238 سال پیش یوهان ویلهلم ریتر فیلسوف و شیمیدان بزرگ آلمانی متولد شد. وی جزو اولین کسانی است که در زمینه الکتروشیمی فعال بوده و دستاوردهای مهمی را نیز در این حوزه به جامعه علمی جهان ارائه کرده است.

یوهان ویلهلم ریتر 16 دسامبر سال 1776 به دنیا آمد. او از کودکی به علم و مطالعه علاقه‌مند بود و این علاقه تا حدی بود که نزدیکان و خانواده‌ نگران فرزندشان بودند و تردید داشتند که یوهان مشکل نداشته باشد.

علاقه یوهان به علم شیمی در 14 سالگی به اوج خود رسید و دست به انجام بسیاری از آزمایش‌های شیمی و الکتریسیته زد که تجربه ارزشمندی را برایش به همراه داشت. یوهان سال 1796 وارد دانشگاه ینا شد تا در رشته پزشکی به تحصیل بپردازد. اما بیشتر از آنکه به یک پزشک نزدیک باشد به یک دانشمند شبیه بود که در همان سنین کم دست به انجام بسیاری از آزمایش‌های شیمی زده و دانش بسیاری را در خصوص این علم و الکتریسیته اندوخته بود.

پس از فارغ التحصیلی، تحقیق و بررسی در خصوص شوک‌های الکتریکی یکی از موضوعات مورد نظر بوهان ریتر بود. وی به کمک دستاوردهای علمی افرادی همچون لویجی گالوانی و دیگر محققان در خصوص تاثیر جریان الکتریسیته بر بافت‌های موجودات زنده و همچنین مفهوم تولید جریان الکتریسیته به کمک فرایندهای شیمیایی، توانست زیربنایی که کسانی همچون گالوانی برای علم الکتروشیمی ایجاده کرده بودند را وسعت بخشد و تا حد زیادی نظریه‌های آنها را اصلاح کند. سال 1800 یوهان ریتر موفق به تجزیه آب با استفاده از جریان الکتریکی شد، همچنین ریتر میزان اکسیژن و هیدروژن را که از این فرایند بدست آمد را اندازه گیری کرد. در کنار روش الکترولیز آب، یوهان ریتر در همین دوران توانست روش الکتروپلیتینگ فلزات را نیز به نام خود ثبت کند. در سال 1802 ریتر توانست یک سل الکتروشیمیایی را اختراع کند که در ساخت آن از 50 صفحه مسی برای تولید و ذخیره جریان الکتریسیته استفاده شده بود. ریتر تاثیر جریان الکتریسیته را بر تمام اعضای بدنش همانند چشم، دست، پا و گوش آزمایش کرد و نتایج آن را ثبت کرد؛ همچنین وی اولین فردی بود که تفاوت اثر دو قطب باتری ساخته شده خود را ثبت و گزارش کرد، اگرچه بعدها بعضی از این نتایج با پیشرفت علم رد شدند.

یوهان ویلهلم ریتر تمام زندگی خود را صرف آزمایش و تحقیق و انجام کارهای تحقیقاتی کرد. وی هیچ‌وقت درآمد ثابت و مشخصی نداشت و با وجود سطح علمی بالا هیچ‌گاه به عنوان استاد دانشگاه به تدریس نپرداخت و ترجیح می‌داد زمانش را به انجام آزمایش‌های علمی صرف کند. در این شرایط وی مشکلات مالی بسیاری نیز داشت و حتی قادر نبود مخارج ابتدایی خانواده خود را تامین کند. ریتر به‌قدری غرق مطالعات و انجام آزمایش‌های علمی خود بود که حتی به فکر انتشار دستاوردهایش نیز نبود و دوستان و نزدیکانش همانند هانس کریستین اورستد شیمیدان و فیزیکدان سرشناس دانمارکی بعضی از دستاوردهای یوهان ریتر را منتشر می‌کردند. یوهان ویلهلم ریتر 23 ژانویه سال 1810 در 33 سالگی و در شرایطی که در فقر به سر می‌برد، دار فانی را وداع گفت.

14 دسامبر سال 1989 آندری دیمیتریویچ ساخاروف، فیزیکدان مشهور هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی فوت کرد. این فیزیکدان به گفته‌ی بسیاری مغز متفکر دانش هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی بوده و بسیاری از پیشرفت‌های هسته‌ای شوروی را پایه ریزی کرده است.

