۱۳۳ سال پیش در چنین روزی کلینتون ژوزف دیویسون فیزیکدان برجسته آمریکایی و برنده جایزه نوبل سال ۱۹۳۷ دیده به جهان گشود. شهرت این فیزیکدان بزرگ بخاطر کشف پدیده پراش الکترون است که به همین موجب مفتخر به دریافت جایزه نوبل گردید.

۱۳۳ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۲ اکتبر سال ۱۸۸۱ کلینتون ژوزف دیویسون فیزیکدان بزرگ آمریکایی در شهر بلومینگتون ایالت ایلینویز دیده به جهان گشود. کلینتون در همان شهری که متولد گردید تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را سپری کرد و سپس با دریافت بورسیه تحصیلی در سال ۱۹۰۲ وارد دانشگاه شیکاگو شد. با توجه به نبوغ سرشار و استعداد خارق العاده ای که در همان دوران کارشناسی از خود نشان داد، دکتر ملیلیکان وی را به دانشگاه پرینستون معرفی کرد و به توصیه او، کلینتون ژوزف دیویسون توانست به عنوان معلم فیزیک وارد دانشگاه پرینستون شود. رابرت میلیکان استاد دانشگاه و شخصی است که بعدها برای نخستین بار توانست بار الکترون را اندازه گیری کند و خود از جمله بزرگترین فیزیکدانان آمریکا در آن زمان بود. کلینتون همزمان با تحصیل در دانشگاه شیکاگو به تدریس در دانشگاه پرینستون نیز مشغول بود تا اینکه سرانجام توانست در سال ۱۹۰۸ کارشناسی خود را دریافت کند. وی بلافاصله تحصیلات را در مقطع بالاتر آغاز کرد و دکترای خود را در فیزیک از دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۱۱ دریافت کرد.

کلینتون دیویسون بعد از پایان دوره دکترای خود به عنوان استادیار وارد دانشگاه کارنگی شد و در خلال جنگ جهانی اول برای انجام کارهای تحقیقاتی دانشگاه کارنگی را موقتا ترک و به لابراتوار بل پیوست. بعد از پایان جنگ به دانشگاه بازگشت اما بصورت پاره وقت همکاری خود را با لابراتوار تا زمان بازنشستگیش یعنی سال ۱۹۴۶ ادامه داد. بعد از سال ۱۹۴۶ پیشنهاد تدریس در دانشگاه ویرجینیا را پذیرفت و به عنوان استاد فیزیک وارد این دانشگاه شد و تا سال ۱۹۵۴ که مجددا خود را بازنشست کرد، به تدریس و تحقیق در این دانشگاه پرداخت.

در خلال کار در لابراتوار بل در سال ۱۹۲۷ بود که وی موفق به کشف دستاورد مهمش یعنی پراش الکترون شد. پراش الکترون یا Electron Diffraction پدیده ای است که به طبیعت موجی الکترون مربوط می شود و بیانگر این است که رفتار یک الکترون ورودی می‌تواند به‌صورت موجی توصیف شود. به‌همین خاطر یک الکترون را می‌توان بسیار شبیه به یک موج صوتی و یا امواج آب در نظر گرفت. آنچه کلینتون دیویسون کشف کرد پدیده پراش الکترون‌ها به واسطه کریستال‌ها بود، که به همین خاطر مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۳۷ شد.

دکتر کلینتون ژوزف دیویسون در تاریخ ۱ فوریه سال ۱۹۵۸ و در ۷۶ سالگی در شهر شارلوتسویل ایالت ویرجینیا دیده از جهان فروبست.

۳۹۸ سال پیش در چنین روزی توماس بارتولین پزشک و ریاضیدان برجسته دانمارکی متولد شد. شهرت این دانشمند، بخاطر کشف سیستم‌های لنفاوی بدن انسان و همچنین ارایه نظریه بیهوشی از طریق سرد کردن موضعی بشکلی علمی است. 

