116 سال پیش «کارل زیگلر» شیمیدان برجسته آلمانی متولد شد. شهرت این شیمیدان بزرگ بخاطر دستاوردهایش در زمینه‌ی پولیمرها است که به موجب آن در سال 1963 به همراه «جولیو ناتا» دانشمند ایتالیایی جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد.

26 نوامبر سال 1898 کارل زیگلر شیمیدان بزرگ آلمانی در شهر کِسل واقع در امپراتوری آلمان متولد شد.

تحصیلات ابتدایی را در شهر محل تولد خود گذراند و در همان دوره، مطالعه کتابی که به بیان مقدماتی از فیزیک پرداخته بود، توجه کارل را جذب کرد و در همان دوره‌های راهنمایی و دبیرستان دست به انجام آزمایش‌های زیادی در زمینه فیزیک و شیمی زد. انجام آزمایش‌های علمی در سنین کم و پیگیری نتایج آن باعث شده بود تا تمایز قابل ملاحظه‌ای با هم‌سن‌های خود در خصوص مباحث علمی داشته باشد. پدر کارل نیز سعی می‌کرد فرزندش را به دانشمندان بزرگی که می‌شناخت معرفی کند تا کارل جوان بتواند از آن‌ها بیاموزد. امیل ادولف فون برینگ یکی از دانشمندان بنامی است که در سال 1901 جایزه نوبل پزشکی را بخاطر کشف سرم دیفتری کسب کرده بود و زندگی بسیاری را از این بیماری نجات داد. این دانشمند بزرگ به فرشته نجات کودکان مشهور است چراکه در آن دوران بیماری دیفتری بزرگترین عامل مرگ و میر کودکان بود.

کارل در کنار آزمایشات شخصی زیادی که انجام داد از این فرصت‌ها که پدرش با معرفی وی به دانشمندان بزرگ فراهم می‌کرد،  به خوبی در جهت گسترش دامنه اطلاعات‌اش استفاه کرد و زمانی که از دبیرستان فارغ التحصیل شد جزو ممتازترین دانش آموزان مدرسه بود.

کارل زیگلر تحصیلاتش را در دانشگاه ماربورگ آغاز کرد و سطح دانش و اطلاعات وی تمام اساتید دانشگاه را شگفت زده کرد تا آنجا که دو ترم نخست را از فهرست دروس مورد نیاز کارل زیگلر با نمره قبولی حذف کردند و وی اجازه یافت از ابتدا دروس ترم 3 را بخواند. تحصیلات کارل با جنگ جهانی مصادف و با وقفه همراه شد. وی به عنوان سرباز در ارتش آلمان خدمت می‌کرد و با پایان جنگ مجددا به تحصیل مشغول شد. زیگلر در سال 1920 دکترا گرفت.

زیگلر بین سال‌های 1920 تا 1926 بخاطر مشکلات شدید اقتصادی، نتوانست کار مناسبی پیدا کند و در دانشگاه‌های مختلف به تدریس پاره وقت مشغول بود. اما در سال 1926 موفق شد کرسی استادی دانشگاه هایدلبرگ را تصاحب کند که موفقیت بزرگی در شرایط اقتصادی آلمان بعد از جنگ به حساب می‌آمد. این شرایط موجب به وجود آمدن موقعیتی شد که به مدت 10 سال در زمینه شیمی عالی به تحقیق بپردازد و زیربنای بسیاری از دستاوردهای مهم  را در همین دوران پایه گذاری کند. در این دوران در خصوص رادیکال‌ها روی کربن‌های سه ظرفیتی به تحقیق پرداخت که او را بسوی دستاوردهای مهمش در خصوص ترکیبات آلی-فلزی هدایت کرد. همچنین دکتر زیگلر در زمینه سیستم‌های حلقه‌ای چند عضوی در شیمی آلی به تحقیق و بررسی پرداخت.

سال 1936 دکتر کارل زیگلر به عنوان استاد و رییس موسسه‌ی شیمی دانشکاه هیل انتخاب شد؛ وی همچنین به عنوان استاد مهمان در دانشگاه شیکاگو نیز شروع به تدریس کرد. در زمان جنگ جهانی دوم، کارل زیگلر با اینکه علاقه‌ای به فعالیت‌های نظامی نداشت، اما به حمایت مالی نیروی SS پرداخت و سال 1940 مدال لیاقت را از حزب نازی دریافت کرد.

دکتر کارل زیگلر تمایلی به مسایل سیاسی و نظامی نداشت و تمرکزش تنها روی کارهای تحقیقاتی بود. او در سال 1943 به عنوان رییس مرکز تحقیقاتی مکس پلانک برای تحقیقات روی ذغال سنگ انتخاب شد و تا سال 1969 در این مقام باقی ماند. بعد از پایان جنگ دکتر کارل زیگلر از دارایی‌های شخصی خود برای بازسازی انجمن شیمی‌دانان آلمان استفاده کرد تا انسجامی در آن ایجاد کند و کارهای تحقیقاتی را روی ویرانه‌های جنگ مجدد از سر بگیرد. دکتر کارل زیگلر دستاوردهای مهم علمی را کسب کرده بود، اما با توجه به شرایط سخت آلمان بعد از پایان جنگ به خصوص فشارهای شدیدی که روی دانشمندان از سوی نیروهای شرق و غرب وجود داشت از ارائه آنها ترس داشت.

سال 1952 دکتر کارل زیگلر در مورد یک کاتالیزو که توسط وی کشف شده بود با یک شرکت ایتالیایی مذاکره کرد و اطلاعاتش را در‌باره این کاتالیزو در اختیار آنها قرار داد. دانشمند ایتالیایی جولیو ناتا به عنوان مشاور در این شرکت مشغول کار بود و زمانی که اطلاعات این کاتالیزو جدید را مشاهده کرد، شگفت زده شد. در آن زمان کارل زیگلر به کمک کاتالیزوری که جولیو ناتا آنرا کاتالیزور زیگلر نامگذاری کرده بود، پیشنهاد تولید انبوه پلی اتیلن، اتیلن و پروپیلن را به شرکت ایتالیایی ارایه کرده بود. موضوع کاتالیزور زیگلر در زمینه ترکیب پلیمرها آنقدر با اهمیت بود که جوامع علمی به سرعت از این موضوع مطلع شدند و کشف دکتر کارل زیگلر جهانی شد. به موجب همین کشف در سال 1963 جایزه نوبل شیمی به کارل زیگلر و جولیو ناتا اختصاص یافت.