستان، دانشگاه اجازه تحصیل رسمی به وی را نمی‌داد. در همین دوران دولت هلند شروع به برگزاری دوره‌هایی تحصیلی در مقطع دبیرستان برای افرادی مثل یوهان دیدریک کرد. یوهان نیز برای تدریس ریاضیات در این مدارس درخواست داد و مورد پذیرش واقع شد و خود نیز بصورت همزمان به مطالعه سایر دروس پرداخت. او در امتحانات پایان سال شرکت کرد تا بتواند مقطع دبیرستان را به پایان برساند و اجازه ورود به دانشگاه را کسب کند. بعد از پایان این دوره یوهان شروع به تحصیل در دانشگاه لیندن کرد و تحصیلاتش را در رشته فیزیک تا مقطع دکترا ادامه داد و سال 1873 توانست از پایان نامه دکترای خود دفاع کند.

دستاوردهای این فیزیکدان بزرگ در حوزه ترمودینامیک ارزشمند است، به طوریکه توانست جایزه نوبل فیزیک را سال 1910 دریافت کند. از دستاوردهای یوهان وان در والس می‌توان به معادله وان در والس اشاره کرد که نشان می‌دهد چون مولکول‌های موجود در یک گاز دارای حجمی معین هستند و نیروهای جاذبه بر یکدیگر وارد می‌کنند، گازهای حقیقی از قانون‌های گاز ایده‌آل پیروی نمی‌کنند. همچنین دیگر دستاورد مهم این فیزیکدان بزرگ نیروی واندروالسی است. سال 1873 یوهان وان در والس وجود نیروهای کشش بین مولکولی در میان مولکول‌های گاز را مطرح کرد. او عقیده داشت، مجموع این نیروها، میزان انحراف یک گاز حقیقی از گاز ایده آل را معین می‌کنند و توضیح خاستگاه این نیروهای بین مولکولی توسط فرتینر لاندن در سال ۱۹۳۰ پیشنهاد شد.

در فیزیک شعاع‌های واندروالس نمایانگر کوتاه‌ترین فاصله ممکن بین اتم‌هایی است که میان آنها پیوند شیمیایی وجود ندارد و این فاصله مقداری است که در آن، نیروهای جاذبه ضعیف بین اتم‌ها، با نیروی دافعه بین پوسته‌های الکترونی، به تعادل می‌رسد. این مبحث نیز به واسطه دستاوردهای این فیزیکدان بزرگ به نام وی نامگذاری شده است درواقع یوهان وان دروالس بود که برای نخستین بار ایده‌ی شعاع‌های واندروالس را مطرح کرد که اتم ها یک نقطه ساده نیستند و همین ایده را در معادله واندروالس نشان داد.

دکتر یوهان دیدریک وان در والس در تاریخ 8 مارچ سال 1923 در 85 سالگی دیده از جهان فرو بست.