44 سال پیش در چنین روزی «سر چاندراساخرا ونکاتا رامان» فیزیکدان برجسته‌ی هندی که به سی.وی.رامان مشهور بود فوت کرد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر کار بر روی تفرق نور و انرژی پدیده‌ی رامان بود که به همین خاطر در سال 1930 مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد.

44 سال پیش در چنین روزی یعنی 21 نووامبر سال 1970 سر چاندراساخرا ونکاتا رامان فیزیکدان برجسته هندی و مشهور به سی وی رامان در بنگلور کشور هند از دنیا رفت. سی وی رامان در تاریخ 7 نووامبر سال 1888 در کشور هند که مستعمر‌ه انگلستان بود متولد شد. او که از آغاز به علم علاقه مند بود به تحصیل و یادگیری پرداخت و در آزمون مدارس مهم شرکت می‌کرد تا بتواند بورسیه تحصیلی دریافت کند و از این طریق موفق شد خود را به کالج پریزیدنسی برساند و در سال 1904 کارشناسی خود را دریافت کند. او به عنوان دانشجوی ممتاز برنده مدال طلای فیزیک انتخاب شد.

رامان در سال 1907، مدرک کارشناسی ارشد خود را با بالاترین نمرات ممکن دریافت کرد. بعد از فارغ التحصیلی در یک شغل دولتی مشغول به کار شد؛ اما در سال 1917 زمانی که کرسی استادی در دانشگاه کلکته به وی پیشنهاد شد کار دولتی را رها کرد و به عنوان استاد فیزیک در دانشگاه کلکته مشغول به تدریس شد. در همان دوره وی عضو انجمع هندیان ترویج علوم شد که یک انجمن علمی فعال برای دانشجویان و دانشمندان هندی بود که خود وی این دوران را از طلایی‌ترین دوران زندگیش یاد کرده است.

در سال 1928 سی وی رامان یک آزمایش در خصوص پراکندگی نور ترتیب داد در خلال این آزمایش پدیده‌ای را کشف کرد که  در آن پراکنش غیرکشسان فوتون را نشان می‌داد که این پدیده  امروزه به اثر رامان در فیزیک مشهور است. این پدیده از آن جهت دارای اهمیت بسیار بالای است که موجب اثبات ماهیت کوانتومی پراکندگی نور در فیزیک شد. بنیاد نوبل به خاطر همین کشف در سال 1930، سی وی رامان را برنده جایزه نوبل فیزیک کرد. نکته جالب و عجیب این جایزه نوبل عدم برنده اعلام شدن دیگر دانشمند هندی «کاریامانیکام سرینیواسا کریشنان» بود که کمک بسیار زیادی به سی وی رامان در رسیدن به این دستاورد کرد و در همه محافل علمی نام وی برای این پدیده در کنار نام رامان آورده می‌شد و حتی در زمان اهدای جایزه نوبل نیز از وی نام برده شد ولی بناید نوبل وی را همراه رامان برنده جایزه نوبل نکرد.

در تعریف موضوع پراکندگی رامان یا پدیده رامان وقتی نور از یک اتم یا مولکول پراکنده می‌شود، بیشتر فوتون‌های کشسان پراکنده می‌شوند (پراکندگی ریلی). این فوتون‌ها انرژی، بسامد و طول‌موج یکسانی با فوتون‌های فرودی دارند. ولی نسبت کمی از فوتون‌ها (تقریباً یک فوتون از ده میلیون) با طول موج متفاوت (و معمولاً کمتری) پراکنده می‌شوند.

سرانجام سر چاندراساخرا ونکاتا رامان فیزیکدان برجسته سرزمین هند در تاریخ 21 نووامبر سال 1970 و در 82 سالگی از دنیا رفت.

جیمز بچلر سامر، شیمیدان بزرگ آمریکایی، 127 سال پیش متولد شد. شهرت این دانشمند بزرگ بخاطر تحقیقات روی آنزیم‌ها و اثبات موضوع پروتئین‌ بودن آنهاست. به همین دلیل سامر سال 1946  جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد.

19 نوامبر سال 1887 جیمز بچلر سامر در کانتون ایالت ماساچوست به دنیا آمد.

