49 سال پیش در چنین روزی سازمان فضایی اتحاد جماهیر شوروی اقدام به پرتاب کاوشگر ونرا 3 به سوی سیاره ناهید کرد. این کاوشگر با هدف بررسی سطح سیاره ناهید طراحی شده بود و در زمان خود از پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌های روز دنیا، بهره می‌برد.

49 سال پیش در چنین روزی یعنی 16 نووامبر سال 1965 کاوشگر ونرا 3 ساخت اتحاد جماهیر شوروی از پایگاه فضایی بایکانور قزاقستان به فضا پرتاب شد. این کاوشگر در آن زمان با هدف بررسی و مطالعه سطح سیاره ناهید به فضا پرتاب شد.

با شروع مسابقه فضایی آمریکا و شوروی در خلال جنگ سرد پروژه‌های بسیاری برای کشف دنیای خارج از سیاره خاکی توسط این دو ابرقدرت به اجرا درآمد که بعضی از آنها موفقیت آمیز بودند، بعضی دیگر با شکست روبرو شدند. سیاره ناهید دومین سیاره سامانه خورشیدی است که میان زمین و تیر (عطارد) قرار گرفته‌ است. این سیاره نزدیک‌ترین سیاره به زمین است و بعد از ماه، درخشان‌ترین جرم آسمانی طبیعی به شمار می‌رود که به هنگام شب از زمین رویت می‌شود. ناهید داغ‌ترین سیاره در سامانه خورشیدی است. جو ضخیم و غلیظ آن موجب می‌شود که دیدن سطح آن از طریق رصد، دشوار باشد. تفکر دستیابی به فضای خارج از سایره خاکی و تصاحب آن توسط این دو ابر قدرت در خلال جنگ سرد، شوروی را ترغیب کرد تا اطلاعات بیشتری در خصوص ناهید کسب کند. خصوصیات جوی و فیزیکی این سیاره باعث می‌شد که دانشمندان نتوانند اطلاعات زیادی از سطح ناهید کسب کنند و به همین دلیل نیز شوروی پروژه ونرا 3 را طراحی و اجرا کرد.

سیاره ناهید بدون ماه است و از بسیاری دیدگاه‌ها چون اندازه، جرم، گرانش و ترکیبات ساختاری به زمین شباهت دارد و به همین دلیل به آن  لقب خواهرِ زمین را نیز داده‌اند. همچنین بعضی از دانشمندان اعتقاد دارند که در چند میلیون سال پیش سیاره ناهید، همانند زمین بوده و از شرایط زندگی برخوردار بود است که همین موضوع نیز انگیزه شوروی را برای انجام کارهای تحقیقاتی بر روی این سیاره افزایش داد. فاصله سیاره ناهید با زمین ۴۲ میلیون کیلومتر در نزدیک‌ترین فاصله  و در دورترین حالت ۲۵۷ میلیون کیلومتر است؛ این سیاره در مدت 225 روز زمینی بدور خورشید گردش می‌کند و برخلاف جو زمین بیشترین گاز تشکیل دهنده این سیاره را دی اکسید کربن تشکیل می‌دهد.

کاوشگر ونرا قبل از این که بتواند به جو این سیاره نزدیک شود، ارتباط با زمین را از دست داد و در حدود 1 مارچ سال 1966 بر روی سطح این سیاره بدون اینکه بتواند اطلاعات خاصی را مخابره کند سقوط کرد. دمای بالای این سیاره و شرایط جوی آن کار را برای ارسال کاوشگرهای تحقیقاتی بسیار سخت کرده است.

سفینه مارینر 2 در دسامبر سال 1962 از فاصله 35,000 کیلومتری سیاره ناهید عبور کرد و مشاهدات این سفینه مشخص کرد که این سیاره توسط ابرهای سفید مایل به زرد پوشیده شده است. سفینه مارینر 10 در سال 1974 از ارتفاع حدود 6,500 کیلومتری توانست بررسی دقیقتری را انجام دهد و مشخص شد که این ابرها با سرعتی بیش از 240 کیلومتر در ساعت بدور سیاره در گردش هستند. اما سرانجام دانشمندان شوروی موفق شدند تا اولین کاوشگر را بر سطح این سیاره مرموز فرود بیاورند. در تاریخ 22 اکتبر سال 1975 وسیله ای از سفینه ونرا 9 بر روی سطح این سیاره فرود آمد و با وجود شرایط سخت جوی و دمای بسیار بالای سیاره‌ی ناهید توانست حدود 2 ساعت قبل از خرابی مقاومت کند و عکس‌هایی را از سطح سیاره ناهید به زمین مخابره کند که این عکس‌ها اولین تصاویر گرفته شده از سطح این سیاره هستند.

