اینستاگرام شرکت 
۱۳۶ سال پیش در چنین روزی (۶ آگوست ۱۸۸۱)، سر الکساندر فلمینگ در شهر لاچفیلد اسکاتلند به دنیا آمد. پدر الکساندر کشاورز بود و زمانی که او تنها ۷ سال سن داشت چشم از جهان فروبست. الکساندر تحصیلاتش را در مدرسه لودون مور و دارول آغاز کرد و با تلاش بسیار زیاد توانست یک بورس دوساله از آکادمی کیلمارنوک دریافت کند. سپس به لندن رفت و تحصیلاتش را در موسسه ی پلی تکنیک سلطنتی ادامه داد. با توجه به شرایط مالی، الکساندر مجبور بود در کنار تحصیل به انجام کارهای مختلف بپردازد. وی به مدت ۴ سال و تا ۲۰ سالگی در یک دفتر حمل ونقل مشغول به کار بود تا بتواند بخشی از مخارج زندگی و تحصیل خود را فراهم کند. در ادامه ی تحصیل، الکساندر فلمینگ موفق به دریافت دکترای خود از مدرسه پزشکی سنت مری لندن شد و بعدازآن شروع به تحقیق در خصوص واکسن ها و سیستم ایمنی بدن کرد.
در خلال جنگ جهانی اول، الکساندر فلمینگ به عنوان پزشک به جبهه های جنگ اعزام شد و در بیمارستان های صحرایی شروع به مداوای بیماران کرد. به خاطر این که واکسن و سیستم ایمنی بدن موضوع مورد علاقه ی وی بود، توجه ویژه ای به داروها و روش های ضد عفونی مرسوم آن زمان در جنگ داشت و در کنار این موضوع در خلال جنگ، تأثیر و اهمیت آن را در حفظ جان بیماران کاملا درک کرده بود. الکساندر فلمینگ مشاهده کرد که داروها و روش های ضد عفونی که در آن زمان مرسوم بودند باعث از بین رفتن بافت ها و سلول های سالم نیز می شوند و نمی توانند راه حل مناسبی برای بیماران باشند. لذا وی به فکر یافتن ماده ای افتاد که بتواند بدون آسیب زدن به سلول های سالم، باکتری و میکروب ها را از بین ببرد و بتواند از آن ها در مقابل عفونت ها محافظت کند.
بعد از جنگ جهانی اول، الکساندر فلمینگ به بیمارستان سنت ماری که از آن فارغ التحصیل شده بود بازگشت و شروع به تحقیق روی ایده ی خود کرد. او در سال ۱۹۲۲ ماده ای با نام لیسوزیم کشف کرد که در بدن انسان تولید می شود و در ترکیبات مخاط و اشک وجود دارد. ولی این ماده تنها می توانست بعضی از میکروب ها را از بین ببرد و در برابر بسیاری از عفونت ها بی اثر بود. همین موضوع باعث شد اهمیت این کشف کاهش یابد و آن طور که باید و شاید مرکز توجه قرار نگیرد. ولی الکساندر فلمینگ به تحقیقات خود ادامه داد تا سرانجام در سال ۱۹۲۸ موفق شد پادزیست پنی سیلین را کشف کند. در خلال تحقیقات، یکی از ظروف حاوی کشت باکتری استافیلوکوک به صورت تصادفی در معرض هوا قرار گرفت که در نتیجه ی آن برخی از قسمت های آن از کپک پوشیده شد. وقتی الکساندر فلمینگ این پدیده را مشاهده کرد، بجای دور انداختن ظرف کنجکاو شد تا بررسی دقیق تری روی مناطق پوشیده از کپک انجام دهد. زمانی که فلمینگ مناطق پوشیده از کپک را بررسی کرد، متوجه شد که باکتری مذکور به طور کامل از بین رفته است. سپس فلمینگ نشان داد ماده ای که کپک تولید می کند، پادزهر بسیاری از انواع باکتری های مضر برای انسان است و این پادزهر را در آن زمان پنی سیلیوم نوتانیوم نامید که بعدها به پنی سیلین معروف شد.
این ماده برای انسان مضر نبود؛ ولی قادر بود طیف گسترده ای از باکتری ها و میکروب ها را از بین ببرد. فلمینگ یافته های خود را در سال ۱۹۲۹ منتشر کرد؛ ولی کماکان توجه خاصی به آن نشد. با این وجود فلمینگ می دانست این یافته تا چه میزان می تواند برای زندگی بشر حیاتی باشد؛ لذا به تحقیقات خود ادامه داد.
مشکلی که فلمینگ در خصوص این یافته داشت، این بود که وی نمی توانست پنی سیلین را تصفیه و پالایش کند تا بتواند از آن به عنوان دارو استفاده کند؛ مشکلی که باعث شد این کشف بزرگ به مدت ۱۰ سال بی استفاده باقی بماند تا این که در اواخر دهه ی ۱۹۳۰، هوارد والتر فلوری و ارنست بوریس چاپن به صورت اتفاقی مقاله ی سال ۱۰۹۲۹ دکتر فلمینگ را مطالعه کردند و بعد از چند سال تحقیق، موفق به تصفیه ی کپک برای استخراج پادزهر نجات بخش یعنی پنی سیلین شدند. آن ها این دارو را در سال ۱۹۴۱ روی چند داوطلب آزمایش کردند و متوجه تأثیر شگفت انگیز آن بر بیماران شدند. در آغاز این دارو به صورت انحصاری در اختیار مصدومان جنگی انگلیسی و آمریکایی قرار داشت؛ ولی با پایان جنگ در سال ۱۹۴۴، این دارو به صورت گسترده در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفت.
کشف پنی سیلین به عنوان اولین پادزیست، انگیزه دانشمندان را برای کشف سایر پادزیست ها افزایش داد؛ ولی کماکان پنی سیلین پرمصرف ترین پادزیست شناخته شده توسط بشر به حساب می آید و جان بسیاری را نجات داده است.دکتر فلمینگ به خاطر این کشف بزرگ در سال ۱۹۴۵ مفتخر به دریافت جایزه نوبل پزشکی شد.
سر الکساندر فلمینگ در ۱۱ مارس سال ۱۹۵۵ و در سن ۷۳ سالگی چشم از جهان فروبست.
