۲۷ دسامبر سال ۱۵۷۱ میلادی، درست ۴۴۳ سال پیش در چنین روزی، یوهانس کپلر دانشمند سرشناس آلمانی که نقش کلیدی در انقلاب علمی قرن ۱۷ میلادی ایفا کرد، دیده به جهان گشود.

پدربزرگ یوهانس شهردار شهر تودل وی بود و در دوران خود وضعیت مالی خوبی داشت. اما پدر یوهانس کپلر به دلیل شرایط بد مالی و بدهی‌هایش، زمانی که یوهانس فقط ۵ سال داشت، خانواده را ترک کرد و آن‌ها را تنها گذاشت.

بر این اساس مادر یوهانس نزد پدربزرگش رفت که در آن زمان یک مهمان‌سرای کوچک داشت. یوهانس کودکی زودرس بود و بیشتر مواقع با مریضی دست و پنجه نرم می‌کرد. یوهانس در همان کودکی نبوغ خود را در ریاضیات نشان داد و برای کمک به پدربزرگش با طرح معماهای ریاضی و حل آنها، مسافران را سرگرم می‌کرد و به نوعی نمایش ریاضی اجرا می‌کرد. در همان سنین بود که به ستاره شناسی و مطالعه اجرام آسمانی علاقه‌مند شد و این علاقه تمام زندگیش را تحت تاثیر قرار داد.

کپلر در سال ۱۵۷۷ میلادی وقتی ۶ ساله بود، موفق شد ستاره دنباله دار C/1577 V1 که به ستاره دنباله دار بزرگ ۱۵۷۷ نیز مشهور است را در آسمان مشاهده کند و همین موضوع علاقه وی برای مطالعه اجسام آسمانی را بیشتر کرد. یوهانس کپلر که به ریاضیات و نجوم علاقه‌ی شدیدی پیدا کرده بود از همان سنین کم تمام وقت خود را صرف ریاضیات و مطالعه و مشاهده آسمان می‌کرد. سال ۱۷۸۰ در سن 9 سالگی، خسوف ماه را مشاهده کرد. متاسفانه یوهانس کپلر در کودکی دچار بیماری آبله شد و همین موضوع قدرت بینایی‌اش را کاهش داد و باعث فلج شدن دستانش شد که عملا کار مشاهده آسمان و مطالعه را برای وی بسیار سخت کرد. کپلر همچنین بصورت ارثی به بیماری صرع نیز مبتلا بود و این بیماری بعدها باعث مرگش شد. این شرایط برای یوهانس که دیوانه‌وار عاشق آسمان و ریاضیات شده بود بسیار سخت و دردآور بود. حتی در این شرایط نیز یوهانس کپلر دست از مطالعه و تحصیل نکشید و به کار خود ادامه داد تا اینکه سال ۱۷۸۹ وارد دانشگاه توبینگر شد و در آنجا زیر نظر ویتوس مولر و جیکوب هیربراند شروع به تحصیل در رشته فلسفه و الهیات کرد. کپلر نبوغ خود را در ریاضیات و ستاره شناسی نشان داد و مدارج ترقی را خیلی سریع طی کرد و در این دوران با نظریات کوپرنیک نیز آشنا شد که بیشتر مورد تایید وی قرار داشت. کپلر سال ۱۵۹۴ با پایان تحصیلاتش در مدرسه گراتس به عنوان استاد ریاضی و نجوم در حالی که فقط ۲۳ سال سن داشت شروع به تدریس کرد.

کپلر یکی از بزرگترین دانشمندان تاریخ بشر بوده است که از وی به عنوان پدر علم ستاره شناسی جدید نیز یاد می‌کنند. یوهانس کپلر در طول حیات خود حتی با وجود شرایط سختی که بخاطر کاهش بینایی و ضعف در دستان و بیماری صرع داشت، به تحقیقات علمی خود ادامه داد. وی با تحقیق دربارهٔ ستارگان و سیارات، توانست قوانین معروف کپلر را ارائه دهد که امروزه به عنوان قوانین سه‌گانهٔ کپلر در ستاره‌شناسی شناخته می‌شود. یوهانس کپلر سال ۱۶۰۶ کتاب نجوم جدید را منتشر کرد و در آن نشان داد که سیاره‌ها در مدارهای بیضی شکل به دور خورشید و حول یک کانون مشترک حرکت می‌کنند و اگر خطی بین خورشید و یک ستاره در حال حرکت رسم شود این خط در زمان معینی از نواحی مدار بیضی خواهد گذشت که این موضوع پایه گذار قوانین معروف اول و دوم کپلر بود. او پس از چندین سال مطالعه در حرکت سیارات، سال ۱۶۱۸ موفق به کشف قانون سوم خود نیز شد، کپلر در قوانین سه‌گانه خود مدل جدیدی از کیهان را ارائه کرد. این قوانین نه تنها در مورد حرکت سیارات منظومه شمسی به دور خورشید به خوبی پاسخگو بود، بلکه چگونگی حرکت چهار قمر بزرگ مشتری که بعدها گالیله آنها را یافت را نیز به دقت پیش‌بینی می‌کرد. کشف این قمرهای چهارگانه دلیل خوب و واضحی بود که نشان دهد همه جرم‌های آسمانی به دور زمین نمی‌چرخند. ما امروزه از همین قوانین به منظور بررسی حرکت ماهواره‌ها به دور زمین استفاده می‌کنیم.

کپلر ۱۵ نوامبر سال ۱۶۳۱ درحالی که از ضعف بینایی و صرع رنج می‌برد، دیده از جهان فرو بست. پس از او عده‌ای از شاگردانش نوشته‌ها و مقالاتش را به صورت کتاب جمع‌آوری کردند. اما هیچ‌کس آثار او را مطالعه نمی‌کرد و در نتیجه پس از مرگ خیلی زود فراموش شد؛ وی خود قبلاً در این خصوص چنین نوشته بود: من کتاب خود را می‌نویسم، خواه خوانندگان آن مردان فعلی یا آیندگان باشند تفاوتی ندارد. این کتاب می‌تواند سال‌ها انتظار خوانندگان واقعی خود را بکشد، مگر نه خداوند نیز ۶ هزار سال انتظار کشید تا تماشاگری برای آثار او پیدا شد.

تا اینکه دوران طلایی کپلر سال‌ها بعد از مرگش زمانی آغاز شد که نیوتن و لاپلاس شناخته شدند.