۳۹۸ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۰ اکتبر سال ۱۶۱۶ توماس بارتولین پزشک و ریاضیدان برجسته دانمارکی در شهر مالمو متولد شد. توماس در خانواده‌ای متولد شد که اکثرا دانشمند و استاد دانشگاه بودند و به همین خاطر خانواده بارتولین یکی از سرشناس‌ترین خانواده‌های آن دوران از منظر علمی به شمار می‌رفت. ۱۲ نفر از اعضای خانواده آن‌ها استاد دانشگاه کپنهاگن بودند و در سه نسل میان قرن‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی خانواده بارتولین دستاوردهای گرانب‌هایی را در علم پزشکی به جامعه‌ غلمی زمان خود تقدیم کردند. برای مثال پدر توماس بارتولین یعنی کسپر بارتولین، یک علامه و یک متفکر و دانشمند بزرگ بود که جزو نوابغ دوران خود به حساب می‌آید. برادر توماس یعنی راسموس بارتولین نیز از فیزیکدانان و دانشمندان مطرح دانمارک بود که دستاوردهایش در فیزیک نور و به خصوص شکست نور نام وی را جاودان ساخته است و حتی پسر توماس بارتولین یعنی کسپر بارتولین کوچک که نامش را از پدربزرگش گرفته بود نیز یکی از پزشکان و دانشمندان بزرگ عصر خود بود که دستاوردهای بسیار مهمی در پزشکی همچون تشریح غدد عرقی بدن انسان را از خود بجای گذاشت. به عبارت دیگر توماس بارتولین در محیطی متولد شد و پرورش یافت که علم و تحقیق عضو جداناپذیر این خانواده در طول سال‌ها بود. پرورش زیر نظر پدری علامه کمک شایانی در جهت پرورش استعدادها و نبوغ توماس کرد.

توماس بارتولین بعد از به پایان رساندن تحصیلات خود در پزشکی و ریاضیات و همچنین بهره بردن از تعلیمات پدر شروع به تحقیقات کرد و به عنوان نخستین کارهای تحقیقاتیش شروع به بازنویسی و بهبود کتاب کالبدشناسی پدرش کرد که در سال ۱۶۱۱ قبل از تولد وی منتشر شده بود کرد و بعد از چندسال تلاش و بررسی توانست نسخه جدیدی از آن‌را منتشر کند. این کتاب تبدیل به کتاب مرجع برای آناتومی بدن انسان شد. توماس بارتولین بیشتر عمر خود را صرف تحقیق در خصوص سیستم‌های لنفاوی بدن انسان کرد تا اینکه سرانجام در دسامبر سال ۱۶۵۳ اولین تشریح کامل سیستم‌های لنفاوی را منتشر کرد. سیستم لنفاوی در مهره داران وجود دارد و از لوله‌های لنفاوی و گره‌های لنفی مثل طحال و لوزه‌ها تشکیل شده‌ است. در انسان این دستگاه در سیستم ایمنی بدن، جذب و انتقال چربی و جذب آب میان بافتی کارکرد دارد. همچنین اولین تشریح سندروم پاتو توسط این پزشک برجسته صورت پذیرفته است.

سر انجام این دانشمند بزرگ در تاریخ ۴ دسامبر سال ۱۶۸۰ و در ۶۵ سالگی در شهر کوپنهاگن از دنیا رفت. خانواده بارتولین در ۳ نسل و حدود ۱۲۵ سال دستاوردهای بسیار مهمی در علم پزشکی بدست آوردند و شاگردان بسیاری را پرورش دادند که همین خاطر مورد احترام مجامع علمی جهان هستند.

۱۸۱ سال پیش در چنین روزی آلفرد نوبل شیمیدان و مهندس برجسته سوئدی دیده به جهان گشود. شهرت این دانشمند بزرگ بیشتر از آنکه بخاطر اختراعاتش باشد بخاطر بنیاد نوبل است که به نام وی شناخته می‌شود. 

۱۸۱ سال پیش در چنین روزی یعنی ۲۱ اکتبر سلا ۱۸۳۳ آلفرد برنارد نوبل شیمیدان و مخترع برجسته سوئدی در شهر استکهلم متولد شد. پدربزرگش از دانشمندان معروف سوئد در قرن ۱۷ میلادی بود. در جوانی به همراه خانواده خود به بخاطر کار پدر به شهر سن پترزبورگ مهاجرت کرد و در آنجا زیر نظر شیمیدان بزرگ روس نیکولای زینین استاد دانشگاه سن پترزبورگ به فراگیری علم شیمی پرداخت. پدر آلفرد در این شهر یک کاخانه اسلحه سازی راه اندازی کرد که امور آن را به برادر بزرگ آلفرد یعنی لودویگ سپرده بود. با وجود تلاش او سرانجام این کارخانه ورشکسته شد و خانواده نوبل از آنجا به امریکا مهاجرت کردند. در آمریکا آلفرد تمام انرژی و وقت خود را صرف بررسی ماده منفجره نیترو گلیسیرین کرد که در سال ۱۸۴۷ توسط آسکانو سوبرنو در دانشگاه تورینو کشف شده بود. آلفرد آزمایش‌های گوناگونی انجام داد و حتی چندبار کارگاه و آزمایشگاه وی بطور کامل منفجر شد؛ در یکی از همین آزمایشات برادر کوچک آلفرد و چند کارگر در سال ۱۸۶۴ جان خود را از دست دادند. تا اینکه سرانجام آلفرد نوبل توانست در سال ۱۸۶۶ دینامیت را اختراع و آن‌را در سال ۱۸۶۷ به ثبت برساند.