بچلر سامر بعد از سپری کردن تحصیلات پایه، وارد دانشگاه هاروارد شد و سال 1910 در رشته شیمی با مدرک کارشناسی فارغ التحصیل شد. او زیر نظر شیمیدانان برجسته‌ای همچون راجر ادامز، فارینگتون دانیلز، فرانک ویتمور، جیمز برایانت کونان و چارلز لوران جکسون تحصیلات کارشناسی را به پایان رساند. بعد از پایان دوره کارشناسی برای تحصیلات تکمیلی در رشته زیست شیمی وارد دانشکده پزشکی هاروارد شد و در سال 1914 دکترای گرفت. سپس به عنوان استاد در دانشگاه کورنل مشغول به تدریس و تحقیق شد.

در دانشگاه کورنل، سامر شروع به تحقیق و کار روی ایزوله کردن آنزیم‌ها کرد تا بتواند خواص آنها را بهتر بررسی کند. آنزیم‌ها نوعی ماده آلی هستند که فرایند شیمیایی را در یک ارگانیسم یا موجود زنده تقویت یا تضعیف می‌کند؛ ولی خود دگرگون نمی‌شود. تمامی آزمایش‌های ابتدایی سامر با شکست روبه‌رو شد و تقریبا تمام همکارانش اطمینان داشتند موضوعی که وی بررسی می‌کند غیر ممکن است. اما سرانجام در سال 1926 سامر توانست آنزیم اوره را ایزوله و آنرا تبدیل به ساختار بلوری کند. وی همچنین ثابت کرد انزیم اوره یک نوع پروتيئن است و این اولین باری بود که چنین آزمایشی صورت گرفت و به نتیجه رسید. سامر با توجه به دستاوردهای مهم علمی که در این دوران کسب کرده بود، سال 1929 به عنوان استاد دانشگاه کورنل برگزیده شد و به تحقیقاتش در خصوص آنزیم‌ها ادامه داد. سال 1947 بنیاد نوبل دکتر سامر، دکتر نروتروپ و دکتر وندل مردیت استنلی را بخاطر دستاوردهایشان در زمینه بلوری کردن آنزیم‌ها، به عنوان برنده جایزه نوبل شیمی انتخاب کرد.

جیمز بچلر سامر در تاریخ 12 اگوست سال 1955 و در سن 67 سالگی دیده از جهان فرو بست.

ویندوز ۱.۰ در حقیقت یک محیط گرافیکی برای کامپیوتر‌های شخصی بود که مایکروسافت در ۲۰ نوامبر ۱۹۸۵ ارائه کرد. بیل گیتس، بنیانگذار شرکت مایکروسافت، ویندوز ۱.۰ را با ایده گرفتن از دیگر شرکت نرم‌افزاری آن دوران Visi On توسعه داد.

اولین نسخه از ویندوز بر پایه پوسته‌ای گرافیکی چند وظیفگی و ۱۶ بیتی و نصاب MS-DOS محیطی را برای اجرای نرم‌افزار‌های گرافیکی طراحی شده برای ویندوز مهیا می‌کرد.

زمانی که ویندوز ۱.۰ ارائه شد با پاسخ مثبت و حمایت چندین شرکت تولید کننده سخت افزار و نرم‌افزار رو به رو شد. اما منتقدان ویندوز ۱.۰ را ضعیف ارزیابی کردند و گفتند که این سیستم عامل انتظاراتشان را برآورده نکرده است. به خصوص، آن‌ها فکر می‌کردند ویندوز ۱.۰ تمرکز زیادی بر روی ورودی‌‌های ماوس دارد. آن زمانی که هنوز گستردکی عملکرد ماوس به شکل کنونی نبود و همچنین این ویندوز  زمانی که بر روی سخت‌افزاری رده پایین اجرا می‌شد با مشکلات عملکردی متعددی دست و پنجه نرم می‌کرد.

در آن زمان بر خلاف شرکت Visi On، توسعه دهندگان ویندوز به یونیکس برای توسعه اپلیکیشن‌‌های IBM PC نیاز نداشتند و مایکروسافت نیز نقشه ریخته بود تا دیگر کمپانی‌‌ها، حتی شرکت‌های رقیب را تشویق کند تا برای ویندوز نرم‌افزار بسازند. آن‌‌ها نیز ملزم نبودند از رابط کاربری مایکروسافت در نرم‌افزار‌های خود استفاده کنند. تولید کننده‌‌های  زیادی همچون Compaq ،Zenith و DEC قول پشتیبانی و شرکت‌های نرم‌افزاری نظیر Ashton-Tate و Lotus قول توسعه نرم‌افزار و پشتیبانی  از ویندوز ۱.۰ را دادند.