آندری ساخاروف در تاریخ 21 می سال 1921 در شهر مسکو متولد شد. پدرش معلم فیزیک و یک پیانیست آماتور بود و پدربزرگش از وکلای خوشنام در دوران تزار به شمار می‌رفت و این دو تاثیر زیادی در شخصیت آندری جوان داشتند و به نوعی قهرمانان وی به حساب می‌آمدند.

ساخاروف تحصیلات عالی را در دانشگاه مسکو آغاز کرد و سال 1941 توانست مدرک کارشناسی را در رشته فیزیک در خلال جنگ کسب کند. بعد از آن برای خدمت به ارتش پیوست در مرکز تحقیقاتی ارتش مشغول به کار شد. بعد از پایان جنگ جهانی دوم، سال 1945 به مسکو بازگشت تا تحصیل را ادامه دهد و سال 1947 موفق به کسب مدرک دکترا شد.

بعد از پایان جنگ به پرتوهای کیهانی علاقه پیدا کرد و در این زمینه به تحقیق پرداخت تا اینکه سال 1948 ایگور کوچاتوف و ایگور تام، فیزیکدانان هسته‌ای شوروی از وی برای کار در پروژه سلاح‌های هسته‌ای دعوت کردند. شوروی در تاریخ 29 اگست سال 1949 اولین سلاح هسته‌ای خود را آزمایش کرد و بعد از آن تیم تحقیقاتی شوروی در خصوص سلاح‌های هسته‌ای به شهر ساروف نقل مکان کردند و در سال 1950 مرکز تسلیحات هسته‌ای روسیه در شهر ساروف تاسیس شد. ساخاروف در مدت کوتاهی که در تیم تحقیقاتی سلاح‌های هسته‌ای شوروی عضو شده بود توانست تبدیل به نفر کلیدی این تیم شود و مغز متفکر دانشمندان شوروی در طراحی "ایده سوم" بود. ایده سوم نام رمز اولین بمب هیدروژنی شوروی با مقیاس بیشتر از یک مگاتن بود که سال 1950 ساخته شد. بعد از این مقطع ساخاروف تبدیل به مرد شماره یک در تسلیحات هسته‌ای شوروی شد و مسئولیت ساخت بمب‌های هیدروژنی را در دوران تنش بین شووری و آمریکا به عهده گرفت.

در ابتدا شوروی در انجام آزمایش‌ها از رقیب خود عقب بود و در مورد بمب‌های هیدورژنی نمی‌توانست به مکانیزم صحیح برای رها کردن انرژی انفجاری دست پیدا کنند. اما ساخاروف خیلی سریع مشکلات طراحی بمب‌ها را شناسایی کرد تا شوروی در مسابقه تسلیحاتی از رقیب خود، آمریکا عقب نماند. ساخاروف در ساخت بمب‌های هیدروژنی تا آنجا پیش رفت که بمب ساخته وی، ترسی جهانی را به همراه داشت. اواخر دهه‌ی 50 میلادی جاسوسان آمریکایی خبر از ساخت بمبی دادند که قدرت انفجاری آن حدود 100مگاتن بود و بسیار پیشرفته‌تر از بمب‌هایی بود که تا آن زمان ساخته و آزمایش شده بود.

سرانجام شوروی بمب قدرتمند خود که به نام بمب تزار رمز گذاری شده بود را سال 1961 آزمایش کرد. اما برای کاهش تشعشعات هسته‌ای قدرت آن‌را کاهش داد و در نتیجه آزمایش بمب تزار تخریبی معادل 50-60 مگاتن تی‌ان‌تی را به همراه داشت. بمب تزار قویترین بمب اتمی آزمایش شده تاریخ اتحاد جماهیر شوروی است. ترس قدرت‌های جهانی از سرانجام مسابقه تسلیحاتی و همچنین فشار جوامع بین المللی موجب شد تا هر دو کشور سعی در تعامل و کاهش تنش‌های سیاسی کنند. با وجود اینکه نام ساخاروف با ساخت بمب‌های اتمی ترسناک مشهور شده است؛ اما وی تحقیقات بسیار گسترده‌ای را نیز بصورت همزمان برای چگونگی کنترل این انرژی به منظور استفاده صلح آمیز از آن داشته است که بتواند به بشر کمک کند.  دکتر ساخاروف همچنین دستاوردهای زیادی در خصوص نحوه طراحی راکتورهای هسته‌ای برای تولید انرژی داشته که در آن دوران امید بسیاری را برای استفاده صلح آمیز از این انرژی بوجود آورد،با این حال تاکنون دانش بشر به آن سطح نرسیده است که بتواند آن طور که باید و شاید با کنترل این انرژی بزرگ از آن در جهت خدمت به بشر استفاده کند، اما به هر جهت علم هسته‌ای صرف نظر از بحث انرژی خدمات بسیاری در حوزه فناوری‌های نوین همچون پزشکی هسته‌ای به بشر کرده است.