در پی آزمایش‌های فراوان نوبل دریافت که اگر نیتروگلیسیرین جذب یک ماده خنثی شود، در هنگام جابجایی به مراتب امن‌تر خواهد بود. آزمایشات نوبل سرانجام نتیجه داد و وی توانست با ترکیب سه واحد نیتروگلیسیرین و یک واحد دیاتومایت که نقش خنثی کننده را ایفا می‌کرد به علاوه مقدار کمی کربنات سدیم دینامیت را بسازد. دینامیت اولین ماده‌ی منفجره‌ی قابل کنترلی به حساب می‌رود که از باروت قدرت بیشتری دارد. این اختراع به سرعت مورد استفاده در سرار جهان قرار گرفت و ثروت قابل ملاحظه‌ای را برای آلفرد نوبل به همراه آورد. سال‌ها بعد در پی انتشار مطلبی به اشتباه مبنی بر فوت آلفرد نوبل در یک روزنامه فرانوسی وی بصورت اتفاقی این روزنامه را مطالعه کرد که در آن شرح زندگی وی به صورت خلاصه آورده شده بود و در پایان وی را بخاطر اختراع دینامیت گناهکار خطاب کرده بود. در مقاله به این شکل عنوان شده بود که «فرشته مرگ مرده‌ است، دکتر آلفرد نوبل، فردی که برای ایجاد راهی برای کشتن افراد بیشتر در زمان کمتر ثروتمند شده بود؛ دیروز فوت کرد؛ در تاریخ ۲۷ نوامبر سال ۱۸۹۵ آلفرد نوبل بیشتر دارایی خود را به جایزه‌ای اختصاص داد تا همه ساله بدون توجه به ملیتی خاص به افراد شایسته اهدا شود. جایزه نوبل معتبرترین جایزه علمی است که به یک دانشمند تعلق می‌گیرد. در سال ۱۹۰۱ میلادی، نخستین جوایز این بنیاد اهدا شد. طبق وصیت وی، پنج جایزه به‌طور سالانه در رشته‌های فیزیک، شیمی، فیزیولوژی و پزشکی، ادبیات و صلح؛ به افرادی تعلق می‌گیرد که بیشترین خدمت را به بشر کرده باشند. ششمین جایزه یعنی نوبل اقتصاد نیز در سال ۱۹۶۸ میلادی، توسط بانک مرکزی سوئد پایه‌گذاری شد که البته در لیست جوایز مرتبط با بنیاد نوبل جایی ندارد.

آلفرد نوبل در تاریخ ۱۰ دسامبر سال ۱۸۹۶ در سان رمو ایتالیا برای همیشه دیده از جهان فروبست.

۸۰ سال پیش در چنین روزی سانتیاگو رامون کاخال عصب شناس و زیست شناس بزرگ اسپانیایی و برنده جایزه نوبل پزشکی دیده از جهان فروبست. از وی به عنوان پدر علم عصب شناسی مدرن بخاطر تحقیقات میکروسکپی سلول‌های عصبی مغز یاد می‌شود.

۸۰ سال پیش در چنین روزی یعنی ۱۸ اکتبر سال ۱۹۳۴ سانتیاگو رامون کاخال، زیست شناس و عصب شناس برجسته اسپانیایی دیده از جهان فروبست. سانتیاگو در تاریخ ۱ می سال ۱۸۵۲ متولد شد؛ پدرش یک پزشک و استاد آناتومی بود. در کودکی بخاطر کسب نتایج ضعیف مجبور شد تا مدرسه‌اش را بارها تغییر دهد. سانتیاگو در کودکی بشدت به نقاشی و هنر و ورزش ژیمناستیک علاقه داشت ولی این حوزه‌ها برخلاف میل پدرش بودند و پدرش هیچگاه وی را در این حوزه‌ها تشویق به ادامه راه نکرد. در تابستان سال ۱۹۶۸ پدر سانتیاگو سعی کرد تا با توضیح مسائل پزشکی و تشریح آناتومی بدن انسان سانتیاگو جوان را به رشته پزشکی ترغیب کند که البته کشیدن ساختار استخوان بندی بدن انسان تاثیر خود را گذاشت و سانتیاگو بسوی پزشکی گرایش پیدا کرد و سرانجام تحصیلات تکمیلی را در رشته پزشکی در دانشگاه زاراگوزا همان دانشگاهی که پدرش در آنجا تدریس می‌کرد، آغاز کرد و در سال۱۸۷۳ نیز فارغ التحصیل شد. بعد از فارغ التحصیلی به عنوان پزشک به خدمت ارتش اسپانیا درآمد.

