اینستاگرام شرکت 
سیاه چاله ی S5 0014+81 با جرم ۴۰ میلیارد برابر جرم خورشید و شعاعی ۸۰۰ برابر فاصله ی خورشید تا زمین، یکی از بزرگ ترین و درخشان ترین سیاه چاله های جهان هستی لقب گرفته است.
سنگین ترین و درخشان ترین پدیده های جهان هستی، نه ستاره ها هستند و نه کهکشان ها؛ بلکه این عنوان به کوازارهاییمانند S5 0014+81 تعلق دارد.
یک کوازار با فاصله ی بسیار زیاد از ما که شواهد بسیاری از وجود یک سیاه چاله ی بسیار سنگین در مرکز آن وجود دارد؛ اینکه این سیاه چاله چگونه به این سرعت و چنین جرم بسیار زیادی رسیده، از نظر علمی بحث برانگیز است؛ اما ممکن است با نظریه های استاندارد بتوانیم جواب مناسبی برای این موضوع پیدا کنیم.
در سال ۲۰۰۹، دانشمندان موفق به تعیین جرمِ کوازاری شدند که از نظر میزان درخشندگی به عنوان ششمین کوازار شناخته شده تا به امروز محسوب می شود و جرمی معادل با ۴۰ میلیارد خورشید دارد.
تصویری از یک سیاه چاله ی فعال توصیف مناسبی از نحوه ی عملکرد کوازارها را نشان می دهد؛ سیاه چاله های فعال که مواد در آن با هم ترکیب می شوند و بخشی از آن، در دو جهت عمود بر هم شتاب می گیرد.
این کوازار شعاعی به مقدار ۸۰۰ برابر فاصله ی زمین تا خورشید یا به عبارتی بیش از ۱۰۰ میلیارد کیلومتر دارد.
جرم یک سیاه چاله ی واحد تعیین کننده ای برای نمایش بزرگی یک سیاه چاله ی غیر چرخشی و مجرد است. پرجرم ترین سیاه چاله ی تمام هستی، S5 0014+81 است که جرمی معادل ۴۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ جرم خورشیدی دارد.
این ابعاد موجب می شود که S5 0014+81، بزرگ ترین سیاه چاله ی شناخته شده در تمام هستی لقب بگیرد؛ سیاه چاله ای به بزرگی کهکشان ترای انگلام که سومین کهکشان موجود در نوع خود است.
کهکشان ترای انگلام ممکن است به بزرگی یا سنگینی کهکشان راه شیری یا آندرومدا نباشد؛ اما دورترین پدیده ی قابل رؤیت از زمین با چشم غیر مسلح و سومین کهکشان بزرگ موجود در دسته ی خود است.
درخشش S5 0014+81 به دلیل مقدار بسیار زیاد ماده ای است که به درون مرکز دیسکی شکل این کوازار کشیده می شود و در اثر شتاب گرفتن از خود نور ساطع می کند.
کوازارهای سنگین و دور، نشان از وجود سیاه چاله های فوق سنگین در هسته های خود دارند و تراز الکترومغناطیسی آن ها به راحتی قابل شناسایی است؛ تنها دیسک های پیوسته ی مواد و جت های خروجی قابل مشاهده هستند و سیاه چاله های مرکزی قابل رؤیت نیستند.
این پدیده به عنوان بلازار شناخته می شود؛ درخشان ترین سطح در تمام کهکشان های فعالی که درون خود، سیاه چاله هایی بسیار سنگین دارند.
هنگامی که یکی از جت های خروجی سیاه چاله ی فعال مستقیماً به سمت زمین قرار می گیرد، ما پدیده ی فوق درخشانی با نام بلازار را مشاهده می کنیم؛ بلازارها روشن ترین پدیده های دیده شده در کیهان هستند.
اگر S5 0014+81 در فاصله ی ۲۸۰ سال نوری از ما قرار می گرفت، می توانست در آسمان درخششی همانند خورشید داشته باشد.
در عوض S5 0014+81 در فاصله ی ۲۲ میلیارد سال نوری از ما قرار دارد و روشنایی دریافتی از این کوازار به ۱.۶ میلیارد سال پس از بیگ بنگ بازمی گردد.
دورترین جت اشعه ی ایکس جهان هستی متعلق به کوازار GB 1428 است؛ قدمت و فاصله ی این اشعه ی ایکس تقریباً معادل فاصله ی زمین تا کوازار S5 0014+81 است.
ترکیب یک سوپرنوا، فروپاشی مستقیم ستاره ها و به سرعت ادغام شدن اجزای آن می تواند به سیاه چاله ای جوان و پرجرم تبدیل شود.
شبیه سازی فرآيندهای گوناگون گازی مانند ادغام کهکشانی، نشان داده که سقوط مستقیم سیاه چاله ها امکان پذیر است؛ ترکیب این سقوط مستقیم، سوپرنوا و ادغام ستاره ها و بقایای ستاره ای، می تواند سیاه چاله ای جوان و پرجرم تولید کند.
فعالیت این کوازار ماهیت آن را نشان می دهد و ممکن است سیاه چاله های غیر فعال و با جرم بیشتری نیز وجود داشته باشند.