بر خلاف نظر منتقدان آن دوره، ویندوز ۱.۰ توانست خود را به عنوان یکی از بنیان‌های اصلی مایکروسافت ثابت کند و در تاریخ کلی کامپیوتر نقش بزرگی داشته باشد. مایکروسافت سرانجام موفق شد در نوامبر سال ۱۹۸۷ ویندوز ۲.۰ را منتشر کند و بعد از پشتیبانی بسیار بلند مدت ۱۶ ساله از اولین ویندوز خود به صورت رسمی در ۳۱ دسامبر سال ۲۰۰۱ پشتیبانی از ویندوز ۱.۰  را متوقف کرد. در پایان جالب است اشاره کنم که این ویندوز برای نصب و اجرا به دو دیسک فلاپی و ۱۹۲ کیلوبایت حافظه رم نیاز داشت.

117 سال پیش در چنین روزی پاتریک پلاکت فیزیکدان تجربی و برنده جایزه نوبل سال 1948 متولد شد. شهرت این دانشمند بخاطر دستاوردهایش در خصوص اتاقک ابری یا اتاقک ویلسون، پرتوهای کیهانی و ژئو فیزیک است.

117 سال پیش در چنین روزی یعنی 18 نووامبر سال 1897، پاتریک بلاکت، فیزیکدان برجسته‌ی انگلیسی در شهر لندن متولد شد. در کودکی به پرواز علاقه زیادی داشت و اکثر زمان خود را صرف ساخت ماکت هواپیما می‌کرد. پاتریک با توجه به هوش بالایی که داشت توانست به راحتی وارد کالج سلطنتی نیروی دریایی انگلستان شود.

در خلال جنگ جهانی اول در نیروی دریایی انگلستان به عنوان متخصص مخابرات خدمت کرد. بعد از جنگ جهانی دوم نیروی دریایی انگلستان کسانی که به خاطر جنگ نتوانسته بودند تحصیل خود را ادامه دهند را به تحصیل دعوت کرد و و بدین ترتیب پاتریک بلاکت وارد دانشگاه کمبریج شد. وی در کنار تحصیل وارد لابراتوار کوندیش شد و در آنجا شروع به کارهای تحقیقاتی کرد. در همین دوران بود که همراه با رادرفرود شروع به کار بر روی اتاقک ابری یا اتاقک ویلسون کرد. این اتاقک نوعی محفظه برای آشکارسازی ذرات پرتوهای یونیزان است که رادرفورد در آزمایش هسته نیتروژن به آن نیاز داشت.

در حدود سال‌های 1924-1925 بلاکت به دانشگاه گوتینگن در آلمان رفت و در آنجا زیر نظر جیمز فرانک بر روی طیف بینی مشغول تحقیق شد. طیف بینی عبارت است از مطالعه‌ی ماده و خواص آنها با بررسی نور، صوت و ذرات گسیل شده، جذب شده یا پراکنده شده از ماده مورد بررسی. در سال 1933 بلاکت موفق شد تا وجود پوزیترون‌ها را با توجه به نتایج آزمایش‌هایی که خود طراحی کرده بود به اثبات برساند. بعد از این دستاورد بلاکت به دانشگاه لندن رفت و در آنجه به عنوان استاد فیزیک مشغول به تدریس شد. در سال 1937 بلاکت دانشگاه لندن را به مقصد دانشگاه منچستر ترک کرد و در این دانشگاه یکی از بزرگترین و معروف‌ترین آزمایشگاه‌های فیزیک دوران خود را ساخت.

در سال 1947 بلاکت نظریه خود را در خصوص نیروی مغناطیس زمین مطرح کرد تا بتوان به کمک آن توضیحی یکسان برای نیروی جاذبه زمین و نیروی الکترومغناطیس آن مطرح کرد. همین تحقیقات و آزمایشات بود که وی را به سمت حوزه ژيوفیزیک کشاند تا یکی از دانشمندان به نام این حوزه، لقب گیرد. در سال 1948 دکتر بلاکت بخاطر اختراع و بکارگیری اتاقک چمبر برای استفاده در مطالعه پرتوهای کیهانی مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد. در سال 1953 پروفسور بلاکت به عنوان ریس دپارتمان فیزیک دانشگاه سلطنتی لندن انتخاب شد.

دکتر پاتریک بلاکت در تاریخ 13 جولای سال 1974 و در 76 سالگی دیده از جهان فروبست.