در خلال سال‌های ۱۸۷۴ الی ۱۸۷۵ سانتیاگو رامون کاخال در ماموریت ارتش اسپانیا در کوبا حاضر بود و به مبارزه با بیماری‌های مالاریا و سل پرداخت. در همین دوران بود که وی تجربیات گرانبهایی در مقابله با بیماری‌های مسری کسب کرد. بعد از پایان ماموریت نظامی خود در کوبا به اسپانیا بازگشت و برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی وارد دانشگاه مادرید شد و درسال ۱۸۷۷ موفق به دریافت دکترای خود شد. او در سال ١٨٨٣ کرسی آناتومی تشریحی دانشکده پزشکی والنسیا را به دست آورد و در همان جا تحقیقاتش را در خصوص پاتولوژی التهاب‌های بیماری وبا آغاز کرد که در آن دوران تبدیل به یک بحران شده بود. او در ١٨٨٧ به بارسلون رفت و به عنوان استاد در کرسی بافت‌شناسی در دانشکده‌ی پزشکی دانشگاه بارسلون مشغول شد. در ١٨٨٨ دکتر سانتیاگو کاخال مکانیسم‌های ریخت‌شناسی و روندهای اتصالی یاخته‌های عصبی در ماده‌ی خاکستری مغز را کشف کرد. نظریه‌ی او در سال ١٨٨٩ در کنگره‌ی انجمن آناتومی آلمان که در برلین بر‌گزار شد، مورد پذیرش قرار گرفت.

بر اساس این نظریه، که بعدها با عنوان نظریه نورونی مشهور شد و یک انقلاب در علم عصب شناسی بوجود آورد، ساختار سیستم عصبی به عنوان مجموعه‌ای از واحدهای مستقل جدا از هم تعریف می‌شد. وی با کشف انتهای سبدی شکل فیبرهای صعودی نشان داد که تماس میان سلول‌های عصبی از هر سو امکان پذیر نیست و تنها در شرایط خاص اتصال سلول‌های عصبی جهت انتقال پیام امکان پذیر است. در سال ١٨٩٢، کاخال کرسی بافت‌شناسی، آناتومی و پاتولوژی دانشگاه مرکزی مادرید را پذیرفت. و با توجه به شهرتی که بخاطر تئوری خود بدست آورده بود توانست از دولت بخواهد که آزمایشگاه پژوهش‌های زیست‌شناسی با یک بودجه تحقیقاتی مناسب را تاسیس کند و خود از هنگام تاسیس آن در سال ١٩٠٢ تا سال ١٩٢٢ که به مؤسسه‌ی کاخال رفت در این آزمایشگاه کار کرد. پس از آن تا هنگام مرگ در مؤسسه‌ی کاخال به کار پرداخت.

دکتر سانتیاگو رامون کاخال جوایز و افتخارات متعددی از مراکز علمی سراسر جهان کسب کرده است که جایزه نوبل پزشکی در سال ۱۹۰۶ و دکترای افتخاری دانشگاه‌های بزرگی چون سوربون تنها نمونه‌هایی از آنها هستند. زمانی که بنیاد نوبل وی را به عنوان برنده جایزه نوبل برگزید، در نیمه‌شب ٦ اکتبر ١٩٠٦، دکتر کاخال تلگرافی از سوئد و بنیاد نوبل دریافت کرد. در این تلگرام به او اطلاع داده شده بود که جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی را به طور مشترک با کامیلو گلژی دریافت کرده است؛ اما دکتر کاخال این تلگراف را یک شوخی از سوی دانشجویانش تصور کرد و بدون توجه به آن به رختخواب رفت و تنها با شنیدن نام خود در خبرگزاری‌ها به عنوان برنده جایزه نوبل این موضوع را باور کرد.

دکتر کاخال که به عنوان پدر علم عصب شناسی نوین شناخته می‌شود در تاریخ ۱۸ اکتبر سال ۱۹۳۴ و در ۸۲ سالگی در شهر مادرید دیده از جهان فروبست.