دکتر ساخارف با وجود اینکه یکی از طراحان و سازندگان بمب‌های هسته‌ای بود، اما خود را دانشمند انرژی هسته‌ای می‌دانست و یکی از مخالفان انجام آزمایش‌های هسته‌ای و بکارگیری آن بود. از نگاه وی دورانی که بشر به توسعه و ساخت سلاح‌های هسته‌ای پرداخت شاید یک اشتباه بود، اما حال که این دوران پایان یافته، باید بجای سرکوب و نفی اتفاقی که افتاده، از نتایج مثبت آن به شکل صحیح استفاده کرد، تجربه آزمایش بمب تزار چشم بسیاری از سیاست مدارانی که بدنبال ساخت بمب‌های هسته‌ای بودند را باز کرد.

ساخارف مبارزات سیاسی زیادی را علیه سیاست‌های جنگ طلبانه شوروی و آزمایش بمب‌های هسته‌ای انجام داد و از سال 1980 تحت فشار شدید و در تبعید به سر می‌برد. دکتر ساخارف در تاریخ 14 دسامبر سال 1989 و در سن 68 سالگی در اثر حمله قلبی در گذشت.

182 سال پیش در چنین روزی الکساندر گوستاو ایفل مهندس و معمار بزرگ فرانسوی متولد شد. این مهندس، استاد ساخت سازه‌های بزرگ فلزی است و شهرتش را بخاطر ساخت برج ایفل و همچنین ساخت بدنه داخلی و فلزی مجسمه آزادی در آمریکا به دست آورد. وی همچنین دستاوردهای مهمی در زمان بازنشستگی در حوزه هواشناسی و ایرودینامیک داشته است.

خانواده‌ی گوستاو ایفل در قرن 18 میلادی از آلمان به فرانسه مهاجرت کردند و نام خانوادگی ایفل را از روی کوهی که در سرزمین اصلیشان در غرب آلمان قرار داشت برداشتند. با اینکه خانواده‌ی گوستاو همیشه از نام ایفل استفاده می‌کردند، اما زمان تولد گوستاو نام خانوادگی وی را همان نام اصلی آلمانی خود بونیخ هاوزن گذاشتند که در سال 1880 به صورت رسمی به ایفل تغییر پیدا کرد.

گوستاو ایفل با وجود اینکه بیشتر زمان خود را نزد مادر بزرگ‌اش سپری می‌کرد، اما رابطه بسیار گرم و نزدیکی با مادر خود داشت. مادر گوستاو فرد بسیار باهوشی بود و با راه انداختن تجارت ذغال درآمد بسیار خوبی داشت، آنقدر موفق بود که سال 1943 با فروش شرکتی که تاسیس کرده بود خود را بازنشست کرد. تا به خانواده خود نزدیک باشد. گوستاو ایفل به تحصیل علاقه‌ای نداشت و معمولا سرکلاس درس کمترین نمرات را می‌گرفت. وی در آن دوران اعتقاد داشت که مدرسه وقت تلف کردن است. اما دو سال آخر دبیرستان یکی از معلم‌هایش تاثیر عمیقی بر وی گذاشت و گوستاو ایفل به شدت به ادبیات و تاریخ علاقه‌مند شد و با جدیت به مطالعه پرداخت و توانست از دبیرستان فارغ التحصیل شود. در این میان عموی گوستاو که مخترع تجهیزات فرایندهای شیمیایی بود تاثیر زیادی روی او گذاشت و گوستاو به مهندسی علاقه مند شد. گوستاو ایفل سال 1855 توانست در رشته مهندسی شیمی فارغ التحصیل شود با وجود اینکه شهرت و آینده وی در مسیر دیگری رقم خورد.