۱۷۲ سال پیش در چنین روزی سر جان ویلیام استرات، فیزیکدان برجسته انگلیسی متولد شد. شهرت این فیزیکدان بزرگ بخاطر کشف گاز آرگون با همکاری ویلیام رمزی دانشمند اسکاتلندی و نیز کشف پدیده پراکندگی رایلی است.

۱۲ نوامبر سال ۱۸۴۲ سر جان ویلیام استرات، فیزیکدان انگلیسی دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه هارو سپری کرد و سال ۱۸۶۱ وارد دانشگاه کمبریج شد و در رشته ریاضیات مشغول به تحصیل و در تاریخ ۱۸۶۵ فارغ التحصیل شد. وی تحصیلاتش را ادامه داد و سال ۱۸۶۸ مدرک کارشناسی ارشد دریافت کرد. جان ویلیام در خانواده اشرافی متولد شده بود و سال ۱۸۷۳ با مرگ پدر، به مقام بارون سوم رایلی رسید. لرد رایلی سال‌های ۱۸۷۹ تا ۱۸۸۴ کرسی استادی کوندیش فیزیک در دانشگاه کمبریج را پس از جیمز کلرک ماکسول به عهده داشت. در سال ۱۸۸۳ جان ویلیام استرات تفصیر علمی حرکت Dynamic Soaring پرندگاه را منتشر کرد. از سال ۱۸۸۷ تا ۱۹۰۷ به تدریس فلسفه طبیعی پرداخت و سال۱۹۰۰ توانست با نظریه‌های خود مفهوم مکان یابی صوتی را مطرح کند که بعدها باعث تحولات بزرگی در علم فیزیک شد.

یکی از مهم‌ترین دستاوردهای علمی سر جان ویلیام استرات، کشف گاز آرگون با همکاری ویلیام رمزی فیزیکدان اسکاتلندی بود که به موجب آن در سال ۱۹۰۴ مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد. ۱۹ آوریل ۱۸۹۴ به عنوان دانشمندی بزرگ و شناخته شده، سخنرانی پیرامون دستاوردهای علمی خود در زمینه گازها ارایه و  اعلام کرد که جرم گاز نیتروژن که از فرایندهای شیمیایی بدست می‌آید با جرم آن در حالت ایزوله در هوا، متفاوت است. در این سخنرانی، ویلیام رمزی شرکت کرده بود و موجب حمایت وی از استرات شد تا در این خصوص به تحقیق بپردازد و به موجب آن گاز آرگون را کشف کند. رمزی با انجام آزمایشات مختلف متوجه گاز دیگری شد که تا آن روز ناشناخته بود. بعد از شناسایی این گاز جدید ویلیام رمزی این گاز را آرگون نامید.

کشف گاز آرگون، امواج رایلی در فیزیک صدا، پراکندگی رایلی، مفهموم جزئیات تصویر در فیزیک نور، مفهوم فاصله زمانی در دریافت امواج صوتی دو گیرنده در فیزیک صوت، مفهوم صوت شناسی و بسیاری دیگر از مفاهیم بنیادی در فیزیک صوت و نور از دستاوردهای این دانشمند بزرگ هستند.

سر جان ویلیام استرات، بارون سوم رایلی ۳۰ ژوئن ۱۹۱۹ درگذشت. فرزندش بارون چهارم رایلی، رابرت جان استرات نیز از فیزیکدانان بزرگ زمان خود بود که نیتروژن فعال را کشف کرد.

۱۱ سال پیش در چنین روزی سه اخترشناس به نام‌های مایک براون، چاد توریجلو و رابینو ویتزو موفق به شناسایی یک سیارک جدید شدند و آن‌را سدنا ۹۰۳۷۷ نامیدند. این سیارک فرانپتونی دورترین عضو شناخته شده منظومه شمسی است.

۱۱ سال پیش در چنین روزی یعنی ۱۴ نووامبر سال ۲۰۰۳ سه دانشمند و اخترشناس به نام‌های مایک براون، چاد توریجلو و رابینو ویتزو موفق به کشف دورترین عضو منظومه شمسی شدند.

سدنا به دلیل موقعیتی که دارد در سیستم منظومه شمسی در گروه اجسام فرانپتونی قرار می‌گیرد. فرانپتونی‌ها اجسامی هستند که در مدارهای دورتر از فاصلهٔ میانگین نپتون تا خورشید به دور خورشید در حال گردش هستند. نخستین جسم فرانپتونی کشف‌شده، پلوتو بود که در سال ۱۹۳۰ کشف شد. تاکنون بیش از ۱۲۰۰ جسم فرانپتونی کشف شده‌ است که در میان ان‌ها سدنا دورترین جسم شناسایی شده است. حداکثر فاصله سدنا از خورشید حدود 937 واحد نجومی و حداقل فاصله آن حدود ۷۶ واحد نجومی است برای درک واحد نجومی در اخترشناسی توجه داشته باشید که هر واحد نجومی برابر است با فاصله کره زمین از خورشید و در حدود ۱۴۹٫۵۹۷٫۸۷۰ کیلومتر است. حال فاصله سدنا از خورشید در بیشترین فاصله خود به ۹۳۷ برابر این مقدارمیرسد.