بزرگ ترین هدفی که تلسکوپ فضایی جیمز وب دارد این است که پدیده های فوق درخشان جهان هستی مانند ستاره ها، سوپرنواها، خوشه های ستاره ای، کهکشان ها و سیاه چاله های درخشان را به ما نشان دهد. با این وجود هیچ کس برنامه ای برای شناسایی سیاه چاله های غیر فعال بسیار سنگین و دور از ما ندارد.
یک کوازار با فاصله ی بسیار زیاد از ما که شواهد بسیاری از وجود یک سیاه چاله ی بسیار سنگین در مرکز آن وجود دارد؛ اینکه این سیاه چاله چگونه به این سرعت و چنین جرم بسیار زیادی رسیده، از نظر علمی بحث برانگیز است؛ اما ممکن است با نظریه های استاندارد بتوانیم جواب مناسبی برای این موضوع پیدا کنیم.
در سال ۲۰۰۹، دانشمندان موفق به تعیین جرمِ کوازاری شدند که از نظر میزان درخشندگی به عنوان ششمین کوازار شناخته شده تا به امروز محسوب می شود و جرمی معادل با ۴۰ میلیارد خورشید دارد.
تصویری از یک سیاه چاله ی فعال توصیف مناسبی از نحوه ی عملکرد کوازارها را نشان می دهد؛ سیاه چاله های فعال که مواد در آن با هم ترکیب می شوند و بخشی از آن، در دو جهت عمود بر هم شتاب می گیرد.
این کوازار شعاعی به مقدار ۸۰۰ برابر فاصله ی زمین تا خورشید یا به عبارتی بیش از ۱۰۰ میلیارد کیلومتر دارد.
جرم یک سیاه چاله ی واحد تعیین کننده ای برای نمایش بزرگی یک سیاه چاله ی غیر چرخشی و مجرد است. پرجرم ترین سیاه چاله ی تمام هستی، S5 0014+81 است که جرمی معادل ۴۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ جرم خورشیدی دارد.
این ابعاد موجب می شود که S5 0014+81، بزرگ ترین سیاه چاله ی شناخته شده در تمام هستی لقب بگیرد؛ سیاه چاله ای به بزرگی کهکشان ترای انگلام که سومین کهکشان موجود در نوع خود است.
کهکشان ترای انگلام ممکن است به بزرگی یا سنگینی کهکشان راه شیری یا آندرومدا نباشد؛ اما دورترین پدیده ی قابل رؤیت از زمین با چشم غیر مسلح و سومین کهکشان بزرگ موجود در دسته ی خود است.
درخشش S5 0014+81 به دلیل مقدار بسیار زیاد ماده ای است که به درون مرکز دیسکی شکل این کوازار کشیده می شود و در اثر شتاب گرفتن از خود نور ساطع می کند.
کوازارهای سنگین و دور، نشان از وجود سیاه چاله های فوق سنگین در هسته های خود دارند و تراز الکترومغناطیسی آن ها به راحتی قابل شناسایی است؛ تنها دیسک های پیوسته ی مواد و جت های خروجی قابل مشاهده هستند و سیاه چاله های مرکزی قابل رؤیت نیستند.
این پدیده به عنوان بلازار شناخته می شود؛ درخشان ترین سطح در تمام کهکشان های فعالی که درون خود، سیاه چاله هایی بسیار سنگین دارند.
هنگامی که یکی از جت های خروجی سیاه چاله ی فعال مستقیماً به سمت زمین قرار می گیرد، ما پدیده ی فوق درخشانی با نام بلازار را مشاهده می کنیم؛ بلازارها روشن ترین پدیده های دیده شده در کیهان هستند.
اگر S5 0014+81 در فاصله ی ۲۸۰ سال نوری از ما قرار می گرفت، می توانست در آسمان درخششی همانند خورشید داشته باشد.
در عوض S5 0014+81 در فاصله ی ۲۲ میلیارد سال نوری از ما قرار دارد و روشنایی دریافتی از این کوازار به ۱.۶ میلیارد سال پس از بیگ بنگ بازمی گردد.
دورترین جت اشعه ی ایکس جهان هستی متعلق به کوازار GB 1428 است؛ قدمت و فاصله ی این اشعه ی ایکس تقریباً معادل فاصله ی زمین تا کوازار S5 0014+81 است.
ترکیب یک سوپرنوا، فروپاشی مستقیم ستاره ها و به سرعت ادغام شدن اجزای آن می تواند به سیاه چاله ای جوان و پرجرم تبدیل شود.
شبیه سازی فرآيندهای گوناگون گازی مانند ادغام کهکشانی، نشان داده که سقوط مستقیم سیاه چاله ها امکان پذیر است؛ ترکیب این سقوط مستقیم، سوپرنوا و ادغام ستاره ها و بقایای ستاره ای، می تواند سیاه چاله ای جوان و پرجرم تولید کند.
فعالیت این کوازار ماهیت آن را نشان می دهد و ممکن است سیاه چاله های غیر فعال و با جرم بیشتری نیز وجود داشته باشند.
بزرگ ترین هدفی که تلسکوپ فضایی جیمز وب دارد این است که پدیده های فوق درخشان جهان هستی مانند ستاره ها، سوپرنواها، خوشه های ستاره ای، کهکشان ها و سیاه چاله های درخشان را به ما نشان دهد. با این وجود هیچ کس برنامه ای برای شناسایی سیاه چاله های غیر فعال بسیار سنگین و دور از ما ندارد.