پس از فارغ التحصیلی گوستاو قصد داشت در کارگاه عمویش به کار مشغول شود، اما با مخالفت شدید خانواده روبرو شد. گوستاو کارش را به عنوان دستیار نزد برادر ناتنی خود آغاز کرد در حالی که دستمزدی دریافت نمی‌کرد و بعد از چندین ماه کار بدون حقوق نزد یک مهندس راه آهن رفت و در آنجا به عنوان منشی مشغول به کار شد و این اولین کار با دستمزد وی بود.

اما شرکت جدید بعد از مدتی ورشکست شد ولی آن مهندس راه آهن که صاحب شرکت نیز بود، گوستاو را برای کار در یک شرکت بزرگ معرفی کرد و گوستاو ایفل در آنجا مشغول به کار شد و توانست با شگفتی تمام یک پل فلزی را برای راه آهن آلمان طراحی کند و بسازد که موجب جهش بزرگی در کار شد. بعد از گذشت چند وقت به وی پیشنهاد کار در چند کارخانه بزرگ داده شد و گوستاو پیشنهاد کار به عنوان رئیس مرکز طراحی و تحقیقات را پذیرفت.

به عنوان اولین کار، گوستاو یک پل فلزی در شهر بردو و روی رودخانه گارون ساخت که موفقیت بزرگی نیز برای شرکت وی به همراه داشت. به مرور گوستاو ایفل به عنوان یک نابغه در طراحی و ساخت سازه‌های فلزی در سراسر فرانسه شناخته شد. در دهه‌ی 1870 ایفل شروع به اجرای پروژه‌های بزرگ در خارج از فرانسه کرد که برای مثال می‌توان به ایستگاه مرکزی راه‌آهن در شهر بوداپست اشاره کرد که یکی از نمونه‌های نادر از کارهای گوستاو ایفل است و جنبه تاریخی در زندگی حرفه‌ای او دارد. گوستاو ایفل نقش بسیار مهمی در ساخت مجسمه آزادی ایفا کرد، زمانی که وی به عنوان مهندس در طراحی و ساخت سازه داخلی مجسمه از سوی آگوستو فردریک طراح و معمار فرانسوی مجسمه آزادی، به ایفل داده شد، طرح اولیه و ساختار داخلی را کاملا تغییر داد. ایفل مخالف ساخت مجسمه بصورت یکپارچه با این ابعاد بود چراکه فشار کار در این حالت بسیار افزایش یافته و خطر شکستی و خراب شدن کار نیز افزایش می‌یافت، به همین دلیل تصمیم گرفت تا از سازه فلزی در درون مجسمه به عنوان اسکلت استفاده کند. طرحی که ایفل برای ساخت مجسمه آزادی ارائه کرد، بعدها موجب خلق سبک دیوار پرده‌ای شد که امروزه نیز از آن استفاده می‌شود.

از دیگر یادگارهای مهم و فراموش نشدنی گوستاو ایفل می‌توان به برج ایفل که نماد شهر پاریس است اشاره کرد. این برج برای نمایشگاه جهانی پاریس در سال 1889 برای بزرگداشت یکصدمین سالگرد انقلاب فرانسه، ساخته شد. برای ساخت این نماد، یک مسابقه طراحی برگزار شد و در آن از تمامی طراحان بزرگ دعوت به عمل آمد تا طرح‌های خود را برای ساخت این برج ارائه دهند و سرانجام از بین 700 طرح پیشنهادی که در مسابقه طراحی به ثبت رسید، طرح گوستاو ایفل به اتفاق آرا انتخاب شد. ساختن برج زیر نظر گوستاو ایفل در اول ژوئیه سال 1887 شروع شد. برج ایفل یک هنر مهندسی در سازه‌های فلزی به حساب می‌آید و گوستاو ایفل تمام علم و نبوغ خود را در مهندسی و ریاضیات آمیخته با هنر به رخ جهانیان کشید. ساخت برج ایفل دو سال و دو ماه طول کشید و ۸۵۰ نفر برای ساخت آن همکاری کردند. این برج از ۱۸ هزار و ۳۸ قطعه ساخته شده و برای اتصال آن‌ها از دو و نیم میلیون پیچ مهره و میخ پرچ استفاده شده است. ارتفاع برج ۳۲۴ متر است که در زمان خود مرتفع‌ترین برج جهان بوده است. وزن برج ایفل بیش از ۱۰ هزار تن است که ۷ هزار و ۳۰۰ تن آن فولاد است.