کشیدگی مدار سدنا شگفتی ستاره شناسان را برانگیخته است. این جرم در هر ۱۱٫۴۰۰ سال تنها یکبار به دور خورشید می‌گردد. دانشمندان پیش بینی کرده‌اند که در ۲۲ سپتامبر ۲۰۷۵ میلادی سدنا به کمترین فاصله از خورشید خواهد رسید. هنوز ناسا پروژه رسمی برای مطالعه این دورترین عضو منظومه شمسی اعلام نکرده است. بعد از این تاریخ حدود ۱۲ هزار سال طول خواهد کشید تا این سیارک مجددا به نزدیکترین فاصله خود به خورشید برسد.

اندازهٔ سدنا تقریباً سه چهارم سیارهٔ پلوتو است و پس از مریخ، قرمز رنگ ترین جرم منظومه شمسی است. ستاره شناسان قطر سدنا را بین ۱۲۸۰ تا ۱۷۶۰ کیلومتر برآورد می‌کنند. سدنا همچنین بزرگترین جرم کشف شده در منظومه شمسی پس از کشف پلوتو در سال ۱۳۰۸ خورشیدی است. این جرم در سردترین ناحیهٔ منظومه شمسی قرار گرفته است؛ جایی که دمای آن هیچگاه بیشتر از ۲۴۰ – درجه‌ی سلسیوس نمی‌شود. سدنا همینک در صورت فلکی گاو قرار داشته و پس از سال 2040 میلادی وارد صورت فلکی شکارچی می‌شود. البته با هیچ یک از تلسکوپ‌های آماتوری نمی‌توان این جرم کم سو را مشاهده کرد.

۴۱سال پیش در چنین روزی «ارتوری ایلماری ویرتانن» شیمیدان برجسته فنلاندی و برنده جایزه نوبل شیمی، از دنیا رفت. شهرت این شیمیدان بزرگ بخاطر دستاوردهایش در حوزه‌ی کشاورزی است.

11 نوامبر سال 1973، ارتوری ایلماری ویرتانن، شیمیدان فنلاندی در شهر هلسینکی فنلاند درگذشت.  ارتوری در تاریخ 15 ژانویه سال 1895 در هلسینکی متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش فرا گرفت و سال 1913 از دانشگاه هلسینکی در رشته شیمی و مقطع کارشناسی ارشد فارغ التحصیل شد و سال 1918  توانست مدرک دکترا دریافت کند.

وی سال 1919 در لابراتوار والیو مشغول به کار شد و پس  از یک سال ریاست این مرکز تحقیقاتی در تولید فراورده‌های شیمیایی کشاورزی را به عهده گرفت. علاقه شدید وی به علم شیمی باعث شد خیلی زود شغلش را ترک کرده و مجددا در رشته‌های فیزیک شیمی‌، شیمی خاک و میکروبیولوژی به تحصیل ادامه دهد. دکتر ویرتانن سال ۱۹۲۳ در کنار تحصیل در دانشگاه استوکهلم، زیر نظر فون اولر چلپین، شیمیدان بزرگ و برنده جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۲۹ فعالیت می‌کرد. سال ۱۹۲۴ ویرتانن به فنلاند بازگشت و در دانشگاه هلسینکی به تدریس مشغول شد. در سال ۱۹۳۰ وی موسسه تحقیقاتی بیوشیمی دانشگاه هلسینکی را تاسیس کرد و تا پایان عمر به کار و تحقیق مشغول بود.

از مهم‌ترین دستاوردهای این شیمیدان بزرگ می‌توان به روش خاص او برای نگهداری از علوفه اشاره کرد که به موجب آن موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شد. دکتر ویرتانن روشی ابداع کرد که در آن به کمک هیدروکلریک اسید یا اسید سولفوریک مقاومت علوفه را در برابر فاسد شدن افزایش می‌داد و باعث می‌شد تا با حفظ ارزش غذایی علوفه، مدت زمان نگهداری آن‌ افزایش یابد. ویرتانن برای نخستین بار این روش را سال ۱۹۲۹ معرفی و آن را سال ۱۹۳۲ به نام خود ثبت کرد. در سال ۱۹۴۵ بنیاد نوبل  بموجب این دستاورد جایزه نوبل شیمی  را به دکتر ویرتانن تقدیمکرد.

دکتر ویرتانن در تاریخ ۱۱ نوامبر سال ۱۹۷۳ در  سن ۷۸ سالگی دیده از جهان فروبست اما ابداعات و روش‌های وی همواره در صنعت کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گیرد.