گوستاو ایفل بعد از بازنشستگی عمر خود را صرف تحقیق در خصوص هواشناسی و ایرودینامیک کرد و سرانجام در تاریخ 27 دسامبر سال 1923 و در سن 91 سالگی دیده از جهان فروبست.

234 سال پیش در چنین روزی یعنی 13 دسامبر سال 1780 میلادی یوهان ولفگانگ دوبراینر شیمیدان بزرگ آلمانی متولد شد. شهرت این دانشمند بیشتر بخاطر جدول تناوبی پیشنهادی او است.

یوهان ولفگانگ دوبراینر در یک خانواده متوسط رو به پایین بدنیا آمد، پدرش دُرشکه‌چی بود و درآمد کمی داشت لذا یوهان جوان فرصت حضور در مدرسه را پیدا نکرد و از سنین کم کار را آغاز کرد. یوهان به عنوان دستیار داروساز در کودکی شروع به کار کرد و همزمان خواندن و نوشتن را فرا گرفت. همچنین بخاطر ماهیت کاری که در گیر آن بود، کتاب‌های علمی زیادی را دسترسی داشت، لذا از این فرصت استفاده کرد و به مطالعه تمامی کتاب‌های علمی در خصوص داروسازی پرداخت که برای سن کم او بسیار سنگین بودند، اما به مرور دانش فراوانی کسب کرد.

زمانی که سنش کمی افزایش یافت در سخنرانی‌های علمی شرکت می‌کرد و به مرور حتی به مناظره با دانشمندان نیز می‌پرداخت و بعد از مدتی خود وی به عنوان سخنران دعوت می‌شد. یوهان ولفگانگ دوبراینر برای تحصیلات تکمیلی وارد دانشگاه استراستبورگ شد و در این دانشگاه به تحصیل در رشته شیمی پرداخت. در کنار تحصیل در دانشگاه یوهان به مطالعات وسیع خود و شرکت در سخنرانی‌های علمی که از کودکی به آن علاقه داشت، ادامه داد.

در سال 1810 در حالی که یوهان ولفگانگ دوبراینر حدود 30 سال سن داشت به عنوان استاد دانشگاه ینا انتخاب شد. در سال 1829 یوهان ولفگانگ دوبراینر در خلال آزمایشات علمی خود توانست ردپای بعضی از عناصر را شناسایی کند. برای مثال می‌توان به جرم اتمی لیتیم و پتاسیم اشاره کرد که بسیار نزدیک عدد اتمی سودیم بود. دوبراینر توانست الگوی مشابهی را نیز برای کلسیم، استرونتیم و باریوم کشف کرد. که به مرور این الگوها تبدیل به جدول تناوبی دوبراینر شد که جزو اولین تلاش‌های دانشمندان برای دسته بندی عناصر شیمیایی بر اساس خصوصیات فیزیکی آن‌ها به شمار می‌رود.

از دیگر دستاوردهای این شیمیدان بزرگ می‌توان به کشف یک ترکیب آلی به نام فورفورال اشاره کرد که در بسیاری از محصولات کشاورزی نظیر ذرت، جو، سبوس گندم و ... وجود دارد. امروزه فورفورال اهمیت بسیار بالایی فرایندهای شیمیایی تجدیدپذیر غیر پایه‌ی نفتی ایفا می‌کند و از الکل آن به وفور برای تولید رزین که ماده‌ای چسب ناک است استفاده می‌شود. از دیگر دستاودرهای دوبراینر می‌توان به چراغ دوبراینر اشاره کرد که در سال 1823 اختراع شد و تا سال 1880 بصورت گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ در این چراغ از واکنش فلز روی و اسید سولفوریک برای تولید گاز هیدروژن استفاده می‌شد و زمانی که شیر چراغ باز می‌شد گاز هیدروژن خارج شده و شعله ور می‌شد.

یوهان ولفگانگ فون گوته شاعر، ادیب، نویسنده، نقاش، فیلسوف و انسان شناس  بزرگ آلمانی  از دوستان نزدیک یوهان ولفگانگ دوبراینر بود که بصورت هفتگی در کلاس‌های علمی و سخنرانی‌های دوبراینر شرکت می‌کرد و تئوری پیوستگی شیمیایی دوبراینر الهام بخش وی در نوشتن داستان معروف Elective Affinities بوده است.

یوهان ولفگانگ دوبراینر در تاریخ 24 مارچ سال 1849 و در 68 سالگی دیده از جهان فروبست.